نویسنده محترمی که مطالب فوق را مطرح نموده اید ؛ انگونه که شما مسئله شهرنشینی را مطرح نموده اید ، با واقعیت مطابقت چندانی ندارد . چون اولا" شهرنشینی درایران درسطح جهان درحال توسعه یک وضعیت استثنائی نیست . یعنی اگر کُند تر ودیرتراز سایرکشورهای پیرامونی درحال تحقق نباشد ، زودتر وسریعتر از انها نبوده است . .بدین ترتیب : اگربه کشورهای هم قد وقوراه ویا درجه توسعه کم وبیش شبیه ایران ( مشخصا" کشورهائی مانند ترکیه ، برخی ازکشورهای اسیائی ، وکشورهای لاتین امریکائی) توجه نمائیم درهمهء این کشورها درصد شهرنشینی ، میزان رشد جمعیت ، شتاب رشد وبلاخره سایر شاخص های شهری ازان جمله درصد حاشیه نشینان و غیره ، کم وبیش شبیه بیکدیگربوده وازیک قانونمندی که با میزان توسعه هرجامعه درارتباط است پیروی مینماید . بعنوان مثال : در صد شهرنشینی در ترکیه 76درصد نرخ رشد جمعیت 4/1 درصد وشتاب رشد هم منفی است . میزان حاشیه نشینی در کلان شهرها کم وبیش شبیه ایران بین 20 تا 25 در صد کل جمعیت بخش شهری است . در مکزیک شهرنشینی 78در صد نرخ رشد جمعیت 4/1 در صد حاشیه نشینان تا25 در صد جمعیت بخش شهری ، شتاب رشد جمعیت منفی . در برزیل میزان شهرنشینی 83 درصد رشد جعیت 2/ا در صد جمعیت حاشیه نشین 20تا 22در صد کل جمعیت شهری ، شتاب رشد جمعیت منفی است . در ارژانتین رشد جعیت 1درصد شهرنشین 86 در صد ومیزان حاشیه نشینان هم کمتر از 20 در صد میباشد . ضمن اینکه ، در همهء این کشور میزان کمبود مسکن کم وبیش شبیه بیکدیگر است. میزان واحد های مسکونی خالی در کلانشهرها هم بهمین شکل مشابه است . گذشته از این در صد رشد جمعیت حاشیه نشین در اکثر کلان شهرهای این جوامع بیش از پنج تا شش برابر درصد رشد جمعیت شهر است . مانند تهران خودمان که رشد جمعیت ان کمتراز2 در صد شده در حالیکه حاشیه تهران با رشد 12در صد درحال افزایش است . (بگذریم که مسئولین بسیار حاذق وموفق ما به کم شدن رشد جمعیت تهران البته به قیمت 6 برابر شدن رشد جمعیت حاشیه افتخارهم میکنند!!؟؟) اما ، در رابطه با اینکه اینده چه خواهد شد ؟ باید گفت : با سیاستهای بسیار کلیشه ای ومبتنی برتوهم همراه با قصوردر قصوری که از پیش ازانقلاب تاکنون ادامه داشته ، بیم ان میرود ، اگر تجدید نظر اساسی در برنامه ریزی های شهری انجام نشود . ووضع به همین صورت ادامه یابد ، در سالهای اینده حتی کلانشهرهای دیگرکشورجمعیت وامکاناتشان را بنفع منطقه کلانشهری تهران ازدست بدهند . تاجائیکه تهران به قزوین وصل شود مادر سالهای پیش ازانقلاب برای این مگالومتروپل نام « تِـــــــــــــه قَز» را انتخاب کرد ه بودیم ، با این نام موافقید ؟! شاد باشید «سایت شهرسازی وتوسعه» در این سایت این مسئله را از جوانب مختلف به بحث گذارده ایم . از نقد متقابل صمیمانه سپاسگزار خواهیم بود .

