سپردیمشون به خدا
ولی انشاالله تو همین دنیا هم ذلتشون رو ببینیم

خلایق هر چه لایق

صنعت خودرو سر گردنه و خودروسازان راهزنان سر گردنه هستند . به خدا قسم درآمدشان همه حرام است ، چرا فکر می کنیم وقتی درآمد حرام پشتش دولت باشد مباح است..

نويسنده محترم مطلب فوق من جداً از اينهمه حسن توجه و باريك بيني شما بعنوان يه ايراني متشكرم اما متاسفم كه چرا هيچيك از مسئولين به اصطلاح مردم دوست و حامي مردم حاضر نيست و يا جرات ندارند كه بگويند ما اشتباه كرديم و رسانه هاي ماهم به مانند مسئولان انگار از رانتي بهره ميبرند كه در قبال اين حقارت و ظلم ساكتند . لطفا مطلب بنده را ثبت كنيد و مانند بقيه مطالب بنده كنسل نفرماييد . متشكرم

کاسب میتونه جنسش گرون کنه و یه جوری با این مشکلات کنار بیاد ولی کارمند بیچاره که نه یک اتحادیه فعال داره و نه هیچ دادرسی ،و نه میتونه بگه حقوق من رو هم با ارز مبادلاتی بدید ، باید بیشترین فشار رو تحمل کنه ، همونطور که تنها قشری که مالیاتش رو تمام و کمال پرداخت میکنه کارمند بدبخته

خدا لعنتتون کنه

به نظر من باید از یه جایی شروع کنیم و از همه مردم جهت تشکیل یک ائتلاف برای تحریم خرید خودرو دعوت کنیم . شاید اگه رسانه ای مثل تابناک یه همچین کاری رو شروع کنه عالی باشه گرچه میدونم امکان نداره واستون

واقعا متاسفم برای بعضی سخن گویان بی مغز

بر خیلی چیزهای دیگر مردم ایران باید گریست. یکی از مهمترینهای آن زیستن در محیطی است که آلودگی های مختلف شیمیایی و میکروبی در آب، هوا، خاک و خوراک مردم وجود دارد اما نمیدانیم به کجا شکایت ببریم. گویی یتیمانی هستیم که هیچکس به فکر ما نیست. رها شده و تنها. یکی از دوستان پزشکم می گفت آزبست، که در ساخت آرداواز و ایرانیت مصرف دارد تقریباً در تمام دنیا ممنوع المصرف شده در حالیکه تازه ایران 70 هزار تن از آن را وارد کرده است. می گفت این ماده سرطانزای شناخته شده ای است که در فاکت شیت آن (سندی که موارد ایمنی مواد شیمیایی را نشان می دهد) نوشته شده تنها در کشورهایی که مردم حق دفاع از منافع خود را ندارند مصرف می شود!!! چرا آخر؟
وجود چندین برابری سموم در میوه ها و شیر بیماران و بچه های وطن، فضای آکنده از دود و پارازیت، افزودن مواد غیر مجاز به بنزین، استفاده از پلاستیکهای دورریز در ساخت ظروف مواد خوراکی، تراشیده شدن جنگلهایی که متعلق به فرزندان ما هم هست و ... نشان می دهد کسی از حق مردم دفاع نمی کند. مردم فقط برای زمانهای خاصی لازمند و سپس دوباره از یاد می روند. از دوستان تابناک می خواهم خودشان به خبرهای مهمی که روی سایت می گذارند نگاه کنند و ببینند چند درصد از دلمشغولی مسئولین ما درد این مردم است و چند درصدش نگرانی های غیر مفید خودشان؟

وقاحت تا چه حد؟