شما که این عکس ها رو گذاشتین دلیل تمایل کشاورزان به فروش زمین هاشون رو هم می نوشتین.
پدر من یک کشاورزه،هرسال بهار رنج و زحمت فراوون اون ،مادرم و بقیه اعضای خونواده ام رو می بینم ولی آخرش چی گیرمون می یاد؟به جز پادرد و کمردرد هزار جور مرض دیگه، مجبورن محصولاتشون رو ارزون بفروشن.
پولش هم فقط به جیب دلال ها میره.مگه آدم چقدر عمر میکنه که همه اش یا کار بکنه یا غصه نداری اش رو بخوره.
زمین شون رو میفروشن (تازه اگر شانس داشته باشن و زمینی بهشون به ارث رسیده باشه) شاید آخر عمری توی آسایش باشن.
میتونم قاطعانه بهتون بگم که نه تنها توی روستای ما بلکه تمام روستاهای شمال هیچ کشاورزی نیست که نخواهد زمینش رو بفروشه یه جورایی همه از خداشونه.
باید به فکر حمایت از کشاورزان باشیم تا بهشون انگیزه کشاورزی بدیم.وگرنه آش همین آش و کاسه همین کاسه است.
تابناک لطفا نظرم رو پخش کن.

وقتی از کشاورزی حمایت نمیشه وقتی ده هزار متر زمین روستایی ارزش یک متر زمین تجاری در برخی شهرها را نداره وقتی گاهی برخی قیمتهای تضمینی محصولات کشاورزی حتی هزینه تولید آن محصول را اکتفا نمیکند با چه منطقی انتظار دارید کشاورز زمینش را نفروشد الان سرایداری بهتر از کشاورزی است

به چه امیدی کشاورز کشت کنه. باز برنج ما هندی یا تایلندی هست باتشکر از حمایت دولت