سلام من دانشجوی کارشناسی هستم اون دختر از من هم بدبختر نیست من در تهران هستم و بخاطر بی پولی در طول هفته کلا روزه هستم بخدا روزی یک وعده غذا اونم نون ماست یا پنیر یا خرما ههه چیکار کنیم دیگه الان میگید کار کارم میکنم ولی فقط هزینه همون یه وعده غدا با پول خوابگاه که هنوزم باقیش مونده

هر قسمت از این نامه درد یک سری جوون های این مملکته...
جوونای ما افسرده ان به خاطر اینکه نیازهای اولیشون هم تامین نشده...
جز صبر و توکل بر خدا راهی برامون نمونده...

من کاملا حرفای اون خواهرمو درک میکنم ولی من ده ساله با مرگ میجنگم چرا که یه بیماری لا علاج دارم که با این وضع و بیکاری برا کار هر راهی رو رفتم وضع مالی ما خیلی خرابه برا خوردو خوراکمون موندیم چه برسه خرج دارو ولی هرگز نا امید نشدم وهزار مشکل دیگر توکل فقط به خدا کنید

ای بابا گفتم برم کارمند شم که دستم تو جیب خودم باشه اما دولت به بعضی ادارات بها نمیده الانم اگه بابام ازم حمایت نکنه از گشنگی میمیرم.بازم شکر آبجی تحمل کن شاید فرجی شد.

شما میگی کار ولی من هم 30 سالمه ارشد گرفتم کارم داشتم ولی با این مشکلی ک همین اقای ظریف بار لورد بیکار شدم مومدم زیر بارقرض و ....

سلام دختر عزیزم پدرمن مردی مربوط به دهه ده است که موقع تولد یتیم بود و نه خانه ای نه پولی داشت او میراثش مادری جوان وبیوه بود او می گوید هرگز از هفت سالگی طلوع خورشید رادر شهر کوچکم ندیدم چون برای کار به شهر مجاور رفته بودم زندگی واقعا برای همه سخت است بدتر از گرسنگی درد بیماری است . و.. اکنون پدر من خیری مدرسه ساز است با اینکه خود سواد خواندن ونوشتن ندارد نسل ما عبور خواهد کرد به سختی وبه تلاش ظریف دوستت دارم و وابسته نه چپم نه راستم

واقعا متاسفم ک نظر منو چاپ نکردید

...

با سلام خدمت خواهر عزیزم خدا کمکت بکنه اینجا تو این مملکت درد همه ما یکی هست پس نیازی از صحبت در مورد مشکلات نیست

واقعا من فقط میتونم اشک بریزم چون ب قولی سخنی ک از دل براید بر دل نشیند واقعا عین واقعیته امروزه متاسفم
توکل بر خدا خدا ب دادمون برسه