همسر بنده نيز داراي مدرك دكتراي يكي از رشته هاي علوم پايه از يكي از دانشگاه هاي معتبر ايران و با رتبه عاليست اما با وجود داشتن سه سال سابقه عضو هيات علمي در يكي از دانشگاه هاي سراسري كشور ، حدود هشت ماه است كه بيكار مي باشد و برغم تمام تلاش ها هنوز كاري براي ايشان در وزارت علوم پيدا نشده . مسوولان وزارت علوم مدت هاست كه اعلام مي كنند قصد استخدام بيش از سه هزار عضو هيات علمي را دارند اما چه زماني اين امر تحقق مي يابد الله اعلم . الان نه دانشگاه پيام نور ( برغم نياز شديدي كه به هيات علمي دارد ) استخدام مي كند و نه دانشگاه هاي سراسري. همسر من در تمام دوران تحصيلش در دانشگاه داراي بالاترين معدل و رتبه بوده و به رغم سابقه خوب در زمينه پژوهش و تحقيقات الان با داشتن همسر و فرزند بيكار است . به نظر شما چنين چيزي آن هم در كشور زشت نيست؟

نخبه اگر نخبه باشه میره فوتبالیست میشه ، هم اعتبار داره هم پول داره هم سفر خارجی و هم واسه سلامتیش خوبه !!! تازه اگه هم بره خارج میشه صدر اخبار ورزشی و مصاحبه ها و عکسهای یک چهارم صفحه ای . ..

سلام
می خواستم از شما به خاطر حسن انتخاب موضوع که سبب شده کامنتهای زیادی را جلب کند تشکر کنم.
بنده نیز با وجودیکه استاد دانشگاه هستم ولیکن اعتقاد دارم خداقل انتظاری که از قشر دانشگاهی و به قولی نخبگان می رود این است که با همان توانایی خود سبب ایجاد کاری شوند که هم خود و هم عده دیگری را به کار مشغول نمایند. اساسا این شیوه کمک های مستقیم دولتی سیاست اشتباهی بوده است که از ابتدا برای دیگر اقشار جامعه مطرح شده و هم اکنون هم به با سواد ترین قشر جامعه سرایت کرده است!!!
نکته دیگر بنده در رابطه با تولید علم ویا تالیف مقاله می باشد. آساسا در همه جای دنیا با توجه به سیساست های طولانی مدت دولتها و ارگانهای پولی تحقیقات جهت گیری می شود. به عبارتی مخقق در جهتی تحقیق می کند که حامی مالی اش مشخص کرده بنابراین مقالات و نتایج علمی هم در همان جهت است. و لذا امید دولتها و سرمایه گذاران این است که پس از سالها این تخقیقات منجر به ایجاد تکنولوژی و بهبود شرایط اقتصادی برای کل کشور شود. حال سوال مهم این است مقالات و تخقیقات ما در کدامین جهت است. گویی همچون فرار مغزها قرار است که یک تحصیل کرده آماده را ]ن هم از نوع عالی! تحویل خارجیها می دهیم- مقالات ما هم باید در همان جهت و برای همان اهداف باشد. البته این به این معنی نیست که مقاله ندهیم یا به شیوهای ارزیابی آنها اعتماد نکنیم بلکه باید ابتدا دولت محترم در سیاست کلی خود چه در پول ریزی تحقیقاتی و چه گسترش مراکز آموزشی و تحقیقاتی این را مد نظر داشته باشد که به منظور کدامین اهداف اقتصادی در آینده است!!!!

بعضی از اعضای هیا ت علمی محترم که با روشهای مختلف به درجات دانشیاری و استادی رسیده اند و بعضی از آنها که به این مقام ارتقا یا فته اند و تا 4 دانشجوی دکترا و همین تعداد فوق لیسانس دارند دانش جویان آنها برایشان مقاله و ... می نویسند و آنها فقط امتیاز می گیرند درس و دانشگاه را هم تعدادی از آنها به مسخره گرفته اند از هزینه درج شده در طرح پزوهشی پایان نامه یا رساله دکتری هیچی به دانشجوی فقیر نمی دهند و دانشجویان گماشته این عده شده اند و در کل ماهی نزدیک به 5 میلیون تومان به جیب می زنند.

اگر علماو دانشمندان قدیم و انهایی که اثار سترگ علمی را پدید اوردند می خواستند همانند ما تمام امور را با مقیاس مادی بسنجند بی شک همانند ما فقط در محدوده حرف باقی می ماندند.بد نیست هر از چند گاهی
سر گذشت زندگی بزرگانمان را مطالعه کنیم.و بد نیست بدانیم هم اکنون نیز در بسیاری از جا های دنیا به اعتبار این بزرگان ما را می شناسند.همانهایی که نه تنها با اموری مانند کشاورزی امرار معاش می کردند بلکه به فکر بسیاری از نیازمندان جامعه خویش نیز بودند و در همان حال مشغول تحقیق و تدریس نیز بودند و بعضا تعداد تالیفاتشان انقدر زیاد بوده است که برخی از ماها در سر تاسر عمرمان ان تعداد کتاب را نیز مطالعه نمی کنیم.خلاصه انکه هر که از علم(نه از حفظ کردن و انباشتن ذهن با مشتی از الفاظ)چشم داشت مادی دارد بهتر است اصلا وارد این وادی نشود. بی جهت نیست که خامه دانشمندان بر خون شهیدان برتری دارد.