کجایند مردان بی ادعا....خوش به سعادت سبکبالانی که به اوج ملکوت پرکشیدند
من بی می ناب زیستن نتوانمبی باده کشید بار تن نتوانم ...
به چهره هایشان بنگرید... مست از شراب عشقند... و ما اسیران خاک...
خوشا به حال آنان که عاشق نورند..
ماییم و می و مطرب و این کنج خرابجان و دل و جام و جامه در رهن شراب
فارغ زامید رحمت و بیم عذاب
آزاد زخاک و باد و ز آتش و آب
...
خوشا به سعادت بنده ای که در هنگام مرگ ، خداوند از او راضی است و وای بر غافلان... از خشم خداوند به کجا پناه خواهند برد....
مادرس سحر بر سر میخانه نهادیممحصول دعا در بر جانانه نهادیم
درخرمن صد زاهد عاقل زند آتش
آن داغ که ما بردل دیوانه نهادیم
سلطان ازل گنج غم عشق به ما داد
تاروی دراین منزل ویرانه نهادیم
دردل ندهم ره پس از این مهر بتان را
مهر لب او بردر این خانه نهادیم
زیر شمشیر غمش رقص کنان باید رفتآنکه شد کشته او نیک سرانجام افتاد
اگه این صفا و صمیمت تداوم می یافت الان ایران ما ایران ما بود لایق و شایسته هر ایرانی
والا خرابش کردیم