مینا
| 
۰۹:۰۰ - ۱۳۹۲/۱۱/۱۳
پاسخ
مطالب بالا واقعیتی است که در جامعه ی ما به دلیل قانون مرد سالاری سایه ی شوم خود را در زندگی های زناشویی گسترده .بد نیست قدری قانون ازدواج وطلاق را بازنگری نمایند .بد نیست قدری هم به حقوق زنان احترام گذارند و حق طلاق را بین زن و مرد مساوی گردانند.بد نیست ازدواج دوم وو...آقایان بدون داشتن دلیلی محکمه پسند و بدون اخازه از همسر اول ممنوع و توام با مجازات اعلام گردد . با اینکه می دونم عوامل روانشناختی عامل اصلی قضیست ولی عوامل اقتصادی به خصوص انتظارات اقتصادی زن از مرد و مقایسه او با دیگر مردان و فشاری که از این جهت به مرد می رسد به سرعت همه چیز را خراب می کند و اجازه گفتگو را می گیرد و فرصت ریکاوری از دست می رود. در واقع تشدید عوامل منفی از سرعت ریکاوری پیشی گرفته است. واقعا همین طور است دوستی تعریف میکرد بخاطر فرزندم طلاق نگرفتم اما نزدیک 9 سال است هیچ گونه رابطه زناشوئ با همسرم نداشتم هم خودم اسیب میبینم هم همسرم به کسی نیزنمیتواند بگوید تکلیف خود را نمیدانست
شاید مطلبی که میخوام بگم ربطی به این مطلب نداشته باشه اما...جوانی که موقعه ازدواجش رسیده اما نمیتونه ازدواج کنه،مجبوره اون نیازهایی که به همسر دارد رو سرکوب کنه.تا حداقل یکم راحتر زندگی کنه.یه جوری خودشو تنها بار بیاره ،در نتیجه بعدا تو زندگی مشترک اون اخلاقو داره که درنتیجه به طلاق عاطفی یا رسمی منجر می شود.امیدوارم مسئولان در عمل به فکره جوونا باشند.
من هیچ نقطه تفاهمی با همسرم ندارم و تنها به خاطر دخترم با همسرم زندگی (به عبارت بهتر مردگی) میکنمهیچ احساسی نسبت به هم نداریم بلکه هردو آرزوی مرگ همو داریم
خیلی از دوستای منم همینطوریند حالا شاید نه بشدت من
من وهمسرم هم دچار این طلاق عاطفی هستیم کاش یه کم منطقی میشد باهاش حرف زد اصلا حرف نمیزنه... دلم میسوزه برای زوجهایی که با خوندن این مطالب فکر میکنن این چیزها واسه زندگی بقیه است فقط. یادم میافته منم اینجوری فکر میکردم. زمانی فهمیدم سر خودم اومده که کار از کار گذشته بود. به نظرم یکی از دلایلی که در گذشته طلاق بسیار کمتر از امروز اتفاق می افتاد تعهد بالای طرفین نسبت به یکدیگر و خانواده بود. متاسفانه در چند سال اخیر این مسئله خصوصا از طرف خانم ها به شدت کاهش پیدا کرده!!