اینکه جناب دکتر سریع القلم می فرمایند "اگر ما کشور بودیم و جامعه داشتیم، حتماً کسی از بیت‌المال اختلاس نمی‌کرد و راضی نمی‌شد با تلفن، رانت و ارتباطات به ثروت برسد" باید عرض کنم اینگونه افراد در تمام نقاط دنیا یافت می شوند حتی در همان آلمان و ربطی به کل جامعه ندارد

در سالهای گذشته به دلایل متعددی از جمله شرایط خاص اواخر سلطنت پهلوی دوم و اوایل انقلاب و پس از آن جنگ تحمیلی علاوه بر خسارات شدید اقتصادی و مالی، شمار زیادی از افراد دلسوز و علاقمند به وطن -که بواسطه احساس مسئولیت دینی و ملی پا در عرصه دفاع گذاشتند- از دست رفتند.
این دو مورد در کنار موارد متعدد دیگری از جمله ظرفیت دانشگاهها و ... موجب تنزل سطح کیفی سرمایه های مدیریتی کشور و بالتبع بحران مدیریت در کشور شد.
یکی از آثار این بحران مدیریتی، سوئ مدیریت در حوزه فرهنگ جامعه بود که منجر به فقر و بیسوادی فرهنگی گردید به گونه ای که مردم ما در زمینه ساده ترین موارد آداب اجتماعی -مثل قوانین راهنمایی و رانندگی- تا کلان ترین حقوق سیاسی و اجتماعی خود،واقعا فقیرند.
بنابراین دستگاهها و ساختارهای متولی مباحث فرهنگ جامعه، واقعا مقصرند.
از سوی دیگر ما با سیاه نمایی کل تاریخ ایران و توهین به اجداد و نیاکان خود، عملا موجبات قطع ارتباط فرزندانمان با تاریخ خود را فراهم آورده و خود را تافته جدابافته از ایران و ایرانیان گذشته فرض کرده ایم و بی هویتی فرهنگی را ترویج کرده ایم.
فرهنگ برای یک ملت از نان شب واجبتر است! ولی ما مردم را به نان شب محتاج کرده اند تا فرصت فکر کردن به فرهنگ را پیدا نکنند.
جسارت نباشد مردم هم از فقر فرهنگ و بلوغ سیاسی و فکری انگار که مانند ساکنان یک جنگل فقط از سر اجبار خلقت در این آب و خاک متولد شده و روزگار می گذرانیم.

سلام
هر وقت توانستيم اين موضوع را در خودمان حل كنيم كه اول ايراني بودن بعد مسلمان بودن خدشه اي به دينمان وارد نمي كند ولي مي تواند خيلي از مسايل فرهنكي را حل كند بعد به قدمهاي بعدي مي توانيم فكر كنيم

بسیار زیبا و درست فرموده اند آقای دکتر.
ریشه مشکلات خود ما هستیم. زمانی که تمام نقدینگی خود را تبدیل به ارز میکنیم و موجب تورم خود ساخته میشویم،زمانی که در شرایط بحران خودمان آتش بیار معرکه هستیم و زمانی که احساس یگانگی و وحدت فقط در حد حرف است و تمام مشکلات را تقصیر دشمن موهوم می اندازیم هیچ گلایه ای از هیچ کس جایز نیست.

به نظرمن چنددلیل باعث میشودکه مادرداشتن کشوروجامعه ایرانی شک کنیم،1-دروغ وناراستی2-عدم وجودحس مسئولیت پذیری3-عدم تحمل یکدیگروانتقادپذیری4-عدم وجودمطبوعات ورسانه های آزاددرنقدمردم وفرهنگ 5-نبودشایسته سالاری وبهاندادن مدیران به نخبگان6_فرهنگ پوپولیستی وفرارازقانون ومقررات

یکی از عواملی که باعث شده جامعه ی ما ویژگی یک جامعه ی واقعی را نداشته باشد وجود مسائلی از قبیل :
1- پارتی بازی
2- نژاد پرستی قومی
3- عدم برخورد صحیح قانونی با مسولین متخلف به دلیل داشتن پست مهم
تا زمانی که این موارد در کشور ما حل نشود اکثریت فقط به فکر این موضوع می کنند که چطور جیب خود را پر کنند .
مورد سوم یعنی عدم اجرای قانون از مهم ترین مسائل هست . زیرا وقتی فرد می بینید که قانون با فردی که دارای مقام یا دارای سابقه ی شرکت در امور اصلی کشور داشته و اکنون تخلف کرده با او برخورد نمی شود . احساس می کند که در یک کشور بی قانون زندگی می کند ولی در کشور های اروپایی این مساله به طور ویژه ی مورد رسیدگی قرار می گیرد که باعث می شود مردم وجود قانون را احساس کنند .

اخلاق،ادب،وطن دوستی، احترام به یکدیگر و ... از بالا به پایین و از معلم به شاگرد و از حاکم به مردم تسری پیدا می کند. ادب فرزند، نشان دهنده ادب خانواده اوست. پس باید رسانه ها خصوصا تلویزیون و مدیران جامعه مودب به اخلاق بوده و این را از مردم نیز بخواهند. وقتی مدیر یک شرکت یا یک وزیر برای مشکل پیش آمده در زیرمجموعه اش از مردم عذرخواهی می کند مردم نیز از یکدیگر پوزش می خواهند

رفتم به غرب اسلام را دیدم ولی مسلمان ندیدم. برگشتم به شرق مسلمان دیدم اما اسلام ندیدم.
من سعی میکنم خودمو مسلمون کنم
تو کوچه و خیابون زیاد مسلمون دیدم ...

سلام
به نظر من تنها راه رسیدن به پیشرفت تکیه بر دانش علمی و پرهیز از خرافات هست.

ما یک جامعه هستیم
ما یک کشور یم

القای چیزی غیر از این خطر ناک است ومشکلی را حل نمی کند

فقط وفقط ما یک بیماری به نام خودخواهی و خود پرستی در حد افراط وتفریط واز نوع خوب و بد آن داریم
اگر حرکت خوبی رادیگران انجام دهند
ما آنرا نمی پسندیم و چوب لای چرخ آن می گذاریم
در حرکت های بد از هم سبقت می گیریم

مشکل دولت ما این است که بجای سیاست گذاری و نظارت و کنترل واعمال قانون و سالم سازی سیاست گذاری و نظارت و کنترل و اعمال قانون کار دیگری انجام می دهد که ربطی به دولت ندارد