من 36 سالمه. تا قبل از گرفتن لیسانسم خیلی خواستگار داشتم. زمان ما هدف اول داشتن مدرک و کار بود و بعد ازدواج. یهویی نمیدونم چی شد که تعداد پسرها کم شد. تو 3 سال بعدش دو تا خواستگار پیر داشتتم با اختلاف سنی های 12-15 سال. تو 10 سال گذشته دریغ از یک پیشنهاد.
اهل دوست پسر هم نبودم هیچوقت. من موندم و تنهایی. فکر کار میکنم و زنده ام. تا دلتون بخواهد دوست و همکار مجرد دارم هم سن و سال خودم. بخاطر محدودیت های خانواده ها، مسافرت مجردی هم نمیتونیم بریم. بنظرتون باید چکار کنم. میخواهم ی دختر به فرزند خواندگی بیارم. مامانم میگه نه ازدواج کن. میگم تا کی صبر کنم. 36 سالمه. مردم از تننهایی به خدا

شما پسرها همه اش میگید توقعات بالاست ولی من یادم نمیاد نه خودم، نه دوستام و نه دخترهای دیگه فامیل ما، با مهریه بالا یا خرید های سنگین و شرایط شاخ دار ازدواج کرده باشن. همه ما فقط ی همسر میخواهیم که انسان باشه و مرد (نه مذکر) نه این بچه قرتی های دنبال هوس

یارانه ها رو که میخواید حذف کنید
انرژی رو هم که میخوای 82 درصد گرون کنید
تورم هم 35 درصد( البته اسمی)
یه جوون با کدوم انگیزه بره ازدواج کنه؟
با حقوق عالیش؟ ماشین به روز و مرتبش؟ خونه و بقیه امکاناتش؟
نگید مگه ما این امکاناتو داشتیم عزیزان شرایط زمونه عوض شده
ارزشها چیزای دیگه شدن که این ناشی از تقابل سنت و مدرنیسم تو کشورهای جهان سومه که البته ما به بدترین وجه ممکن داریم ازش گذر میکنیم

ازدواج امنیت شغلی و درآمد مناسب میخواد. وقتی که با مدرک فوق لیسانس، امنیت شغلی ندارم و به بهانه های مدیر دم دمی مزاج در کسری از ثانیه بیکار میشم. انتظار داری زن بگیرم؟
کدوم قانون کار مدافع منه؟
دولت برای اشتغالزایی و امنیت شغلی چکار کرده؟ درآمدها در چه حدیه؟ و....

بنظر من روابط زناشویی و حقوق زن ومرد در ایران شفاف و روشن نیست و این مسئله تداخل وظایف و مسئولیت را بوجود می اورد و در زندگی مشکلاتی را ایجاد می کند که باعث بگو مگو و تاثیر نامطلوب بر فرزندان ولاجرم جوانان می شود. جوانان وقتی نا هماهنگی و عدم تفاهم بین پدر و مادر خود را ملاحظه می کنند که دائم جنگ و دعوا بر سر مسائل مختلف دارند لذا از ازدواج کردن می ترسند و متنفر می شوند. بنظرم بایستی عدالت در روابط زناشویی نهادینه شود. در تعریف عدالت حضرت علی می فرمایند: العدل وضع الامور فی مواضعها" عدالت یعنی اینکه هر چیزی و هر کسی سر جای خودش قرار بگیرد. اگر زن و مرد جایگاه خود را بدانند و هر کس در جایگاه خود قرار بگیرد انوقت زندگیها متعادل و شیرین می شود و بالتبع فرزندان نیز از زندگی پدر و مادر خود الگو می گیرند و علاقمند به تشکیل خانواده می شوند. این رویه بایستی برای تحکیم خانواده در کشور مورد نظر قرار گیرد. راهکارهای مختلفی برای پیاده کردن این موضوع وجود دارد که بایستی در جلسات کارشناسی مورد توجه قرار گیرد. جوانان ما باید اموزشهای گوناگون زناشویی لازم را ببینند تا بتوانند ازدواج موفقی داشته باشند. چگونه است که یک جوان برای رانندگی بایستی گواهینامه بگیرد و امتحان ایین نامه بدهد ولی برای تشکیل خانواده هیچ ازمونی لازم نیست بدهد؟؟ نتیجه همین می شود که می بینیم. 25 درصد ازدواجها به طلاق منجر می شود.