:)

توانا بود هر که دانا بود ...

ای بابا ...عجب اشعار سعدی رو به هم دوختی
مجید جان، مصرع اول در خصوص احترام به والدینه :
چه خوش گفت زالی به فرزند خویش
چو دیدش پلنگ افکن و پیل تن
گر از عهد خوردیت یاد آمدی
که بیچاره بودی در آغوش من
نکردی در این روز بر من جفا
که تو شیر مردی و من پیر زن
...
شعر دوم هم مال شعر میازار موری که دانه کش است می باشد...
بیایید تن شاعران را در گور نلرزانیم :)

آقا بگو این شعر را از کجا آوردی ؟ مطمئنی بیت اول را درست گفته ای ؟

سیه اندرون باشد و سنگدل . که باشد که موری شود
تنگدل . میازار موری که دانه کش است . که جان دارد و جان شیرین خوش است .

جزای هر سر خاری که خوردم ديدم

آنانکه زپهلوی چرب من خورند، چه خواهند ديد

ناشناس محترم 12:49.
با عرض معذرت، کامنت شما دیگه خیلی یخ بود.