آموزش و فرهنگ در کشور به اضافه عدالت در توزیع منابع و امکانات نادیده گرفته شده. این یعنی مهاجرت بی رویه. یعنی استفاده از خودروی شخصی در همه حال. یعنی فاجعه زیست محیطی. یعنی فراموشی شهر های کوچک و روستاها و فراهم شدن اسباب توطئه کشورهای همسایه برای تجزیه ایران. یعنی سرطان و سکته و سقط جنین. یعنی بی مفهوم بودن استفاده از دوچرخه در زندگی روزمزه. ....

بنظر من شهرشازی در ایرانراه کاملا اشتباهی رو رفته و هیچ دیدی به انده نداشته ونداره.....

برای مثال در تهران :

خونه های ویلایی دهه های 50 و 60 ابتدا به آپارتمانهای 2 طبق تبدیل شدن و اخیرن به واحدهای آپارتمنی 8 واحد یعنی یک رشد 8 برابری برای اعیانی از زمین مشکلات پارکینگ و عرض معابر هم بماند.......

بنظرمن تهران بایستی تمامی باغها و کوچه باغهاش و قنوات حفظ میشد و به فضای سبز شهر تعلق میگرفت .........
و ماباید واحدهای مسکونی رو به صورت آپارتمانهای مرتفع میساختیم .....

و.....اجازه رشد سطحی رو نمیدادیم ..........

و بزرگرا های چند طبقه و مترو رو گسترش میدادیم


در مورد روستاها وشهرستانها

بایستی روستاهای هر منطقه رو در شهرهای منطقه ادغام میکردیم و شهرههای حدود صد هزار نفره ایجاد میشد که رسوندن امکانات به اون شهرتوجیه داشته باشه

تمام جذابیتهای شهری برای شهرستانی ها و روستایان- مسئله اشتغال با هر تعریف - بلند پروازیها و افکار ایده الیستی و تصور اینکه تهران نسخه تمام موفقیتهاست و عدم شناخت و رسیدگی معقول و اگاهانه، دلیل مهاجرت به هر کلان شهر یا پایتخت است.
باید از پایه یعنی از روستاها وشهرستانها اصلاحات و ابادی شروع شود .اشتغال با درامد مکفی- مسکن وبهداشت مناسب و در مجموع تامین اجتماعی موجب پایداری و ثبات اجتماعی و نبود این عوامل موجب به هم ریختگی و نابسامانی در همه امور در جوامع مهاجر پذیر و شخص مهاجر را به دنبال خواهد داشت .

اکثر روستا هها از امکانات اولیه ضروری زندگی بعد از انقلاب بر خور دار هستند روستا هها اباد شدند که دیگر نیازی به شهر امدن را ندارند اما مشکل عدم اینده نگری زیر ساختها است که در شهر ها رعایت نمیشود خیابانها همزمان با افزایش ماشینها عریض نشدند و مشکل مهم عدم وجود تو نل زیر زمینی در شهرها برای عبور دادن لوله وکابل اب و برق و گاز و مخابرات که دائمی باشد و هر چند روز یکبار خیابانها را کنده کاری نکنند عدم احداث پارکینگهای عمومی که باعث تجمع ماشینها در حاشیه ی خیابان میشود جمعیت ایران رو به شهر نشینی میرود ما اگر امروز زیر ساختها را محکم ببندیم در اینده مشکل ترافیک و پار کینگ نخواهیم داشت

چه تهران که پایتخته و چه شهرهای کوچک از نظر شهر سازی بسیار در فقر بسر می برند ...
باید به شکل کاملا اساسی مسائل شهرسازی را حل کرد .
نمیشود در شهر و بست به این بهانه که شلوغ نشود و مهاجر نیاد ...
فناوری اطلاعات خیلی میتونه تاثیر گذار باشه در روند شهرسازی نوین .. نقشه محل های بدون نظم و همینطور ساختن ... یکی مثلث یکی مربع یکی لوزی و ... این روند باید عوض بشه ... باید از تجربه شهرهایی مثل توکیو ، بارسلونا و... استفاده کرد.

