سلام
الان زمانه یه جوری شده که اکثریت مردم مشکلات اقتصادی دارن و این یعنی اینکه همدرد زیاد هستش! اما دوران کودکی من زمانی بود که مردم اکثرا زندگی معمولی و آرومی داشتن و من به همراه مادرم که به خاطر اخلاق بد پدرم ازش جدا شده بود توی اوج فقر زندگی میکردم . پدری که با وجود تمکن مالی در قبال دخترش هیچ نوع مسئولیتی احساس نمیکرد چون همیشه ذهن بدبینش یه توجیهی برای راحت کردن وجدانش داشت. اون شرایط سخت و نگاه آزاردهنده جامعه به من، به عنوان فرزند طلاق! باعث شده بود که توی اوج جوانی نقاب زشت غم روی چهره زیبای من سایه بندازه. حتی واسه عکس گرفتن بلد نبودم لبخند بزنم! اگه به خاطر مادرم نبود و اینکه نمیخواستم یه دیگه غم دیگه به غم هاش اضافه کنم حتما تا حالا خودکشی کرده بودم. تمام زنگیمو تلاش کردم تا خودمو بالا بکشم و اون منزلت اجتماعی که پدرم ازم گرفته بود رو بدست بیارم اما وقتی با تحصیلات عالیه از دانشگاههای دولتی نتونستم کار پیدا کنم امیدم نا امید شد و افتادم روی تخت بیماری. یه جوری که نتونستم از جام بلند بشم. اون موقع تازه فهمیدم که من چه نعمتی داشتم و قدرش رو نمیدونستم! گفتم خدایا فقط من از این تخت بلند بشم، اونوقت میدونم چطور باید زندگی کنم! خدا خواست و بلند شدم. بعداز اون دیگه فقط تلاش کردم و منتظر نتیجه نموندم چون وظیفه من فقط تلاش کردن بود و نتیجه دست خدا بود. هرچند از نظر مالی زیاد پیشرفت نکردم اما خدا یه جای دیگه کمکم کرد و یه همسر خوب بهم داد که اونو با تمام دنیا عوضش نمیکنم. حالا دیگه سعی میکنم با تمام وجودم شاد باشم و خدارو به خاطر دوتا نعمت بزرگی که بهم داده (سلامتی و همسر خوبم) شاکرم.

توی نمایندگی یه خودروساز سطح بالای وطنی بودم که یه آقایی اومد تا ماشینش رو تحویل بگیره. گفت دو روز پیش بهم زنگ زدین ببخشید که دیر شد من حساب کرده بودم که باید 7 میلیون دیگه موقع تحویا واریز کنم ولی حالا که گفتید 26 میلیون تومن موندم چکار کنم. رفتم طلای زنم رو فروختم و اینم فیش واریزی.
واقعا از مرام خودش و زنش خیلی خوشم اومد. اون حتی حاضر بود برای ارتقا صنعت خودروسازی ملی کلیه هاش رو هم بفروشه. آفرین.

همه چیز خوب میشه فقط اگه یه چیزو رعایت کنیم ...هر چیزی را که برای خود میپسندی برای دیگران بپسند این سخنی است که امام علی به امام حسن فرمودند که میتوان در برخوردهای اجتماعی بین افراد کمک کند

من خیلی شاد بودم تا اینکه دی ماه امسال مدیر کل اموزش و پرورش استان کرمانشاه طبق یه بخشنامه که مخالف قانون اساسی کشوره حرف زدن به زبان مادریمون(کردی)رو در تمام مدارس استان ممنوع کرد حتی توی زنگ تفریح من واقعا ادم شادی بودم ولی 50روزه از غصه افسردگی گرفتم و دیگه شاد که نیستم هیچ از ته قلبم ناراحت و متاسفم دستمم به هیچجا بند نیست نکنه قانون ما با قانون کشور ترکیه جابجا شده به تازگی چون اونا به تازگی اموزش و تکلم کردی رو ازاد کردن ولی ما برعکسش دولت ترکیه بعد از80سال فهمید ولی ما چی

خدایی راس میگم من مدت هاست که خوشحالی و خندم واقعی نیست!نمیخوام بگم فقط بخاطر مشکلات اقتصادیه بلکه در درجه اول علتش اینه که خیلیا تو این کشور شادی رو دوس ندارن و نمیذارن.....

