ناشناس
| 
۲۰:۱۰ - ۱۳۹۲/۰۲/۲۹
پاسخ
اگر صدها وعظ و خطابه توسط اساتید اخلاق می شد یک هزارم تاثیر عمل این جوانمرد واقعی را در جامعه نداشت و این است که گفته اند شهیدان جریان خون جامعه هستند باید داستان امید در کتب درسی وارد شود و باید در تهران میدانی بنام او با مجسمه اش ساخته شود. فرزندانش باید بدانند وحس کنند که همه ی مردم ایران پدر آنها و خانواده ایشانند. نباید گذاشت یاد او از یادها برود نه بخاطر او ، او که نزد پروردگار سربلند و آسوده از هر حزن و اندوهیست بلکه برای خودمان که هر از گاهی بدانیم انسان بودن یعنی چه و آدمی زیستن چگونه است. بدانیم هنوز هم در میان ما مردان بی ادعایی هستند که بزرگی روحشان در جسم خاکی نمی گنجد و بدانیم امید با داشتن فرزند و همسر چگونه خود را فدا کرد و جاودانه شد. دختری که بر تابوت شهید بوسه زد همان دختر 8 ساله است که امید عباسی وی را نجات داد. روحش شاد من به عنوان یک ایرانی به این مردبزرگ و فداکاری او افتخار می کنم. زنده باد ایران مهد دلیران 
اشکم برای این جوان مرد عشق و ایثار بارید .تقدیر ایشان با تندیس مجسمه ایشان بر روی یکی از میدان شهر مورد استدعاست. روحش شاد