همیشه با خودم فکر می کردم دیگه عصر آدمای فداکار و با شرف تموم شده ولی نه همیشه هستن انسان های فداکار و ایثارگر و با شرف...مثل این عزیز . خدایش بیامرزد و ماندگان را شکیبایی دهد.

این دختری که به تابوت بوسه می زند همان دختری است که ایشان نجاتش داده اند.
کاش این گذشت ها در کتاب های درسی آیندگان نوشته شود .
روحت شاد ای بزرگ مرد بهشتی

خدارحمتش کنه مصداق آیه اگه کسی انسانیو نجات بده انگار همه انسانهارو نجات داده هستش

من با همه وجودم برای این فرد فداکار احترام قائلم و از خداوند میخواهم که همه درهای رحمتش را به سوی این بزرگمرد باز کند. اما نمیتوانم به این فکر نکنم که آیا این بهترین تصمیم بود؟ ما از کجا بدانیم که در لحظه ای که داریم جانمان (امانت الهی) را فدای دیگری میکنیم، در برابر خدا مسئول نیستیم؟ از کجا مطمئن شویم که اشک کدام مادر سوزناک تر است؟ مادر من یا مادر دختر بچه؟ صلاح کار چیست؟ تصمیم بس بزرگی بوده و حتما ستودنی. اما ....

متاسفانه آنطور که باید وشاید به مقوله ایثار و فداکاری این عزیز همه ملت ایران پرداخته نشد و جا داشت خیلی بیشتر از اینها این موضوع در جامعه انعکاس پیدا میکرد.نباید گذاشت یاد و خاطره چنین مردان بزرگی در جامعه فراموش شود بلکه باید از او یک اسطوره و الگو برای جامعه ساخت.پیشنهاد میکنم تندیس این عزیز ساخته و در یکی از میادین شهر نصب گردد.

ختری رو که نجات داده بود انگار اندازه دختر خودش بود .. خدااااااااا وای گریه امانم نمیده....

خدایا به بازماندگانش بخصوص فرزندانش صبر بده

وجود انسانهای بزرگی مثل این عزیز دل ما را گرم می کند که هنوز مردانگی، وجدان، ایثار،... در این مملکت نمرده...

واقعا" هنوز انسانیت در این دنیا حرف اول را میزند ، روحش شاد من از ته دلم بی نهایت گریستم

آفرین بر این انسان فداکار. امید است جامعه هنری در عرصه فیلم مستند. این رویدار بزرگ انسانی را به تصویر بکشند و فعالان دنیای مجازی و شبکه های اجتماعی نیز او را به خوبی به جهانیان معرفی کنند: انسان مسلمان فداکار ایرانی سرفراز .