من فکر می کنم شادی به داشتن مدرک و پول نیست. جامعه شاد جامعه ای است که در ان همه افراد با توانای و کارهای که بلد هستند رشد کنند و زندگی بهتری را درست کنند.در ایران بیشتر مردم یک سری کارها را بد می دانند ولی در سوئد که من هستم. یک کارگر ساختمان و یک مستخدم از رفاع و اسایش برخوردار هستند که همان مردم تحصیل کرده و پولدار هستنند. تبعیض را برداریم به هم برابر و یکسان نگاه کنیم و هیچ کاری را ننگ و بد ندانیم شادتر و سلامت تر خواهیم بود.

دهه شصتی باشی و شاد!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

مشکل ما اینه که چشم دیدنه همدیگرو نداریم، زندگی را برای هم جهنم می کنیم، مشکل شادی ما بر میگرده به خودخواهیمون، به حرص، به طمع به اینکه سرمون همش توکار همدیگس، همش خودمون را با دیگران مقایسه می کنیم، برای دیگران زندگی می کنیم. چقدر شده که از ناراحتی و شکست همدیگه خوشحال شدیم؟؟؟ چندبار شده که دیدیم فامیلمون...دوستمون...همکارمون زمین خورده و به جای کمک بهش توی دلمون گفتیم آخ دلم خنک شد.
به خدا ما خودمون زندگی را هم برای خودمون و هم برای هم جهنم کردیم واگر نه خیلی از کشورهای فقیر شادترین مردم دنیارو دارند.

من با همه مشکلات به خاطر زنده بودنم خوشحال و شاکرم ولی اون به این معنی نیست که حاضر بشم فرزندی داشته باشم که هیچ تضمینی برای آیندش در این کشور نیست به نطر من صاحب فرزند شدن با شرایط کنونی اصلا درست نیست، آینده با شرایط کنونی برای نسل های بعد خیلی مبهمه به نظر من ترک وطن برای داشتن زندگی بهتر برای نسل های بعد کار غیر منطقی نیست. وطن عزیز است ولی باید شرایط هم مساعد باشه

مدتهادرجبهه بودم ازاول جنگ وقتی 15سال سن داشتم برادرم درجزیره مجنون شهید شد همش به امیدروزی که شاد باشم اماهرروزغمینگن تر میشوم

ميخوام همه با هم شاد باشيم نه عده اي. با اينكه خودم مشكلات زيادي دارم اما ديدن كسايي كه از خودم بدترن واقعا سختمه.

اختلاف طبقاتي اينجا بيداااااااااااااااااااااااااد ميكنه ..روح مردم رو زخمي و بيمار ميكنه

شادی قله و راس رفاه است و رفاه بر دو پایه آسایش و آرامش استوار است.عوامل متعددی بر روی هردوی آنها تاثیر گذارند. آسایش بیشتر متاثر از عوامل اقتصادی مانند مسکن،درآمد و... است و آرامش بیشتر متاثر از مسایل امنیتی مانند امنیت اجتماعی،اقتصادی،روانی،قانونی قضایی و ... و نبود تهدید ها به اشکال مختلف و اخلاق حاکم بر جامعه که خالق آن بدون شک خود مردم هستند می باشد.حال مردم ایران در شرایطی هستند که همه عوامل فراهم کننده رفاه هر کدام به نوعی مخل آن شده اند.با این تفسیر انتظار دارید مردم شاد باشند؟

ما ميخواييم شاد باشيم .ولي بخدااااااا نميذارن.نمي خوان.نمي تونيم.مگه ما چي ميخواييم جز يه زندگي ساده و يه رفاه متوسط؟؟؟؟؟؟؟؟

در صورتیکه خودم و مردم کشورم در رفاه و آسایش باشند خوشحال میشم