در بسیاری از نظرها، مواردی همچون خیانت، رانت، ریاکاری، زندگی سخت داشتن و یا رفاه طلبی در ذیل بحث ساده زیستی آمده است. آنچه که در بحث ساده زیستی نهفته است فاصله گرفتن از طبقه متوسط جامعه است. دقت شود ساده زیستی متضاد تظاهر و تفاخر به پولدار بودن است نه خود پولدار بودن. ساده زیستی متضاد تجمل گرایی است نه متضاد رفاه طلبی. تظاهر و تفاخر به هرچیزی در اسلام ممنوع است ما نباید به قوم، ملیت، خانواده، لباس، کفش، خانه و کلیه شئونات زندگی تفاخر کنیم و تظاهر به برتر بودن کنیم. ما می توانیم بسیار باهوش باشیم یا وزنه برداری قوی باشیم یا حساب بانکی آنچنانی داشته باشیم اما نمی توانیم به گونه ایی زندگی کنیم که به این داشته ها افتخار کنیم.
مبحث ساده زیستی برای مسئولین از وجوبات است نه از مستحبات، تفاخر مسئولین از این رو که در طبقه ضعیف و متوسط جامعه که اکثریت جامعه را تشکیل می دهد ایجاد سرخوردگی می کند و این سرخوردگی و حسرت خوردن باعث ایجاد آرزوی یک شبه پولدار شدن در طبقه متوسط جامعه میکند و نهایتاً اکثریت جامعه در رقابتی پایان ناپذیر تحت عنوان تجمل گرایی سوق پیدا میکنند. این رقابت پایان ناپذیر از آنجا که وابسته به پرورش امیال نفسانی است از اینکه در شرع مردود است شکی نیست اما از اینکه در جامعه ایجاد رقابت منفی می نماید بستر را برای وقوع انواع جرایم ایجاد می کند و از آن بدتر باعث ایجاد استرسهای کاذب و فشارهای روانی بی فایده برای اکثریت جامعه می کند. امروزه در جامعه ما چه تعداد از مخارج به واسطه چشم و هم چشمی ایجاد می شود. و این چشم و هم چشمی، همان تجمل گرایی که به سبب تفاخر ایجاد شده است.
امروز یکی از این موارد تجمل گرایی عمل مضحک زیبایی است که صفحات فیس بوک را از دخترانی که از نیم رخ عکس میگیرند پر کرده است. این تجمل گرایی همان بلایی است که این روزها در شهرهای بزرگ رایج شده است خودروهای چند صد میلیونی! این تجمل گرایی و یا تفاخر به پول دار بودن همان بلایی است که این روزها وجود خیلی چیزها را برای مردم عادی آرزو کرده است در صورتیکه مردم نیازی به این خودروها و اینگونه زندگی ندارند اما آرزوی داشتنش را دارند.
ساده زیستی یعنی عدم فاصله ملموس بین مردم، یعنی فقیر و غنی تمایزی ظاهری نداشته باشند. یعنی فقیری که نمی تواند پول هنگفت در بیاورد از فقر خود خجالت نکشد و فقط رنج پول نداشتن را تحمل کند نه سرخوردگی و خجالت و سر افکندگی را!
ساده زیستی مترادف ریاکاری نیست. فرد ساده زیست ظاهر خانه اش، ظاهر زندگی اش، لوازم زندگی اش، خودرو اش، پوشاکش تفاوت ملموسی با مردم عادی ندارد.
ساده زیستی منافاتی با پول دار بودن ندارد. در کشور چین اعم پولدارها که میزان درآمدشان سرسام آور است در خانه هایی چنان عادی زندگی میکنند که باورش برای ما ایرانیان سخت است. نه اینکه خسیس باشند بلکه در این کشور ساده زیستی متمولین نهادینه شده است. اگر شخصی تفاخر به اموال کند معنی تازه به دوران رسیده می دهد و از طبقه متمولین رانده می شود بر خلاف کشور ما که اگر هم پول نداشته باشی باید تظاهر به پولدار بودن بکنی تا جامعه متمولین بپذیردت و احترام بگذارد. باید حتما برند گوشی موبایلت بهترین برندها باشد تا جامعه پذیرش شما را داشته باشد.
از دیدگاه شرع مقدس، لباس شهرت پوشیدن و تفاخر و تظاهر برای همه آحاد جامعه حرام و برای مسئولین به زعم بنده حرام اندر حرام است زیرا که مسئولین در ملأ عام هستند و بسیاری از اخبار و جراید به آنها می پردازد.
یک مسئول می تواند بسیار پولدار باشد اما نمی تواند خودرو و خانه و البسه ایی بپوشد که او را متمایز با اقشار عادی جامعه کند. از اینکه پولدار است کاملاً مشهود است که رفاه دارد اما تجمل ندارد. مسئول نمی تواند خودرویی آنچنان ضعیف انتخاب کند برای ریاکاری ولی خانه ایی آنچنان شاهانه داشته باشد یا اینکه نمی تواند خانه و خودرویی عادی برای روزهای کاری داشته باشد و ویلایی آنچنانی برای تعطیلات. همه شئونات زندگی اش باید بوی سادگی دهد نه بوی تشریفات و تجملات.