با سلام به همه
من اهل شمال کشور هستم و در قم زندگی میکنم چند سالی هست که ماشین خریدم ، هر سال برای دید و بازدید به ولایت خودمون میرم ، چندین سال پیش رو یادم میاد که جاده زیبا و بی همتای قزوین رشت تا چه حد زیبا و نظیف بود کنار دریا بسیار آرام و دلنشین بود و رودخانه ها پر آب و و تمیز و جنگل آرام و بی هیا هو و شهرمان بسیار بسیار آرام با مردمانی که با دیدن شما که از نقاط دیگر کشور آمدید بسیار شما را عزیز میداشتند و از دروغ و نیرنگ و ریا و تباهی دور بودند اما همه اینها امروز در حال نابود شدن است کافیه که در اولین سفری که به این مناطق داشتنید صحبتهای بنده حقیر رو به یاد بیارید ، جاده ها بسیار شلوغ و بی نظم شدن هر کس هر کاری دلش میخواهد و هر کاری که از دستش می آید انجام میدهد شاید این به دلیل افرایش سطح استفاده از خودرو در بین مردم باشد ولی متناسب با اون فرهنگ ترافیک و عبور و مرور اصلاح نشده ، حاشیه جاده ابتدا تا انتها هر کجا که نگاه میکنید آشغال و کثافت میبینید در کنار رودخانه ها هر کجا که کمی آب ایستاده باشد آشغال و زباله روی هم انبار شده کنار دریا جز آلودگی صوتی و و زباله چیز دیگری نمیبینید...جنگل پر از آلودگی های به جا مانده از مردم که آمده اند استفاده شان را برده اند و همه جا را آلوده کرده اند و رفته اند.
واقعا چه بلایی سر محیط زندگی خود آورده ایم؟
مردم دیگر آن صفا و صمیمیت سابق رو ندارند از بس که از بعضی از مسافرین رو دست خورده اند و اکنون با شک و شبهه به دیگران نگاه میکنند.
شاید این ناراحت کننده ترین اتفاقات امروزه برای مردم نباشد زیرا امروز با وجود مشکلات اقتصادی که همه ما به نوعی با اون درگیر هستیم این موارد زیاد به چشم نیاد.
ما دچار ضعف فرهنگ نیستیم بلکه دچار ضعف استفاده از فرهنگ غنی که به آن افتخار میکنیم هستیم.
اخلاق در میان ما در حال مردن است هرکس به طریقی سعی میکند گلیم خود را در این وانفسا از آب بیرون بکشد
نمونه اش دیروز بود که یک موتور سوار از من درخواست راه کرد وقتی که به او راه دادم با کمال تعجب دیدم که مشغول گفتن بد و بیراه به بنده است؟؟!!
ببخشید دلم بسیار پر است از بد اخلاقیها و بی فرهنگیها اما نمیدانم چه بگویم و چه بنویسم.

سلام

جواب سوالات

1 : چند شب قبل خواهرم بهم گفت : تو مهمونی دیشب وقتی سرتو گذاشتی رو شونه ام خیلی دلم خواست ببوسمت جلوی بقیه نمیشد..." و بعدش منو بوسید. خیلی خوشحال شدم ولی الان ناراحتم چون نمیدونم چرا یه مدته که بعضی چیزا رو کاملا به صورت برش خورده یادم نمیاد، مثلا الان یادم نمیاد که بعدش چه رفتاری کردم(دقیقا هیچیش یادم نیست و خیلی ناراحتم) اینکه آیا من هم بوسیدمش یا نه! اما به هر حال روی من خیلی تاثیر گذاشت و تا ابد این تو ذهنم هست و با فکر کردن بهش خیلی خوشحال میشم.

