بهترین راه کار یک راه میانه و به اصطلاح یک Transition است که اول یک هیئت مدیره موازی با هیئت مدیره اصلی توسط طرفداران متمول دو باشگاه تاسیس شود که یک یا دو نماینده در هیئت مدیره اصلی داشته باشد ، سپس کمک های تربیت بدنی صرفا و صرفا خرج زیر ساختها و اصولا چیزهایی غیر از خرید بازیکن و کادر فنی و حقوق مدیریت شود. و پول این چیزها را آن هیئت مدیره خصوصی طرفداران بدهد و کم کم به طرف خصوصی شدن کامل بروند.

باید به صورت تدریجی و در بازه های زمانی این کار صورت بگیرد و مثلا 10 % واگذار بشه و مرحله بعدی 10% دیگه تا 50% و بعد بقیه سهام کامل ارائه بشه و مجمع سهام دار ها برای تیم تصمیم بگیره
بهتره تو فرابورس عرضه بشه که هوادار ها بتونن بخرند . البته همه تیم های دولتی باید با هم خصوصی بشند که در این مدت تبعیض قائل نشود . 2 فصل مشکل داشته باشند بهتر از اینه که همیشه به همین منوال پیش بره

به نظرم مثل خیلی از تیم های لیگ برتری از جمله سپاهان که مال کارخانه ی فولاد سپاهان هست باید این دو تیم هم به ارگانهای خصوصی از جمله کارخانه ها واگذار بشه. البته در این زمینه شهرداری هم گزینه ی خوبیست البته اگر دوباره مسئله و مشکالات مالی به دولت کشیده نشه.

اینجانب مقالات و پیشنهادات قانونی و عملیاتی متعددی برای برون رفت از این معضل و تسلسل دور باطل دارم ولی بدلیل کم بودن حجم کامنت امکان انتقال مسیر نمی باشد در صورت تمایل تماس حاصل فرمائید تا مقالات ایمیل گردد. 0914..

مهمترین قسمت خصوصی سازی بستر سازی صحیح است.
اول منابع درآمدی مشخص شود.این هم تحقق نخواهد یافت مگر در قسمتهایی از قواننین مملکتی تغییراتی اعمال شود.مانند حق پخش تلویزیونی.که مهمترین بخش درامدزایی یک باشگاه میتواند باشد.دومین بحث مهم عدم دخالت دولت و سیاسیون در بحث ورزش و بطور اخص فوتبال.سومین قسمت آماده سازی حمایت اولیه دولت میباشد.شاید واگذاری بلوکهایی از سهام این باشگاهها مثلا 49 درصد به شرکتها یا اشخاص حقیقی و حقوقی در ابتدای راه منطقی باشد.

بیشتر از این که فکر ساماندهی شان را کنید این دو رنگ را تغییر دهید.
این دو رنگ از رنگهای خطرناکی اند-از اقای اض..ی و رائ.. پور بپرسید-بحث نفوذ تدابیر دشمن مطرح است.
پیگیری بفرمایید.

سلام
بهترین گزینه واگذاری سرخابیها به مردم و هوادران این دو تیم بزرگ در قالب تعاونی سهامی عام است. مطالعات کافی در این رابطه توسط وزارت تعاون و وزارت ورزش هم قبلا انجام شده است. حتی 75 میلیون ایرانی می توانند سهامدار آن باشند.

اوایل دهه 50 در مقطع راهنمائی از روستایی در حومه به شهر می رفتیم چون مدرسه بصورت صبح عصر بود ناچرا 2 ساعت ظهر به تنها بازار و خیابان شهر می رفتیم و دو سه نفره 5 ریال روی هم می گذاشتیم و مقداری پنیر یا حلوا شکری می گرفتیم و با نان هایی که از منزل به همراه خود آورده بودیم در همان مغازه یا در کنار تنها مسجد شهر ناهارمان را می خوردیم و سپس در بازار قدمی می زدیم علاوه بر ما پیرمردعریضه نویسی بنام م..ی با کیف چرمی قدیمی در زیر بغل در بازار راه می رفت تا مشتریی پیدا کند عریضه بلند بالائی می نوشت و در حین نوشتن به شاکی می گفت شکایتی برایت بنویسم که اگر روی سنگ بگذاری سنگ را آب کند، طرف هم خیلی خوشحال می شد که با این شکوائیه به حق و حقوقش خواهد رسید نوشتن عریضه که تمام مشد ان را در پاکت می گذاشت و بااب دهان آن را می چسباند و دست شاکی می داد ، شاکی هم خوشحال آن را می گرفت و به جای 10ریال 15 و یا 20 ریال می داد م. پول را می گرفت و در جیبش می گذاشت و می گفت من عریضه را نوشتم "اما کی بخواند کی براند ". حالا قضیه استقلال و پرسپولیس ،30سال است مردم ، کارشناسان ورزشی و اقتصادی فریاد می زنند دست دولتی ها را از ورزش کوتاه کنید و بیش از این به بیت المال هزینه تحمیل ننمائید اما کو گوش شنوا ... به قول ان مثل :به چاه کن می گوید اگر کندن چاه برای من اب ندارد برای تو (چاه کن ) نان که دارد.