سلام...نامه رو خوندم بغض کردم واشک تو چشام حلقه زده...نمیدونم باید چی بگم.......من خودم دانشجوی ارشد ترم آخر هستم و خیلی تو زندگیم سختی کشیدم،ولی باز خدا روشکر میکنم.........

هممون مشکلاتو بد بختی داریم خودمونم نباختیم همش تو گوشمون میخونن این کارو کن این کارو نکن با هزار بد بختی به این سنو مدرک لیسانسم رسیدم ولی هیچی به هیچی با زندگیم بازی شده با احساساتم بازی شده با ذره ذره ی وجودم بازی شده پیر شدم کسی نیشت جواب این جور چیزارو بده مثل مهره های شطرنج داریم بازی میکنیم
امید وارم ی روز خوب بیاد

مشکلات ما تمومی نداره

من حرف ایشان رو درک می کنم اما کییه که توی زندگیش درد نداره همه دارن مقام های بالا هم سعی شون رو می کنن من یک نوجوانم ولی درد شمارا خوب می فهمم خوبه که مشکلات زندگی رو بگیم........... البته خانوادگی رونه

نظرات تمام دوستان رو خوندم.
بعضی ها دلشون خوشه و بعضی ها خون
من هیچ آرزویی ندارم.
یکساله که متعهل شدم.
یخچالم رو با مسافر کشی پر میکنم. اجاره خونم هم همین طور. الان ماشینم یک ماهه خراب شده افتاده گوشه خونه. و خرجش رو ندارم. کسی هم کمک نمیکنه. دلم میخواد از درد همع حرف بزنم. خود خواه نباشم.

سلام.منم واقع تحت تاثیر قرار گرفتم منم دانشجوی کارشناسم .وقتی می بینم افرادی با مدارج علمی بالا با چنین مشکلاتی دست و پننجه نرم می کنن واقعا نسبت به ادامه تحصیل حداقل تو ایران دلسرد میشم \

فقط دیگه می خوام ازین مملکت برم...

بهتر است حرم نزنم سنگين ترم

منو شوهرم هر دو دانشجوی دانشگاه ازادیم.تو دوران عقدیم.شوهرم کار میکنه ولی نمیتونیم از بس خرج زندگی و شهریه بربیایم.زندگیمون همش قرض و وام شده.کار هر روزم شده گریه.نمیتونیم خونه بخریم.دیگه به یه ادم افسرده تبدیل شدم.بیرون میریم همش باید حسرت بخورم.همه چی گرونه.به خدا از زندگی سیر شدم.

یا الله به ما جوونا کمک کن ؛ چشام پر اشک شد خاهرم خدا کمکت کنه