البته دیروز هم از رفتار مغازه دار سر کوچه مون خیلی احساس خوبی بهم دست داد وقتی با همسایه اش سر تیم فوتبالشون کل کل میکردن و خوشحال بودن، احساس کردم چقدر همشونو دوست دارم.

2- وقتی مردم رو خندون میبینم به خصوص بچه ها، بازی کردن با بچه ها ، نگاه کردن به درختا و طبیعت حتی اگر به اندازه ی یه وجب از بین دیوارهای همسایه پیدا باشن! محبت آدم ها و ... دیدن کمک مردم به همدیگه...مقید بودن یه جوون به مذهب...دور هم جمع شدنای فامیل... خیلی چیزا ....

3-خیلی رفتارها هست که متاسفانه بین مردم زیاد شده و نباید باشه مثل دروغ ، غیبت، کینه ، حسد و... اما از همه اش مهمتر به نظر من بدبینی و کش دادن سوءتفاهم ها هست که اگر ترک کنن دنیا خیلی زیبا تر میشه. خیلی ها رو وقتی چندروز باهاشون هستی به نظرت آدم های پر محبتی میان و واقعا هم همینطوره اما اکثر مواقع تحت تاثیر یه بدگمانی و سوء تفاهم و قضاوت عجولانه همه چیز رو خراب میکنن.

4-دوست دارم مردم منو همینی که هستم قبول کنن نه اون چیزی که مد شده! خب من یه دختر بیکارم که با وجود لیسانس شغلی نداره (البته به دلایلی خودم نخواستم برم سر کار) که به خاطرش از طرف مردم خیلی اذیت میشم و به حساب نمیام. فوق لیسانس ندارم چون نمیتونم شهریه بدم و قبولی دولتی هم که سخته. و باز هم به همین دلیل به حساب نمیام! و...

دوست دارم دیگران عقایدم و افکارم و از همه مهمتر اعمالم، اون چیزی که هستم رو ببینن و بخوان نه اون چیزی که مد شده و از زن یک عروسک کوکی متحرک پولساز و تو چشم همه ساخته! هر روز بابت یه همچین زنی نبودن عذابم میدن و خیلی از خوشحالی هام رو ازم میگیرن .بابت هر اتفاق به رخم میکشن. حتی به خیال خودشون تنبیه هم میکنن( مثلا با این حرف که لیاقت فلان تفریح رو نداری و ...) و ...بی خیال!

فقط اون چیزی که هستم رو قبول کنن و دست از سر من و خانواده ام بردارن!

همه ما توقع داریم جامعه و دیگران باعث شادی ما شوند ولی تا به حال از خود پرسیده ایم ما چقدر باعث شادی دیگران شده ایم و میشویم؟
من هر هفته یک روز به صورت رایگان و داوطلبانه با خودرو پرایدم در یک شیرخوارگاه کار میکنم. به همین خاطر پنج شنبه ها احساس شادی زیادی میکنم.
به نظر من هر کدام از ما به جامعه مون مدیون هستیم هر چقدر هم که آن جامعه بد باشه.

بسمه تعالی
سلام

آخرین باری که شاد شدم در همین حین خوندن این مطلب و نظرات مردم بود .
خانومم وارد اتاق شد و برام چایی آورد ، خوشحال شدم ولی خیلی بیشتر خوشحال شدم وقتی دیدم برای خودش هم آورده و نشست کنارم و با هم چایی خوردیم و بقیه این مطلب رو با هم خوندیم و به شوخی های نظرات مردم خندیدیم .

شاد بودن واقعی واقعی در کنار خانواده و همسر و بچه ها و خواهر و برادر و اینهاست .

با سلام-مردم ما خیلی هایشان از معنویات دور شده و تماما مادی شده اند به عبارت دیگر خدایشان شده پول نمونه هایش را هم در همین نظر سنجی میتوانید ببینید.وبرای همین وای به حال ما مردم.هر چه بر سرمان بیاید حقمان است.ادعا بی نهایت عما هیچ.