راه حل در دوکلمه. کارحزبی و احترام به تاریخ سازان گذشته این مملکت نه مسخ شدن در فرهنگ غرب

مشكل ما ايرانيها فقط يك چيزه، اونم اينه كه قانون بطور كامل در كشورمون اجرا نميشه. همين.

اخلاق،ادب،وطن دوستی، احترام به یکدیگر و ... از بالا به پایین و از معلم به شاگرد و از حاکم به مردم تسری پیدا می کند. ادب فرزند، نشان دهنده ادب خانواده اوست. پس باید رسانه ها خصوصا تلویزیون و مدیران جامعه مودب به اخلاق بوده و این را از مردم نیز بخواهند. وقتی مدیر یک شرکت یا یک وزیر برای مشکل پیش آمده در زیرمجموعه اش از مردم عذرخواهی می کند مردم نیز از یکدیگر پوزش می خواهند

به نظر من تقویت حس وطن پرستی برخلاف گذشته که همیشه نفی شده ومطبوعات آزاد میتونه به ایجاد حس مشترک کمک کنه

چرامافکرمی کنیم آن طرف آب یهتره چرایکنفروقتی اختلاس ملیاردی میکنه فرارمیکنه می ره آنورآب اگرکشورخودش روبسازه که ازآن طرف آب بهنربشه دیگه آرزویش آن طرف آب نیست اصلا"اختلاس میکنه که بره آن طرف آب

به نظر من دو فاکتور اساسی در افراد جامع امروزی نقش ایفا می کند،چنانچه سیستم های آموزشی روی این دو فاکتور تمرکز کنند مطمئنا آینده کشور از رویه فعلی خارج خواهد شد:
1- مسئولیت پذیری افراد جامعه
2- اثر بخش بودن افراد جامعه

1- مسئولیت پذیری مهمترین فاکتور تربیتی در رفتارهای انسانی است.مسئولیت پذیری یعنی اینکه انسان نسبت به نتیجه اعمال خود واقف و نسبت به حصول به نتیجه مثبت در عملکرد خود نه صرفا برای کسب منفعت فردی بلکه دستیابی به منفعت همگانی یا جلوگیری یک ضرر که متوجه همه افراد اجتماع است حساس می باشند و به آن متعهد هستند.در یک جامعه، مسئولیت پذیری می تواند ناشی از اعتقادات مذهبی و یا تفکر فردی باشد.لذا دولت های باید تلاش کنند این عامل محوری را در اجتماع به هر دو روش یعنی چه راه معنوی و چه به صورت نتیجه منطقی در افراد جامعه نهادینه کنند که متاسفانه در حال حاضر عملکرد نهاد های مختلف در این خصوص بسیار ضعیف است.
2- اثر بخشی گرچه مهم است ولی مسئولیت پذیری بسیار مهمتر می باشد.امروزه برای برون رفت از مشکلات زیاد در جامعه ما نیاز به انسانهای اثر بخش داریم که مسئولیتپذیر نیز باشند. متاسفانه اثر بخشی افراد جامعه امروز ایران با گرایش به حفظ منافع شخصی بوده و جامع از حضور این افراد بهره چندانی نمیبرد.با وجود اینکه ما دارای خلا نیروی انسانی اثر بخش(شایسته سالاری) هستیم، بسیاری از جایگاه های دولتی و مهم اقتصادی و اجتماعی کشور توسط افرادی اشغال شده است که افراد نه تنها افراد اثر بخشی نیستند بلکه حس مسئولیت پذیری در آنها ضعیف بوده و صرفا دایره مسئولیت پذیری را به گروه ها و احزاب سیاسی که خود به آن وابسته هستند محدود می سازند.با روند فعلی آینده چندان خوبی در انظار کشورمان نخواهد بود.
با تشکر

داستان ما همون داستان توی کتاب درسی مونه
که چند تا پرنده هشون دونه های صیاد رو درحال پرواز رو زمین می بینند و حمله می کنند و بعد از خوردن دانه ها تا می خوان پرواز کنند می بینند گیر افتادن و هر کسی سعی می کنه خودش رو نجات بده که موفق نمیشن
اینجا اگر اشتباه نکنم طوقی بود که بهشون گفت همه با هم و هماهنگ باید بال بزنیم تا بتونیم این تور رو از زمین بکنیم و فرار کنیم.
ولی مشکل ما اینه که باورمون نشده که حرف طوقی راسته و باید به حرفش گوش بدیم. داریم واسه خودمون و تو تنهایی خودمون بال بال می زنیم
اینه که خسته می شیم
نا امید میشیم به رهایی و خوشبختی رسیدن
و بی اعتقاد می شیم به این کل منسجم که وجود نداره.
و...
چه بگویم که ناگفتنم بهتر است

حرف بسه دیگه.عمل کنین

یکم: بنده ترجیح می دهم به جای استفاده از عبارت دنیا پرستی برای ایرانیان، از عبارت "نگرانی آنها از آینده به دلیل عدم تامین اجتماعی و حقوق بازنشستگی مناسب" استفاده کنم. ایرانی از فقر در زمان پیری و عدم امکان تامین درمان مناسب به هنگام بیماری نگران است. به همین دلیل به جای لذت از زندگی، سرگرم جمع آوری بیش از پیش اموال و دارائی برای روز مبادا است.
دوم: مشکلات اخلاقی و معنوی ناشی از بی اخلاقی مسئولین (الناس علی دین ملوکهم) از یکطرف و فقر (کاد الفقر ان یکون کفرا) از سوی دیگر است.
سوم: جامعه و کشور زمانی شکل می گیرد که عموم مردم احساس مالکیت در کشور را داشته باشند. مردم اگر به جای مکلف بودن، دارای حق باشند، در این صورت از حقوق خود (از کشور خود) مواظبت خواهند کرد. ولی با وجود تبعیض و عدم احساس حقوق شهروندی ، تعصبی به جامعه ای که در آن هستند پیدا نمی کنند.

در پاسخ به کسانی که از دیانت و مسلمانی صحبت کرده اند باید بگویم تاوقتی ایمان در تار و پود وجودمان رسوخ نکند سودی ندارد. اگر ما مسلمان واقعی بودیم اینهمه زندانی و خلاف در جامعه نداشتیم. مسلمانیم و چون مدیر هستیم با یک امضا حق را ناحق میکنیم و حقوق هزاران مسلمان دیگر هموطن را به یک نفر واگذار میکنیم تا در کنار هزاران کوخ یک کاخ افراشته شود. کسی هم توانایی اعتراض ندارد چون آبروی مسلمان مطرح است.این درد بیدرمان جامعه اسلامی ماست.