بخشی از نوشته های این کتاب در فیلم زندگی خصوصی استفاده شدهحاج داوود با حوصله جوابش را می‌دهد: من خیلی از آن‌ها را می‌شناختم؛ اما همه‌شان شهید شدند. اگر می‌خواهی آدم‌های بزرگ را ببینی باید بروی به بهشت زهرا و از قطعه شهدا دیدن کنی. خودشان را که نه، عکسشان را می‌بینی!

من هم از رزمندگان دوران دفاع مقدس هستم اما وقتي اين تصاوير و نوشته ها را خواندم از خودم خجالت كشيدم و شرم دارم كه با وجود اين از جان گذشتگان خود را هنوز رزمنده بنامم درود بر روان پاك همه شهدا

خدایا اینها کی بودند؟ ما کی هستیم

با سلام
من حدود 6 ماه فیزیوتراپیست سردار داوود در منزلش در محله خانی آباد بودم. خانه اش کوچک بود ولی دلش دریا بود. واقعا مرد با اراده و با حوصله ای بود. ورزشهای سنگینی که با او کار میکردم را با دقت و تلاش فراوان ادامه میداد و همیشه میگفت "من با توکل بر خدا با این بیماری میجنگم تا هر جایی که خودش مصلحت بداند باید بروم". خیلی مرد متین و افتاده ای بود. من همیشه قبطه صبر و توکل این مرد خدا را میخورم. خداوند بیامرزدش و ایشان را باشهدای کربلا محشور گرداند.

مردان قبیله شعله بر دوش شدند
با آتش و خاک و خون هم آغوش شدند
حالا که تمام شهر در خواب خوش است
مردان قبیله هم فراموش شدند.
روحت شاد مرد بزرگ.

خدایاتوبه‏!‏‏!‏‏!فقط همین‏*‏‏*‏‏*‏

آنکس که تراشناخت جان راچه کند/فرزندوعیال و خانمان راچه کند/دیوانه کنی هردوجهانش بخشی /دیوانه تو هر دو جهان را چه کند نثار شادی روح آن مردان بی ادعا که رفتند صلوات

روحش شاد باد

روحش شاد ویادش گرامی باد
کجاینداین مردان بی ادعا

وای بر ما ملت زنده کشِ مرده پرست.
واقعاً چند نفر دیگر از این مجاهدان فی سبیل الله وجود دارند و ما بعد از مرگشان از وجود آنان خبردار می شویم.