اگر احتياط کنيم و نگوئيم همه ، متاسفانه با اطمينان مي توانيم بگوئيم که اکثريت ... رانت خوار هستند. از فردي که به سبب دوستي يا هرچيزي ديگر از نانوا نان سفارشي و خارج از صف دريافت مي کند تا مسافري که به هر دليلي توقع دارد راننده اتوبوس شرکت واحد خارج از ايستگاه براي او توقف کند و او را سوار يا پياده کند گرفته تا زماني که براي يافتن شغل براي فرزندانمان به دنبال آشنائي دريک اداره يا شرکت مي گرديم و يا به هر سببي سهميه اي را از امکانات محدود جامعه براي خود مطالبه مي کنيم همگي از مصاديق رانت خواري است. اما نکته اي که تابناکي هاي عزيز بد نيست به صورت جداگانه يا در همين مجال مد نظر قرار دهند پديده هاي نزديک به آن مثل باج خواهي و باج دهي است. اين سوال مطرح شود که يکايک ما چقدر با باج دهي ، زمينه باج خواهي و درجات بدتر از آن يعني رشوه دهي و رشوه خواري را فراهم مي کنيم.

علامه شهید مرتض مطهری در باره حضرت علی ع زیسبایی دارد : علی ع مردی ناراضی ساز و دشمن ساز بود.
امروزه برای کسی که کاردان هست انگیزه الهی هم دارد و می تواند خدمت نیز بنماید ولی نمی خواهد خواص را با اعتبارات مختلف بر عموم مردم ترجیح دهد حقیقتا کار سخت است . اما چاره ای نیست باید سالم ماند و به خاطر دنیای دیگران و حتی دنیای خود نباید بی دین شد . در یک مسوولیت اجرایی بارها شنیدم که مگر شما تنها می خواهید همه دنیا را درست کنید و بنده چاره ای نداشتم جز آنکه بگویم اگر هم نتوانم جهانی را بسازم لااقل حق دارم که خود سالم بمانم . البته نباید فراموش کرد که فطرت مردم حق جوست و رهروان حقیقت را تحسین می کند کمی باید اراده داشت چرا که امروزه در عرصه فردی و اجتماعی جنگ اراده ها جاریست و آن شخص و ملتی ظفرمند است که صاحب اراده قوی تر باشد . و اراده ای که ایمانی باشد حتما فایق است. می شود به رانت جویان هنرمندانه نه گفت . اما قبول دارم که سخت است و لی تاکید می کنم شدنی است .
طنز آمیز است که خیلی می آیند و دقایق و ساعاتی روضه می خوانند که همه جا پارتی بازی است و رانت خواری و ما که کسی نداریم از حقمان جا مانده ایم به فلان جا سفارشی کنید که چه بشود و وقتی در نامه می نویسی برابر مقررات مساعدت شود اخم می کنند که این فایده ندارد معلوم است که قانون اجازه نمی دهد باید ویژه سفارش کرد.
آری فرار از تضییع حقوق دیگران به نفع خواص شدنی است .

به گمان من فشار نزدیکان جدی است که از او انتظارات نابجایی دارند ولی پیش از آن باید بپرسیم چرا ما تا این اندازه به قانون بی توجه ایم؟ چرا در عمل نظارتی وجود ندارد که میتوانیم به تکرار این موارد را ببینیم؟چرا شفاف عمل نیمکنیم؟ چرا راضی میشویم بدون داشتن صلاحیت مسئولیتی را بپذیربم؟
ما به روشنی عادت کردیم که به حرف و نقد دیگران بسنده کنیم و در عمل کاری انجام ندهیم.
کشورهای دیگر این همه شعار نمیدهند ولی در برابر احترام به قانون و شایستگی و شفافیت پایبندی بیشتری دارند.
تا ما با این همه...، هیچ امیدی به بهبود شرایط وجود ندارد.
آیه 68 سوره مایده:
بگو ای اهل کتاب تا هنگامی که به تورات و انجیل و آنچه از پرودگارتان نازل شده است، عمل نکردید، بر هیچ آیین حقی نیستید و ....

