هر روز دست راستم را بر قلبم می گذازم و سلام میدهم از فرسنگ ها راه دور السلام و علیک یا علی ابن موسی الرضا (ع)

آدم بدون مهر تو انسان نمی شود
سلمان بدون عشق مسلمان نمی شود

آن گردنی که تیغ تو را بوسه می زند
سوگند می خوریم ، پشیمان نمی شود

وقتی کبوتران حریمت ، گرسنه اند
گندم برای سفره ما ، نان نمی شود

باید هزار قرن ، حکومت کنی مرا
سلطان چند روزه ، که سلطان نمی شود

تو خوب جایی آمده ای سروری کنی
هر رعیتی که رعیت ایران نمی شود

ابراهيمي از ساري

بنمای رخ كه باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لب كه قند فراوانم آرزوست

ای آفتاب حسن برون آ ، دمی ز ابر
كان چهره ی مشعشع تابانم آرزوست

بشنيدم از هوای تو آواز طبل باز
باز آمدم که ساعد سلطانم آرزوست

گفتی ز ناز : « بيش مرنجان مرا برو »
آن گفتنت كه : « بيش مرنجانم » آرزوست

وان دفع گفتنت که:«برو شه بخانه نيست»
وان ناز و باز و تندی دربانم آرزوست

در دست هر کی هست زخوبی قراضهاست
آن معدن ملاحت و آن کانم آرزوست

اين نان و آب چرخ چو سيلست بی وفا
من ماهيم ، نهنگم ، عمّانم آرزوست

يعقوب وار وا اسفاها همی زنم
ديدار خوب يوسف کنعانم آرزوست

والله که شهر بی تو مرا حبس می شود
آوارگی و کوه و بيابانم آرزوست

السلام عليك يا علي ابن موسي الرضا
خدا شاهده كه همه ي اين تعظيم و احترام ها فقط وفقط از سر علاقه و اعتقاده. درست بر خلاف بسياري احترامهاي ديگه كه از روي ريا يا اجبار و يا به طمع چيزيه....

بسیار زیبا بود

یا ضامن آهو