كاش بارانی ببارد قلبها را تر كند

بگذرد از هفت بند ما صدا را تر كند

قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه ها

رشته رشته مویرگهای هوا را تر كند

بشكند در هم طلسم كهنه ی این باغ را

شاخه های خشك بی بار دعا را تر كند

مثل طوفان بزرگ نوح در صبحی شگفت

سرزمین سینه ها تا نا كجا را تر كند

چترها تان را ببندید ای به ساحل مانده ها

شاید این باران كه می بارد شما را تر كند

الهییییی چقدر نازه

پاکی و معصومیت بچه ها با طراوت باران؛چه می شود!
واقعا زیبا و دوست داشتنی بود.
(من معتقد بودم که بچه ها چون صفات خود بزرگترها را هنوز نگرفته اند دوست داشتنی اند و به مرور که همراه با رشدشون میشن یکی مثل همون بزرگترها، لذا از محبوبیت خاصشون کم میشه. خدا کنه که همه بچه ها طوری بزرگ شن که فقط خوبی ها را یاد بگیرند)

جانم...

نفس بابا

عالی بود

ببار بارون که ارث پدری هیچکسی نیستی

ای گاش ادم بزرگها هم موقع نزول رحمت الهی اینقدر خوشحال بودند و از خداوند تشکر میگردند

منو یاد شعر : باز باران با ترانه با گهر های فراوان می خورد بر بام خانه ... انداخت یادش به خیر / یکی دیگه از خاطرات قشنگ ما دهه شصتیا

ببار اي ابركم برمن ببارو تازه تر شو