خداییش سخته هم ازدواج کردن هم تامین مخارج هم بچه.اما راه دیگه ای هم داری؟مثلا می خوای تا آخر عمر مجرد بمونی؟بچه هم نداشته باشی؟قکر کن پدر و مادرت رحمت خدا رفتند شده 50 یا 60 سالت.به کی باید دل خوش کرد.پس به نظر من چاره ای جز پذیرش این زحمت نیست و البته توکل به خدای مهربون...

همه این بحث ها ریشه در مشکلات اقتصادی دارد و بس . متاسفانه کسی حاضر نیست مسئولیت این اوضاع نا به سامان را بپذیرد در حالی که آبدارچی هم مقصر است

ب خدا تمام هزینهها را خدا می رساند البته با صبر

بخاطر انجام ندادن رسم و رسوم سنتی به آستانهء طلاق رسیدیم، می خوام زودتر طلاق بگیره، خودم هم دیگه دنبال ازدواج نمی رم

من الان 32 سالمه، 11 ساله که معلمم، کارشناس ارشدم و حقوق ماهیانه ام 910 هزار تومان است. من چطور جرات کنم با این حقوق ازدواج کنم وقتی که می بینم اجاره آپارتمان 50 متری ماهیانه 400 هزار تومانه، ویزیت پزشک 25 هزار تومان، درست کردن یک دندان 500 هزار تومان، مخارج روزانه زندگی ماهیانه 700 هزار توامان و خرجهای دیگر. مجرد بودن خیلی بد و زجرآور است ولی چاره ای ندارم چرا که اگه ازدواج کنم همش باید شرمنده همسرم و فرزندانم باشم. تحمل زجر مجردی به نظرم درد کمتری از شرمنده شدن بیش خانواده دارد