ضمن عرض همدردی با هموطنان بیکار عزیز ، خدمت شما عرض کنم که بنده 13/5 ساله شاغلم و زیر حکم من 800 هزار تومن می باشد.مدرک تحصیلیم لیسانس بوده ودر حال تحصیل در فوق لیسانس هستم.در زندگی و کار سعی کرده ام ادم درستکاری باشم .اما واقعیت این است که با تمام این اوصاف با این تورم سر سام آور زندگی طعمی جز لذت و بدبختی ندارد.جوانان جویای کار و اکثرا مجردو نا امید و مایوس را وقتی در خیابان می بینم همیشه زجر می کشم. وضعیت دختران مجردی که به امید یک زندگی ساده خود را به چه حال و روزی می اندازند ،زجر آور و کسانی که از این آشفته بازار سو استفاده می کنند مشکل را زجر آورتر می کند.
اما در این میان کسانی که سرمایه ، زندگی ، جوانی و امید این مردم را برای زیاده خواهی خود به باد می دهند باید خجالت بکشند.
کسانی که یک زندگی ساده و آبرومندانه را از مردم ما دریغ می کنند.
کسانی که با ثروت خود و دلال بازی حتی یک سر پناه اجاره ای را کابوس کرده اند.
منم با فوق لیسانس حسابداری وچندین مقاله ی isi بیکارم. البته خیلی از دوستهام که با هم فارغ التحصیل شدیم هم بیکارند!!! تو این دوره زمونه فقط باید یه پدر پولدار داشته باشی که ساپورتت کنه وگرنه ... همه مصائب بیکاری به کنار رو زدن به بقیه و رو تو زمین انداختن خیلی آدم رو آزار میده در بین 50 خانواری نزدیکی که ما داریم و با هم مرتبط هستیم دست کم 70 بیکار از دیپلم ، لیسانس ، فوق لیسانس سراغ دارم مشکل بی کاری آموزش نادرست و نابجا و مدرک گرایی است.نباید عناوین و مدارک دانشگاه های دولتی و آزاد یکی باشد.
باید این نکته رو هم در نظر داشت که تا سال 84 کسی که حداقل دو روز در هفته سر کار باشه شاغل به حساب می آد، اما از سال 84 به بعد طبق تعریف سازمان آمار !!!!! کسی که در هفته دو ساعت، فقط 2 ساعت، سر کار بره شاغل به حساب می آد!!به نظر شما مقایسه ی این آمارها کار منطقی و منصفانه ای است؟؟؟؟
امیدوارم که پاک نکنید.