آمريكا ده سال كار كرد تا به هدف خود برسد.بازي اينگونه بود:
آمريكا وانمود كرد كه ايران داراي سلاح هسته اي است و بايد از ايران ترسيد.آمريكا اين كار را آنقدر ادامه داد كه سياستمداران ايراني باور كردند تنها مشكل غرب با ايران برنامه هسته اي است و به همين دليل تحريمهايي را به كار بستند.
اما اين يك بازي بود ،در واقع آمريكا به دنبال يك اهرم فشار بود تا با آن بتواند ايران را تحت فشار قرار داده و در نهايت اقتدادر و استقلال را از ايران بگيرذ.اين اهرم فشار بايد به گونه اي باشد كه هم ايران و هم دنيا آن را قبول داشته باشند و نقض آن هم از طرف ايران تنها بر فشار اين بازوي فشار مي افزايد.
و اين اهرم فشار همان توافق ژنو است كه آمريكا و اروپا باورشان نمي شد به اين سادگي آن را بدست آورده اند به حدي كه در پوست خودشان نگنجيده و همديگر را بغل مي كردند.
و چند روز بعد تحريمهاي جديد وضع كردند و ايران نتوانست اعتراض كند زيرا اين تحريمها از نظر ايران نقض توافق نبود چون در آن توافق، ايران هم تمام تحريمهاي اعمال شده گذشته را بطور ضمني رسميت داده است و هم بندي نبود كه هر گونه تحريم جديد را ناقض اين توافق ننگين كند.پس بايد گفت ايران در يك باتلاق گير كرده و اين دام را آمريكا طراحي كرده است.
حالا آمريكا با خيال راحت اهداف اصلي خود را در غالب مذاكرات پيش مي برد و آنها عبارتند از:1-قطع همه روابط با سوريه و حزب الله لبنان و اتخاذ مواضع تند عليه آنها
2-رسميت دادن به حقوق بشر از نوع غربي كه در آن هرگونه سخن عليه دين آزاد است.
3-همسو شدن با آمريكا و قبول سياستهاي ديكته شده.

اینهمه درباره هسته ای گفته شده به نظر میرسد در دنیای امروزی تمام اقدامات ملی خروجی ان اقتصاد لطفا"این اقایان که از اقتدار هسته ای میگویند بازخورد اقتصادی ان برای من مردم بگویند

تحلیل کاملا درستی بود واقعگرایی طرفین و درک صحیح روابط بین الملل و درک اینکه فقط و فقط ابزار قدرت توانایی اجرایی به هر توافق نامه ای میده؛میتونه ما رو در ای مسیر موفق کنه

جوجه را آخر پاییر می شمارند