با سلام، سوال اول: این رقمی که بعنوان خط فقر فرمودید برای یک خانوار چند نفری است؟ سوال دوم: این رقمی که فرمودید منهای کرایه خانه و قسط و بدهی و ... است یا اینکه از همین مبلغ باید موارد فوق را نیز بپردازد؟ 219 عدد خوشبينانه است. ميدونين چه قشر عظيمي از كارگران مجبورن با حقوق بسيار كمتر از حداقل قانوني كار كنن؟ بدون هيچ بيمه و ... اینجانب با مدرک فوق لیسانس و 18 سال سابقه کار( 10 سال با مدرک لیسانس و 8سال با مدرک فوق لیسانس) 540 هزار تومان حکم کارگزینی کارمند رسمی یکی از ادارات در تبریز هستم. با این حساب اکثر کارمندان دولت در زیر فقر هستند.افزایش سالیانه حقوق کارمندان با توجه به نرخ تورم چه شد چه قدر همه پولدارن !!! چه خط فقري!!!من از اول سال 87 فقط 1 دريافتي در آبان به مبلغ 500 هزار تومان داشتم يعني براي 8 ماه 500 هزار تومان، بقيه سال همه كه حقوق نميگيرم. بهتر است فكري به حال شركت هاي خصوصي شود چون توان پرداخت حقوق را به صورت ماهيانه ندارند دولت هم مگر چقدر مي تواند كارمند استخدام كند؟!!!
با احتساب مبلغ 800 هزار تومان درآمد ماهيانه به عنوان خط فقر، يك مهندس فارغ التحصيل از بهترين دانشگاه هاي تهران با حقوق 750 هزار تومان، شاغل در يكي از كارخانجات خودروسازي هم زير خط فقر زندگي مي كند؛ چه برسد به كارگران جامعه!!! من با 950000 تومان در آمد با 2 بجه واقعا یک هفته اخر ماه رو کم میارم. واقعا نه تفریحی می کنم,نه ولخرجی می کنم, نه چیز خاصی می خرم که فکر کنید اهل صرفه جویی نیستم. 
بنده با 7 سال سابقه و با مدرك مهندسي الكترونيك شاغل در شركتهاي اقماري يك سازمان دولتي دريافتي 340هزارتومان دارم ...شما قضاوت كنيد من چقدر تا خط فقر چقدر فاصله دارم (حقوق 800 يا 650 هزارتومان برايم يك روياست) کاش نظر این عزیزان راکسانی می خواندند که خط فقر را تعریف کردند تاببینند که حتی رسیدن به این خط برای خیلی از ماها حتی رویاست مثلا همسر من یک نظامی است باپانزده سال سابقه کار وحقوق 390000درماه بادو فرزند واجاره سرسام آور آیا کسی هست که این حرفها را بخواند
از اینکه سایت محترم تابناک در این وضعیت بغرنج از کارگران می نویسد جای بسیار تشکر دارد چرا که به نظر می رسد جامعه کارگری مورد کم لطفی قرار گرفته است و این با سر زدن به ادارات کار به وضوح قابل دیدن است این روزها سعی اکثر مدیران کارخانجات تولیدی در کاهش هزینه به راحتترین راه که همان کاهش دریافتی کارگر به انحائ مختلف و احیانا اخراج معطوف شده است
و عدم هیچ گونه تضمین شغلی باعث دور شدن هر چه بیشتر جامعه کارگری از رفاه و غلطیدن در فقر و تنگدستی است و چه بسا عدم دریافت همین بخور و نمیر در این اوضاع
علاوه بر این یک کارمندبا افزایش سن و تجربه به احتمال فراوان با افزایش جایگاه شغلی و حقوقی مواجه خواهد بود و احتمال اخراج او به شدت ضعیف است ولی یک کارگر با افزایش سن و بروز بیماریهای مختلف و به الطبع کاهش کارایی با خطر اخراج که این روزها با قرار دادی شدن کارگران مثل آب خوردن است چه می تواند بکند چه کسی از او حمایت می کند به جز مدتی محدود در استفاده از بیمه بیکاری و چند درصد این گونه کارگران موفق به یافتن شغل و درامد جدید می شوند
مانده ام چه بنویسم از این درد .... به کجا پناه ببریم !!!