ما ملی گرایی را زیادی کوبیدیم ودیوارهای ایدولوژی را زیاد مرتفع ساختیم یکی از نتایجش این شد

تربيت و تزكيه ، شعور انسان را افزايش مي دهد كه اصل مهمي از تمدن است ، اين تربيت اكتسابي است نه غريزي ، به همين علت يك ژاپني با يك ايراني و يا يك آلماني با يك عراقي فرق مي كند . اينكه يك ايراني هستيم و يا يك امريكايي و يا اينكه استقلال بدست آورده ايم و يا ازاول مستقل بوده ايم هيچ دخلي در ريشه هاي رفتاري مردم ندارد . ناهنجاري رفتاري مانند يك بيماري مسري از يك نفر به يك جامعه بسط پيدا مي كند و ضدارزش هرچند تقبيح مي شود ولي به عنوان يك الگوي رفتاري پذيرفته شده و در جامعه گسترش مي يابد . اين اپيدمي نامطلوب رفتاري شايد فراگير نباشد ولي چون به لايه هاي مديريتي جامعه نفوذ كرده است وداراي حريم امن شده ، افراد مستعد را جذب كرده و ويترين مي شود مثل اينكه ده نفر در ترافيك رعايت حق تقدم را بكنند ولي سه نفر به قانون تمكين نكنند ، اگر در آلمان باشد ده نفر قانونمند احساس وظيفه مي كنند كه اين تخلف را گزارش كنند ولي در ايران اين اتفاق بهر دليلي نمي افتد و متاسفانه سه نفري بي قانون هميشه خود را درجلوي ويترين جامعه قرار داده وبيشتر به چشم مي آيند.

ملت ما عرق ملی ووطن دوستیش بسیار کمرنگ است واز واژه وطن درک درستی ندارد شایددفاع از هویت ملی را در تعارض با مذهب میبیندودر سالهای پس از انقلاب این طرز تفکرپررنگترشده وچه بسا میترسد نام وطن را برزبان آورد مبادابه ضدیت با مذهب متهم شود حال اینکه وطن ومذهب دو مقوله جدا از یکدیگر نیستند ووطن دوستی به معنای هواداری از کوروش وشاهنشاهی نیست. وطن ما ودین ما آمیخته با یکدیگر است ووطن دوستی و عرق ملی همانند سایر فرایض دینی مهم می باشدمتولیان فرهنگی کشور باید این طرز فکر را فرهنگ سازی ونهادینه نمایند تا جای توجیهات شرعی با وجدان عوض شود.

مساله اینست که در کشورهای پیشرفته 1:قانون برای همه یکسان اجرا میشود
2: مطبوعات به عنوان چشم جامعه عمل میکنند
3: با وجود احزاب هر حزب برای اینکه بتواند قدرت را حفظ کند از انجام فساد توسط خود و رقیبش جلوگیری میکند
4 : از کودکی احترام به حقوق دیگران تعلیم داده میشود
5: به دلایل فوق افراد احساس میکنند که اتنها راه ترقی کردن در تلاش نهفته است
6: برای صدها سال تبلیغ نمی شده است که دولت غاصب است و از قوانین ان نباید اطاعت کرد

نه تنها ما یک ملتیم بلکه یک ملت با فرهنگ ،باعقبه های تاریخی بسیار با شکوه و پر از افتخار اسکندر مقدونی به ایران که حمله کردفقط شمشیر را می شناخت و لی درموقع خروج از این سرزمین مقدس با لباس و فرهنگ ایرانی از ایران خارج شد ،مغولهابه ایران حمله کردند کشتند ولی در حکومت داری فقط از ایرانیان آموختند و با فرهنگ و دین این سرزمین ازایران خارج شدند ،اعراب دومرتبه به ایران حمله کردند (قادسیه 1و2)این ملت ایران بودند که دین اسلام را از آن ها گرفتند و خودشان را بیرون کردنند (درایت) همین اعراب به مصر هم حمله کردند ولی زبان مصری چه شد؟درمرحله دوم دیدیم که چه بلایی بر سر صدام و صدامیان آمد ،اگر درسازماندهی مدیران ما دارای نقطه ضعف هستند و یا درمقاطعی دارای نظر سوء،تقصیر را نباید به گردن ملت گذاشت ،سوء مدیریت و برداشت های غلط دررده هایی از مدیران که متاسفانه ضررآن جبران ناپذیر هم هست رانبایدملت ایران بدانیم که اگر بدانیم خطا کاریم ،این سرزمین با مرز های غیر قابل نفوذ بدلیل همت بالای مردمش همیشه ایران می ماند و هرروز استوارتر از قبل هرکس دراین شک دارد فقط کافیست شرایط منطقه و معادلات جهانی و نقش ایران دراین معادلات را منصفانه مطالعه کند ونه از زبان ماهواره ها صحبت کند.

