من دکترا و خانم بنده فوق لیسانسه. هر دوتامون بیکاریم کارهایی چون تدریس اینقدر حقوقش کمه که بهتره توی خونه بمونیم یادمه برای زندگیم برنامه ریزی کرده بودم که اگر دکترا بگیرم زندگیم خوب میشه هر روز که میرم بیرون ناراحت میشم مردم سوار پراید میشن اما من حتی یک فرغون هم ندارم خونه و چیزهای دیگه که رویا شده

منم هر کی رو دور بر خودم میبینم بیکاره! خوذمم بیکار...

هرخونه یکی دوتا بیکار داره واین 8 سال هم فرصت از دست رفت و 700 میلیارد دلارهم حروم شدیه امار الکی هم میدن 12 درصدبنظر من باید مرکز امار ایران باید زیر نظررهبری کار کنه تا دستوری امارها بالا پایین نشه

من در یک شرکت خصوصی کار میکنم که 6 یال پیش 370 نیرو داشت و الان 117 تا و 5 ماه حقوق عقب افتاده

آقا راست میگن این دولتی ها دیگه نمی بینید چقدر آدم قبض به دست تو خیابون وایستادندکه تا ترمز کنی یک قبض برات بنویسند و دولا و پهنا ازتو پول پارک کردن بگیرند اینها شغل نیست خیلی بی انصافید یا چقدر جوون تحصیل کرده رو نمی بینید توی بنگاه های مسکن یا ماشین مثل قارچ رشد کرده نشستند و مشغول کار جدول حل کردن هستند . بنظر شما اینها شغل نیست تو این هشت سال پس حتما منظور شما اینه که بروند توی یک کارخونه کار کارپری انجام بدند یا برند رو زمین کشاورزی کنند تا شغل باشه

من كارشناسى كامپيوتر ام را گرفتم هرجا رفتم دنبال كار دولتى،پيدا نكردم،تو آزمون ها هم شركت كردم ولى چون پارتى نداشتم نتونستم كه تو ادارات دولتى استخدام شم،سابقه كارى هم نداشتم و شركتهاى خصوصى هم رغبتى نداشتند كه من رو استخدام كنم،تا بالاخره تو يك شركتى با حقوق كم استخدام شدم،بعد از يكسال كه تجربه كسب كردم رفتم يك شركت درست و حسابى،اونجا ٣سال كار كردم و با ميل خودم خارج شدم و شركت خودم رو با هزار قرض و پس اندازم(بدون وام چون ضامن نداشتم) راه اندازى كردم،البته صندوق مهر ده ميليون تصويب كرد واسه پرداخت وام ولى ضامن نداشتم و بهم ندادند،امروز شدم مديرعامل شركت خودم با ٧نفر كارمند كه طبق قانون كار استخدامشون كردم،ماهى ٦٢٠ مجرد ه و داراى يك فرزند نزديك ٦٦٨ا با بيمه كه نزديك ١١٠ تومن هم هزينه بيمه اشان هست كه پرداخت ميكنم،بگذريم.دوستان من كه پارتى داشتند و استخدام دولتى شدند با هزار اضافه كارى ماهى يك ميليون نيست درآمدشان،ولى من حدود ٣تا ٥ درآمدم ميشه،ضمن اينكه برخورد كارمنداى دولت رو در لحظه گرفتن صورت وضعيت هام كامل ميبينم و حسادتشون رو به سادگى ميشه ديد و ابراز ميكنن و افسوس ميخورن،خدا رو هميشه شكر ميكنم كه پارتى نداشتم كه استخدام دولت شم،چون اون موقع مجبور بودم يا با حقوق كم و اختيار كم در خصوص روزهاى زندگيم بسادم .همه شما دوستان تحصيلكرده رو هم پيشنهاد ميكنم كه به فكر راه اندازى كسب و كار خودتون باشيد،همين الان كه تصميم بگيرم برم سفر يا فردا نرم سر كار اختيار با خودمه،بيمه رو هم دارم نزديك ماهى ١٥٠ رد ميكنم و بازنشستگى رو هم دارم.البته از اين كه شرايط اقتصادى خوب نيس قبول دارم،ولى باور دارم اگر وضعيت اقتصادى بهتر بشه،من پيشرفت بهترى نسبت به كارمندان دولت خواهم داشت كما اينكه الان بهتره و نگرانيم بابت از دست دادن ميز كارم هم كمتره. اميدوارم شاهد سربلندى همه ايرانيان در همه عرصه ها باشم

شركت توليدى برادر من سال گذشته با صد و بيست كارمند و كارگر تعطيل شد!

من 33 سالمه فوق لیسانس متاهل دارای یک فرزند زنم هم لیسانس و بیکار برادرم هم 30 ساله لیسانس بیکار مادر بیچارم با حقوق مستمری خرج مارو میده جالب اینکه دوستای که درس نخوندن اکثرا شاغل هستند همه چی وارونس قبلا اونا به ما حسودیشون میشد الان ما به اونا! آینده ما چی میشه مثلا کشور نفت خیز و ثروتمندی هستیم

باید خود کفا باشیم تا بتونیم نرخ بیکاری رو کم کنیم

رفیق من تو دوهفته شش تا کار عوض کرده‌بود کاراشم فقط اسمش عوض میشده تو همشون باید یه کار میکرده: خرحمالی
از هشت صبح تا هشت شب باحقوق خیلی پایین. بنده خدا داره ازافسردگی میمیره.همه افسرده شدن.