تا زماني كه شايسته سالاري در سازمان ها شكل نگيرد اين مشكل حل نخواهد شد

رانت خواری در فضای ناشفاف به وجود میاد.

یه مشکل اینه که ما "قوانین"ی تصویب میکنیم که خودمون هم میدونیم "نمیتونیم" هیچ جوری اجراشون کنیم. ینی با خودمون رو راست نیستیم. خودمون رو قبول نداریم.
اینجور قوانین فضای رانت خواری رو برای اجراکننده فراهم میکنه.

مشکل دوم سپردن قدرت به فردی و انتظار از اون برای نگاه داشتن نفس خودش و عدم سوء استفاده از موقعیتشه. در حالی که خیلی ساده میشه با فضای شفاف و نظارت همگانی قدرت رو محدود به قوانین و مهار کرد.

متاسفانه بنده حقیر کمی رک گو هستم و سیاست ندارم. به همین منظور اغلب در این سایت وزین خوانده نمی شوم.
شاید تقصیر من باشد یا شاید تقصیر این سایت شاید هم تقصیر هیچ کدام نیست.
در ادامه متن بالا رساله ای نوشتم و پاک کردم چو میدانستم منتشر نمیشود.
تابناک مشکل مملکت ما همین خوانده نشده هاست.

اموال دولتی ها در ابتدا و انتهای خدمت بازرسی شود. این نقطه کلیدی است.

از بالا شروع کنید، مردم حساب کار خودشونو میکنن. اگر مردم رانت خوار بودند الان دنبال سبد کالا و یارانه نمی دویدند.

به نظرم خانواده و فامیل تا حدی میتواند موجب رانت خواری شود ولی در برابر خانواده، چنانچه شخصیت طرف قوی بوده و با ساختار مناسبی پرورش یافته باشد، مقاومت نموده و مانع آن می شود که از جایگاه او برای رانت به فامیل استفاده شود.
به نظر من رانت بین دستگاه های دولتی و مدیران آنها بسیار بیشتر و قوی تر از رانت به اعضای خانواده است و برای جلوگیری از آن بایستی ساختار های نظارتی قوی تری وجود داشته باشد.

در این خبر عنوان شده است: کمتر مسئولی را می‌توان در نهادهای دولتی، نیمه دولتی خصوصی یافت که با درخواست نزدیکانش روبه‌رو نشده باشد که از ایشان در مناصبی استفاده کنند که لزوماً شایستگی‌اش را ندارند و یا امکانات و تسهیلات مالی منقول یا غیرمنقول را در اختیار آنان گذارد که اشخاص و نهادهای دیگر از هر نظر در اولویت دریافتش هستند و این خواسته بستگان، یکی از پررنگ‌ترین عوامل شکل‌گیری رانت، آن هم به دست مدیرانی است که شاید کوچک‌ترین علاقه‌ای به این رویه‌های نادرست نداشته باشند.

بنده با این بخش از خبر نظر مخالفی دارم. زیرا اگر مدیری در مدیریت خودش لایق بود دیگر لزومی نداشت که به خواسته نزدیکان خود تن بدهد تا آنها در مناصبی که لیاقتش را ندارند بگمارد و در حقیقت مدیران با این خواسته های نزدیکان بدشان هم نمی آید تا با موقعیتی که نصیب شان شده است به بهترین نحو؛ استفاده ها و سوء استفاده ها را برای خود و نزدیکان خود نصیب کنند و در حقیقت بدینصورت است که رانت در کل جامعه اتفاق میافتد. نتیجه اینکه هر عضو جامعه که جزئی از عموم محسوب می شوند در شکل گیری فرهنگ رانت خواری مقصر نمی باشند, بلکه این مسئولین هستند که با ضعف و سستی در اراده مدیریت خودشان چنین فرهنگی را در جامعه بوجود می آورند.