بیاییم بعد از سی و چند سال شعار را تمام کنیم و با شعور مسئله را ببینیم مطمئن باشید مسئولی که گیر و گور است فکرش و زمانش صرف کار مملکت نمیتواند باشد و باید به فکر رفعمشکلات و عقده های خودش باشد و برای خانم و بچه ها بهر بهانه ای مسافرت جور کند و غیره ما کسی را میخواهیم که سیر باشد و به فکر مشکلات بزرگ مردم و ملت باشد نه مشکلات کوچک و شخصی خود و خانواده.
1-ساده زیستی امر بسیار خوب و پسندیده ای هست و توصیه اسلام .2- در حکومت حضرت علی (ع) کارگزاران و حتی خود حضرت علی (ع) جایگاه مساوی یا حتی کمتری نسبت به مردم عادی داشتند ولی اکنون چیزی که می بینیم خلاف چیز هایی است که شنیده ایم .
3-همان طوری که خداوند می فرماید : ملاک برتری فردی نسبت به فرد دیگر تقوا هست و امری پنهان است و پست و مقام برتری برای کسی نمیاره مسولی هم اگر به مقامی میرسه به خاطر رای مردم به اونجایگاه رسیده پس باید بدونه هرچی که داره از مردمه نه از خودش .
4- جواب این سوال رو نمی تونم بدم چون خیلی طولانیه .
بریتانیا پادشاهی مشروطه داره و ملکه فقط جنبه تشریفاتی داره و نمیتونه دخالتی در سیاست داشته باشه مزایای مسئول نسبت به مردم :حتما باید درامدی بالاتری داشته باشد
شئونات شغلی اش رعایت شود.
امنیت خود و خانواده اش تامین گردد.
یک مسئول بیش از مردم عادی در جامعه موثر است و امنیت و حیثیت و اعصاب و روانش بیشتر در مخاطره قرار دارد.ولی در مقابل قانون به عنوان شخصیت حقیقی نباید فرقی با بقیه داشته باشد.
به نظر من اصلا نیازی به ساده زیستی نیست . مگر نه اینکه تلاش برای رسیدن به وضعیت بهتر معیشتی و مالی دلیل اصلی تلاش انسانهاست ؟ کسی که درس میخونه و تلاش میکنه و مدیر میشه باید از مزایا و مواهب بهره مند باشه . باید بتونه بنز بخره و پزش رو بده ! چون تلاشش رو کرده . کسی که با کار و تلاش مثلا وزیر یا معاون وزیر میشه باید وضعیت مالی خیلی خوبی داشته باشه تا بتونه تمرکزش رو از مسائل معیشتی خودش به سمت کارهای دیگه بره ... به نظر من ساده زیستی هم شعاری و هم عملی کار مذمومی هست . مردم باید بدونن که فرضا وزیر علوم شخصی متمول با شعور و ... هست... 
albateh sadeh zisty khob ast ama dar shaeene 1 reyse jomhor nist man motagedam ishan namade keshwar ast va bayad abberoye nezam ra hefz konad garchee sadeh zisty khob ast ama ishan ensane ady nist va ba gahan taamol darad va bayad hamrange degaran bashad
donya az in raftar soee bardasht mikonad
reza
همین که مسئولین کاری کردن که اکثر مردم به زور هم که شده ساده زیست باشن مچکریم
رئیس جمهور نماینده یک ملت است ویترین ایران در دنیاست هیچ جایی نامی از ایران و نقشی نمی بینید مگر خبری از وزیر و وکیل و رئیس جمهور ایران باشد اعتبار ملت است.اگر رئیس جمهور بعد از عمری اینقده توان نداشته باشه زندگی خودشو درست کنه و با یراید غیراستاندارد غیر ایمن رفت و امد داره این چطور می خواد برا زندگی من رفاه بیاره ؟
عزیزان من ایقده عمر کردم ازین حرفای عوامفریبانه کیی شده از چیگرایانه شنیدم که حالم بهم می خوره .من بخیل نیستم ارزو می کنم یک نفر 10 شغل ایجاد کنه مرسدس سوار بشه و روزی که اون برای کمبود مواد اولیه و نداشتن نقدینگی ماشینشو می فروشه دستش رو می بوسم.
مسئولینی که هیچ عملکرد مفیدی ندارند برای فریب عوام به این شعارهای یوچ متوسل میشن.
اگر کسی در زندگی شخصی خودش وضع مالی مرفهی ندارد و نتوانسته ایجاد کند هرگز برای کشور مفید نخواهد بود و همین دلیل بیصلاحیتی اش برای مسئولیت است.
بهترین خانه اشرافی ترین ماشین بهترین غذا و عالی ترین سفر نوش جانش واینها اصلا رقمی در سطح ملی نیست مهم این است که یولی که گذاشته کف دست من از چرک دستم بهتر باشه .مهم این است که اگر نتوانست رفاه من را بالا ببرد لااقل سقوط ازاد نکنم و فقیرتر نشوم.مهم این است که ارزش یول ملی و قدرت خرید کارگر به دوسال ثلث نشود.
دیگه این حرفای ریاکارانه صد تا یه غاز دوره اش سراومده.