آموزه ای که همواره شعارش را می شنویم ( ولی جایش همیشه خالیست !!!!) اینست که : در شنوش ، پذیرش و رویاروئی با دلایل و استدلالات طرف مقابل ، همچون " اقیانوس" ، ژرف ، عمیق و بی جوش و خروش باش ، نه آنکه همچون " رودخانه " کم عمق ، پر سر و صدا و توفنده ؛
ایشون به درستی ، همه را به " گفت- و- شنود " فراخوانده اند ، تا بدانجا برسیم که :
" میگم ، میگم ؛ همه باید بشنوید ، همه باید بپذیرید" ، از فضای مدیریت جامعه رخت بر بندد ؛
ولی خب ایشون میگه و هیچ طوریش هم نمیشه. بنظر من کمی عجیبه.