به نظر من چون تعداد اندکی از اصولگرایان (نه همه) این راه رو با چاپلوسی در پیش گرفتند و همین باعث شده با مشخص بودن این رفتارشون بقیه هم تا حدودی تحت تاثیر قرار بگیرن و مردم نتونن تمییز بدن ضمن اینکه اینطور برداشت میشه به زندگی مادی مردم توجه چندانی ندارند در حالی که مسئول هستند و مسئولیت آنها زندگی مادی مردم است! (نمونه اش سرعت اینترنت و فرمایشاتشان در کافی و حتی بودن سرعت های فعلی در حالی که مردم طرفدار افزایش سرعت هستند) و این یعنی به خودشان اجازه میدهند نظر شخصی خود را بر مردم تحمیل کنند!
اما کسی که اصلاح طلب میشه امید چندانی به پیشرفت در قدرت یا ماندگاری در اون نداره و برعکس راه خطرناکی رو انتخاب کرده و همیشه توسط منابع نامحدود اصولگرایان (روزنامه و صدا و سیما و...) تخریب میشه
بنابراین این احساس به وجود میاد که اصلاح طلبان بیشتر به فکر منافع دنیوی مردم و مملکت هستند تا اصولگرایان و باید هم اینطور باشه ، مردم مسئول و وکیل انتخاب میکنند برای دنیا

مثال از اصولگرایی که از صد تا اصلاح طلب عملکرد بهتری داشته است: محمد باقر قالیباف

پس گیر این جناح بندی های سیاسی نباشیم، عملکرد را ببینیم.

اصلاح طلبی یعنی امام، دور شدن از زورگویی، از یک جانبه گرایی، از اشراف زاده پرستی، از تمایز قائل شدنها و....
بهتره یک نگاه به تعاریف راستگرایی و چپگرایی بندازیم بعد اگه حرفی باقی موند این سوال مطرح بشه.

خیلی فرق می‌کند. مسئول همه‌ی این بحران ها اصول گرایان می‌باشند. که با افراطی گری وضع را به اینجا کشاندند. و هر بار نوک پیکان اتهام را به هر سمتی که دلشان میخواهد میشکند و همواره خود را از اشتباهات مبرا می دانند.
در عجبم که چرا خود را اصولگرا می نامند در حالیکه به هیچ اصولی پایبند نیستند.

ما در هر دو جناح آدمهای خوب و بد، سالم و فاسد، تنبل و زحمت کش دیده ایم در این کشور حالا فقط باید کار کرد کار و این حرفها مشکلی از مملکت حل نمیکند.

اصلاح طلبان گروهي هستند كه سه ويژگي اصلي آن‌ها عبارت است از: حمايت از آزادي بيان، طرفداري از خرد جمعي، طرفدار تساهل و تسامح

اصولگرايان گروهي هستند كه سه ويژگي اصلي آن‌ها عبارت است از: طرفدار تمركز گرايي در قدرت و مديريت، كنترل مطبوعات و رسانه ها، طرفدار تسويه سيستم از افراد غيرخودي

مثال خيلي خوب از اصولگرايي آقاي حسين شريعتمداري روزنامه كيهان است. مثال خيلي خوب از اصلاح طلبي جناب آقاي محمدرضا خاتمي است.
مثال از افراد مستقل كه به سختي بتوان در يكي از دو گروه بالا ايشان را جا داد جناب آقاي دكتر محسن رضايي است.

خير ايران تا مدت‌ها از اين تقسيم بندي عبور نخواهد كرد و به هرحال حقيقت جامعه اين است كه افراد اقتدار گرا و در مقابل افراد اهل تسامح و تسامح وجود دارند حالا شما اسم آنها را هرچه مي خواهيد بگذاريد.

هرف نهایی اصلاح طلبان و اصولگرایان , عزت اسلام و ایران است , هرچند ممکن است در شیوا و روش پیشبرد اهداف با یکدیگر متفاوت باشند.
اصلاح طلب : ایجاد اصلاحات در چهارچوب قانون اساسی و حرکت به سمت پیشرفت
اصول گرا : حرکت در راستای اصول دین و شریعت و حرکت به سمت عزت و قدرت
از آنجایی که قانون اساسی ما براساس اصول دینی نوشته شده , بنابراین بنده اعتقاد دارم که در نهایت اصوگرایان معتدل و اصلاح طلبان اعتدال گرا , فرق چندانی با یکدیگر ندارند و هر دو در راستای سر بلندی ملت اسلامی حرکت میکنند .

اصولگرایی که به خاطر هدف والای اصولگرایی حاضر نباشد به نفع دیگری کناره گیری کند اصولگرا نیست. اصولگرا مقام که هیچ، خونش رو هم برای اهداف عالیه اش می ده. نه اینکه حتی حاضر نباشه از یک سمت ریاست جمهوری احتمالی (نه قطعی) بگذره.

برداشت بنده از اصولگرایی و با توجه به رفتارهای کسانی که خود را اصولگرا می نامند این است که این نوع گرایش خود را با ساختار اصول و باورهای خاص محصور نموده و کسانی را که از چهارچوب فکری مورد نظر ایشان خارج می گردند، عیرخودی و سازشکار می نامند و لذا قدرت تعامل با محیط پیرامونی را از خود سلب نموده اند. در مقابل اصلاح طلبان درصدد ایجاد تعییرات اساسی و نه البته بنیادین در روند انقلاب اسلامی هستند. به نظر می رسد اکثریت افراد جامعه نیز گرایش به این نوع نگرش داشته و خواستار ایجاد نعییرات اساسی در شیوه مملکت داری می باشند. متاسفانه این نوع تقسیم بتدی غیرشفاف موجب سردرگمی مردم نیز گشته است. چه انتخابات اخیر نیز نشان داد که هنوز بسیاری از افراد جامعه قادر به تفکیک گرایشی برخی از نامزدها نبودند. عدم وجود احزاب یکی از دلایل این سردرگمی است.

اصلاح طلب یعنی شال و شلوار برمودا

اصولگرا یعنی چادر و مقنعه.