عقب ماندگی در بافت شهری، ضعف بیشتر مدیریت، بی احترامی به شهروندان. سر جمع: منفی منفی

من اصالتن ایلامی هستم. اما تهران بزرگ شدم. الان هم ایران نیستم. برنامه ام هست که اگر برگشتم ایران دیگر تهران زندگی نکنم. دلیل اصلی اش هم آلودگی هوای تهرانه. دارم فکر می کنم مثلن برگردم زادگاهم که یه زمانی هوایش و طبیعتش رویا بود اما علی الرغم میل باطنی ام در عمل هیچ وقت این کار رو نمی کنم. اول اینکه ایلام به خاطر معضل بیکاری و بعد اقتصادی قضیه جای مناسبی نیست و دوم مسئله ریزگرد از غرب کشور هست. من اگر با مشکل اول هم کنار بیام مشکل دوم رو چه کنم؟ گاهن مردم حق دارند اگه جایی رو که خیلی هم دوست دارن ترک می کنن. بگذریم از بحث فرهنگی قضیه که مردم آگاهی شون کمه و الکی خوش راه می افتن سمت شهرهای بزرگ . اما باید قبول کرد یه بخشی اش کاملن واقعیه. حداقل فکر می کنم الان خیلی ها که شهرهای کوچیک و روستاهاشون رو ول کردن شاید بدشون نیاد برگردن همون جایی که بودن اما مگه می شه؟ دیروز می خوندم که موج جدید آلودگی هوا از سمت شمال غرب یعنی از دریاچه خشک شده ارومیه است! خب حساب کنید غرب ایران که مشکل ریز گرد داره، شمال غرب هم داره بهش اضافه می شه، شهرهای مرکزی و بزرگ هم مشکلی از این دست و بدتر. کجا برم من و امثال من که می خوان یه گوشه کشور یه خورده اکسیژن باشه و کنارش یه کاری که حقوق بخور نمیر داشته باشه؟ همه هم دور و برمون کم نمی شناسیم که به خاطر مشکلات تنفسی و قلبی و هزار مشکل دیگه می خوان برن از تهران و امثال تهران اما واقعن کجا؟
ایده خوبیه اینکه نظر مخاطبین تون رو می پرسین اما این یه عزم جدی و همت بلند می خواد. نه که نشه. قاعدتن می شه اما در طولانی مدت که پیش شرطش در درجه اول مسئولین هستند اون هم نه در یه ارگان خاص، بلکه همه نهادها.

سرانجام تهران نابودی وخسران برای کشوراست باید طرحی برای مهاجرت معکوس انجام شود . امکان انتقال ادارات وکارکنان آنها اگرواقعا تسهیلاتی قائل شوند وبه آن پایبند هم باشند وجوددارد اینجانب مدت سه سال است که دنبال انتقال ازتهران به استان گیلان هستم متاسفانه به جای همکاری سنگ اندازی می کنند .

این مشکلات وبلاها همه خود ساخته است. که نه بوسیله استعمار خارج بیگانگان بلکه با استثمار داخلی و همین هم میهنان دولتی برنامه ریزی شده است.شما عوامل جذب مهاجرین را از تهران و چند شهر بزرگ بردارید و به شهرهای کوچک و در کستره کشور بدهید تا تحولات نادرست تا حالا را به مسیر درست بر گردانید.در اولین قدم تمام موئسسات آموزش عالی و پژو هشی را به شهرستانهای کوچک در کشور منتقل وازتاسیس موئسسات نظیر جدید جلوگیری کنید حتی خصوصی را درست همانند کشور های پیشرفته و الی آخر سرمایه گذاری های دیگر را همینطور و الا منتظر فاجعه باشید.