چشم آقایونی که افغانستانو نیمه ی گمشده ی ایران می نامند و از گفتگو ی تمدن ها و یکی شدن این دو کشور دم می زنند ، افغانستان در صد سای اخیر جز فتنه و آزار چه چیزی به ما داده؟ 
دارم فکر می کنم دلیل ما برای کمک به افغانها و راه دادن آنها به کشورمان چیست وقتی آنها اینگونه نمک می خورند و نمکدان می شکنند. چرا مسوولین ما خاموشند و چیزی نمی گویند. این همه جرم و جنایتی که در ایران می کنند و نیز ماجرای قاچاق مواد مخدر و کالا توسط این مردم این همسایه و سکوت مسوولین کافی نیست که حالا چنین وقیحانه دست به اینگونه کارها می زنند. این هم از نمک نشناسی برادران افغان و ایران بیش از اندازه برادر بودن است ولی اگر یادتان باشد چند سال پیش ایران خواست تعدادی از این افغانها را از کشور خارج کند چه سرو صدای ببار آوردند و در مقابل سفارت ایران در کابل معرکه برایمان گرفتن که اگر افغانها از ایران به کشورشان بر گردند در اینجا قحطی و فلان می شود اما حالا چه ای مسئولین به خواب ایران 
هیچ مسئله ای نیست دوباره در یک اجلاس بین المللی ایران بزرگ ترین هدیه را به برادران افغانی می دهید این نتیجه ضعف دولت ایران است که اجرای قراردادهای فی مابین را پیگیری نمی کند و فشارهای چند جانبه بین المللی انها را از استیفای حقوق کشور باز داشته است سالهاست افاغنه آب را طبق قرارداد که 26متر مکعب در ثانیه سهم ایران است را نمی دهند و مسئولین سیاست خارجی هم خوابند و گاهی چیزی می گویند و باز فراموشی عارض می گردد.و کشور از یک حق طبیعی و توافق شده در 70 سال پیش محروم. چرا حق ایرانه؟؟؟مگه ما روی رودخانه هایی که از کشورمان رد می شوند سد نمی زنیم؟؟؟؟
من يك طلبه در اين منطقه هستم كه روزانه شاهد رنج مردم براي برطرف كردن مسائل معيشتي خود كه بخش اعظم آن از طريق اين رودخانه به انحاء مختلف تأمين مي شود بوده و هستم .
دعاي خير مردم سيستان و بلوچستان بدرقه شما باد
محمد شنبه زهي