ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۷:۴۵ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
من اینترنتی ازدواج کرده ام اما متاسفانه از انتخابم راضی نیستم
متاسفانه از پشت این دیوار شیشه ای خیلی مطالب دروغین مخابره میشود که بعدها میفهمی همه اش برای فریب دادن بوده است
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۸:۱۴ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
در جهت تائید مطلب بالا در صورتیکه طرفین به بلوغ فکری رسیده، زمینه آشنائی قبلی داشته باشند و راستگوئی پیشه کنند چه بسا از این طریق بدون اینکه نیاز به صیغه و محرمیت و ... داشته باشند می توانند بسیاری از ذهنیات و تفکرات خود را در فضائی مناسب مطرح کرده و در مورد آینده خود تبادل نظر کنند.
ناشناس
|
Malaysia
|
۱۹:۱۴ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
آموزش فرهنگ استفاده از تکنولوژی های جدید؛ بومی سازی و قراردادن چهارچوبی برای استفاده مفید از آنها راهکاری است که در کشور ما به آن توجه نمی شود.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۰:۳۹ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
به نظر من نمی شه به طور قطع نظر داد ولی اگر چه خودم تمایلی به چت ندارم ، ولی فکر کنم این آشنایی موقت می تونه تو شناخت موثر با شه اگر چه الزامی نداره با هر کس که چت کردی ازدواج کنی وتصمیم نهاییرو بعد از دیدن می گذاری .
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۱:۵۳ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
سلام
من یک شکست خورده ی عشق اینترنتی هستم.
یک سال به پای عشقم سوختم و در این یک سال خیلی چیز ها را از دست دادم. من تجربه زیادی در این زمینه دارم. نظر من این است: عشق در اینترنت بسیار جذاب است. بد هم نیست اما خطر ناک است.
در مورد خودم، من و طرف مقابل هرگز بهم دورغ نگفتیم شاید هنوز هم دوستش دارم اما مساله این است: فردی که با تو حرف می زند هرگز احساسش را نمی فهمی و او نیر احساست را نمی فهمد. شاید هر دو بدانند طرف مقابل دوستشان دارد اما هیچ کدام نمی دانند طرف مقابل چه شخصیتی از آنها در ذهن خود ساخته است؟! همین برای شکست کافی است...
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۲:۳۹ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
مطلب بسیار بجا و صحیحی است وخیلی متاسفم که خوانندگان محترم مطلب را تا به آخر نمی خوانند چون جوابهایشان در داخل متن وجود دارد!!
و این دقیقا همان چیزی است که چشمان ما چه در دنیای واقعی و چه در دنیای مجازی نمیبند و باعث اشکال می شود
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۲:۴۳ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
مقاله بسیار جالبی بود.به خصوص نتایج مرحله بایانی. بنده و همسرم نیز از نتایج آشنایی های اینترنتی هستیم. البته در سن 26 سالگی.البته شاید این بختگی سنی عامل عدم شکست ما باشد اما در طی 4 سال زندگی مشترک تاکنون مشکل حادی در روابطمان ایجاد نشده است.
ناشناس
|
-
|
۲۲:۴۷ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
کسی که این مطلب رو نوشته احتمالاً خیلی از خودش ممنونه! بنده از طریق اینترنت با همسرم آشنا شدم. خوشبختانه هردوی ما کاملاً از روز اول آشنایی صداقت داشتیم و حتی نکته های منفی خودمون رو بیشتر نشون میدادیم. وقتی که همدیگه رو برای بار اول دیدیم دقیقاً همونی بودیم که توی ذهن دیگری بودیم. الان هم من که به داشتن همچین همسری افتخار می کنم. خواهشاً از این طرز تفکرهای قرون وسطایی دست بردارین. به قول یکی از دوستانی که نظر داده، نه که همه ازدواج های عادی عمیق و با شناخت و درست از آب در اومدن! همه اینها به طرفین بستگی داره. همون سنتهای قدیمی که ازش حرف زدین دختر و پسر رو مجبور میکرد همدیگه رو تا قبل از عروسی نبینن. در حالیکه من چندین سال فرصت داشتم همسرم رو بشناسم. چیزی که هرگز به شکل دیگه ای برام میسر نبود. همه روشهای قدیمی الزاماً درست نیستن.
ناشناس
|
Iran, Islamic Republic of
|
۲۳:۳۶ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۵
از كجا معلوم گذشته خوشبخت بودن فقط مي سوختن و مي ساختن
ناشناس
|
-
|
۰۹:۵۹ - ۱۳۸۷/۱۲/۰۶
با تجربه اي كه در كاربري اينترنت در داخل و خارج دارم و كمابيش خواسته يا نا خواسته در جريان خيلي از ازدواجها قرار گرفته و ديده ام از سال 1997 تا به حال شايد بي رياترين ازدواج را در ازدواج اينترنتي يافته ام! بايد در راستاي ايجاد زمينه هاي درست بكوشيم نه اينكه با سبك قديمي ما سازگار نيست مردود بدانيم! بايد بپذيريم كه هر زماني روش ارتباطي مناسب خود را دارد همين كه باورهاي ديني خود را به فرزندانمان به درستي و به روز ياد بدهيم نياز به كنترل هاي سختگيرانه نيز نخواهيم داشت
نظرات بیشتر