2 کلمه حرف حساب
| 
۱۳:۰۴ - ۱۳۹۱/۰۶/۲۷
پاسخ
خجالت نکش سرتو بالا بگیر 
به نظر من شما مردود نشدید بلکه قبول نشدید. در ثانی این که امتحان مرگ و زندگی شما نبوده است. شاید شما در راستای تواناییهای اصلی خود قدم بر نمیدارید. اگر یک بسکتبالیست ۱/۶ متری و تپل را در تیم بسکتبال قبول نکنند نباید ناراحت شود بلکه باید ببیند که در چه رشتهای توانأییش بیشتر است. شاید در وزنه برداری موفق تر باشد. در ضمن اگر از در راهتان ندادند سعی کنید از دیوار و یا از کانال آب وارد شوید. انشاالله که موفق باشید. من 36 سالگی دانشگاه دولتی در تهران قبول شدم.همیشه هم شاگرد اول رشتمون در دانشگاه بودم.
برو خدا رو شکر کن!!! ما که قبول شدیم هممون افسردگی گرفتیم!!!! اوضاع اونجوری که فکر میکردیم نیست!!! بیشتر بچه ها پشیمونن!!!! ولی راه برگشتی هم نداریم :(((((((((((((((((((((((((
پاسخ ها
ناشناس
| 
| ۱۷:۴۲ - ۱۳۹۱/۰۶/۲۷
راست میگهدکترای سال 4 هستم یکی از دانشگاههای ممتاز ایران (ممتاز!!!)
افسرده ناامید از آینده
کار نیست دانشگاههای دولتی که هیات علمی فقط آدمهای خودشون میگیرن دانشگاههای آزاد هم که در حال ورشکستگی
میخوای بیای تو هم بعد 4 سال سختی بشی این ؟
من لیسانس تو شریف خوندم و فوق هم دارم تو شریف میخونم ولی دیگه اصلا با این وضع فعلی قصد ادامه تحصیل ندارم و ترجیح میدم برم کار عملی کنم و تجربه کسب کنم. چهار پنج سال عمر بیشتر هدر دادن تو این دانشگاههای ما، فقط جوونی ما رو هدر میده. شریفش که مثلا بالاترین دانشگاه کشور باشه، وضعش اینطوره که من ذرهای علاقه به ادامه تحصیل درش ندارم. نمیدونم حالا شما از قبول نشدن در کدوم دانشگاه ناراحتین.به قول دوست بالایی همچینم ضرر نکردی. بچسب به کار و زندگی که در عمر هدر کردن تو این محیطها و گرفتن یه تیکه کاغذ به درد نخور، هیچ خیری نیست.