مسأله مورد اشاره مشابه به این است که ما فکر ملی نداریم. چون اگر فبول داشته باشم من نوعی ببطور مثال ه عنوان کارمند در مملکت نقش دارم و دید به همکار ،ارباب رجوع و .... ملی باشد می تواند کمک شایانی به پیشبرد اهداف مملکت داشته باشم.کارمند در محل کار می گوید حقوق من کم است و از کارش می زند و اگر این دید برایش به وجود آید ایا فردی که به عنوان ارباب رجوع به او مراجعه می نماید نقشی در کم بودن حقوق او ندارد و با نیت اینکه برای مملکت مشغول به خدمت است و با دید پیشرفت کار او را انجام دهد می توان به آینده خوشبین بود.

کسانی که در نظرهای ارائه شده فکر می کنند که اشکال ایرانی این است که به فکر اجتماع نیست و به فکر خانواده اش است اشتباه می کنند . نهادهای خانوادگی هم در ایران در حال اضمحلال و فروپاشی است . اصولا در جامعه همیشه فرهنگ از بالا به پائین تسری پیدا می کند . وقتی در جامعه خود محوری اصل شد این اصل کم کم در خانواده ها هم رسوخ خواهد کرد . شک نکنید . اگر بنده بخواهم یک نسخه کلی برای این دردها بچیچم ان ازادی و دمکراسی است . ممکن است شعار به نظر اید . منظور بنده این دمکراسی و ازادی که نزدیگی های انتخابات انجام می شود تا مردم را به پای صندوقهای رای بکشند نیست . ان اعتقاد واقعی مردمان به اصول ازادی و دمکراسی است . ببینیند وقتی جامعه از نهادهای اجتماعی نظیر احزاب و مطبوعات ازاد برخوردار نباشد این اشکالات به وجود می اید . مردمان عادی راهی به حکومت ندارند ولی مطبوعات و احزاب فرصت و موقعیت رصد همدیگر را دارند . اگر کسی تخلف کند انها مثل وجدان جامعه و مثل یک دوربین خطاها را همان ابتدای وجود رصد کرده و منتشر می کنند . مثل اینکه کسی مرضی را همان ابتدا متوجه شود تا کسی که مرض به تمامی بدنش پخش شده است . خارجی ها ازادی بی حد و حصر ندارند زیرا دمکراسی و ازادی راههای حرج و مرج رفتن ازادی را هم به موقع حس کرده و انرا هم درمان می کند . برای همین است که خارجی ها وقتی می خواهند یک کشور را بدون جنگ تسخیر کنند ابتدا ازادیها را محدود می کنند در نبود ازادی افراد بی بته و بی لیاقت رشد می کنند و در دام انحصارگران می افتند بقیه هم در چنگاه استبداد اسیر می شوند و کم کم فرهنگ استبدادی با تمامی جنبه هایش بر زندگی تک تک افراد سایه می اندازد . جالب این جاست که همین استبداد پاشنه اشیل حکومتهای استبدادی می شود . یعنی اگر بخواهند انرا کله کنند همین استبداد خود خواسته شان باعث هلاکت دائمشان هم می شود .

گل گفتی
این رو هم اضافه کن که خودپسند - خود رای - مستبد - ظالم و .... هستیم.
یعنی ادعای هر نوع خوبی که میکنیم نشانگر این هستش که نداریمش.
چجوری باید اصلاح بشیم رو نمیدونم.
چیکار باید بکنم یا بکنیم رو نمیدونم.
دنبال راه حل لااقل واسه خودم هستم ولی اونقدر در منجلاب فرو رفتم (رفتیم) که نمیدونم چجوری باید خودم (و جامعه) رو بیرون کشید.

سلام، این که عین حقیقته و شکی توش نیست. ما یه زوج جوون هستیم و حدود سه ماه پیش برای اجاره کردن خونه به تموم بنگاه های شهرمون سر زدیم. وقتی میگفتیم 15 میلیون پول پیش بیشتر نداریم و نهایتا 50هزار تومن میتونیم کرایه خونه بدیم، بهمون میخندیدن... ناگفته نمونه که 8میلیون این پول وامه و قسط ماهیانه 300 تومن و 600تومن هم حقوق و یارانه ما.
واقعا ما که پدرامون نمیتونن بهمون کمک کنن و خودمون زندگیمونو باید با قرض و قوله شروع کنیم و ادامه بدیم، باید چیکار کنیم؟ مطمئنا 90٪ ایرانی ها میگن به ما چه، خب میخواستین داشته باشین. و اینه ایران دوستی و هموطن دوستی ما... یکی دارد میمیرد از بی نوایی، یکی میگوید خانم جان زردک نمیخواهی... میدونم که هزاران زوج جوون دیگه هم مثل ما هستن ولی کیه که به فکرمون باشه؟ واقعا تو این گرونیا ما که اشتباه کردیم و ازدواج کردیم و پول نداریم، چه کنیم؟

ما کشور داریم ، کشوری بزرگ با اقوام و سنن و مذاهب گوناگون ، تاریخ گواه این ادعاست که ایران و ایرانی خارج از هر گونه قومیتی همیشه در کنار هم زیر یک پرچم زندگی کرده اند ، حال باید دید چگونه است که بعضی ها خودشان را کمتر و بعضی ها خودشان را شهروندان درجه دو می نامند ، خلاصه میگوییم تبعیض دینی ، اما جدا از این مسایل ما هنوز اولین اصول اخلاقی را که در کشورهای اروپایی رعایت می شوند را اجرا نمی کنیم