مسوولين محترم به حال اين معلمان فكري كنيد.

با سلام
نظراتی که اینجا نوشته شده مربوط به معلمان حق التدریسی که در مدارس دولتی آموزش و پرورش تدریس میکنند و باز دولت و مجلس و آموزش و پرورش کمی به فکر انها هستند و امید دارند حداقل روزی به استخدام در آیند یا اگر هیچ مزایایی به آنان تعلق نگیرد حداقل پرداختی ساعات حق التدریس آنها تا اندازه ای معقول به نظر میرسد اما خودتان را بگذارید جای معلمان حق التدریسی مدارس غیر انتفاعی ! که نه دولت به انها کار دارد نه مجلس نه آموزش و پرورش !نه امید استخدامی و نه آینده و امنیت شغلی !آنهم با توجه به قوانین نانوشته خیلی از این مدارس که همیشه حق با دانش آموز است (چون شهریه میدهد!!)و توقعات و توهمات بیجاکه برای او و اولیا و گاها برای اولیا مدرسه وجود دارد!(به خصوص در مورد نمرات)-قانون جدید را هم که بررسی کردند خیلی چیزها را بالا پایین کردند جز حداقل پرداختی ساعت حق التدریس ،یعنی همه چیز به بر عهده موسس یا مدیر! بیمه و پاداش و.... که پیشکش! عزیزان مدیر هم همه چیز را بهانه میکنند تا از ساعات حق التدریس بزنند و البته فقط میماند وجدان معلم ... (که البته من از وجدان خودم ناراضی نیستم).راستی شما میدانید در دبیرستانی که من در رشت تدریس میکنم ساعتی 1200 تومان میدهند ! (البته در بعضی مدارس بیشتر از این میدهند!مثلا ساعتی 200 -300 تومان بیشتر)یعنی اگر تمام هفته را تدریس میکردم (که نمی کنم) حقوقم میشد 178200 تومان!!! شما به این چه میگویید؟ انصاف و عدل !از یک طرف به نوعی بخش خصوصی هستیم ! و از طرف دیگر از هیچ مزایای نه این بخش و نه بخش دولتی استفاده نمی کنیم ! حتی سهام عدالت! به نظر میرسد قشر جوان معلمان حق التدریسی غیر انتفاعی ها ( غیر از دبیران محترم بازنشسته که اکثریت معلمان غیر انتفاعی ها را تشکیل میدهند و از خیلی حداقل ها برخوردارند)جزء آمار هیچ نهاد و سازمانی نباشند!با این وضعیت اسف بار حال آیا واقعا وضع یک حد اقل پرداختی اینقدر برای وزارتخانه مشکل است؟!در آخراین بیت را از حزین لاهیجی تقدیم میکنم به تمام میکنم به تمام همکاران حق التدریسی در سراسر کشور:
ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد**در دام مانده صید وصیاد رفته باشد** از آه دردناکی سازم خبر دلت را ** روزی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

با سلام
نظراتی که اینجا نوشته شده مربوط به معلمان حق التدریسی که در مدارس دولتی آموزش و پرورش تدریس میکنند و باز دولت و مجلس و آموزش و پرورش کمی به فکر انها هستند و امید دارند حداقل روزی به استخدام در آیند یا اگر هیچ مزایایی به آنان تعلق نگیرد حداقل پرداختی ساعات حق التدریس آنها تا اندازه ای معقول به نظر میرسد اما خودتان را بگذارید جای معلمان حق التدریسی مدارس غیر انتفاعی ! که نه دولت به انها کار دارد نه مجلس نه آموزش و پرورش !نه امید استخدامی و نه آینده و امنیت شغلی !آنهم با توجه به قوانین نانوشته خیلی از این مدارس که همیشه حق با دانش آموز است (چون شهریه میدهد!!)و توقعات و توهمات بیجاکه برای او و اولیا و گاها برای اولیا مدرسه وجود دارد!(به خصوص در مورد نمرات)-قانون جدید را هم که بررسی کردند خیلی چیزها را بالا پایین کردند جز حداقل پرداختی ساعت حق التدریس ،یعنی همه چیز به بر عهده موسس یا مدیر! بیمه و پاداش و.... که پیشکش! عزیزان مدیر هم همه چیز را بهانه میکنند تا از ساعات حق التدریس بزنند و البته فقط میماند وجدان معلم ... (که البته من از وجدان خودم ناراضی نیستم).راستی شما میدانید در دبیرستانی که من در رشت تدریس میکنم ساعتی 1200 تومان میدهند ! (البته در بعضی مدارس بیشتر از این میدهند!مثلا ساعتی 200 -300 تومان بیشتر)یعنی اگر تمام هفته را تدریس میکردم (که نمی کنم) حقوقم میشد 172800 تومان!!! شما به این چه میگویید؟ انصاف و عدل !از یک طرف به نوعی بخش خصوصی هستیم ! و از طرف دیگر از هیچ مزایای نه این بخش و نه بخش دولتی استفاده نمی کنیم ! حتی سهام عدالت! به نظر میرسد قشر جوان معلمان حق التدریسی غیر انتفاعی ها ( غیر از دبیران محترم بازنشسته که اکثریت معلمان غیر انتفاعی ها را تشکیل میدهند و از خیلی حداقل ها برخوردارند)جزء آمار هیچ نهاد و سازمانی نباشند!با این وضعیت اسف بار حال آیا واقعا وضع یک حد اقل پرداختی اینقدر برای وزارتخانه مشکل است؟!در آخراین بیت را از حزین لاهیجی تقدیم میکنم به تمام میکنم به تمام همکاران حق التدریسی در سراسر کشور:
ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد**در دام مانده صید وصیاد رفته باشد** از آه دردناکی سازم خبر دلت را ** روزی که کوه صبرم بر باد رفته باشد

من وقتي معلم ها يي را ميبينم كه با چه عشقي درس ميدهند و بچه ها را دوست دارند و از طرف ديگر وقتي اين خبرها را ميشنوم كه حتي حقوق اندك آنها را هم نميدهند واقعا وجدان درد ميگيرم و از خودم خجالت ميكشم.
حضرات مسئوليني كه حتما معلمهاي خصوصي براي بچه هاي خودشان ميگيرند و فرزندانشان در مدرسه هاي آنچناني درس ميخوانند هيچ موقع نميتوانند اين موضوع را درك كنند حتي اگر اين خبرها را بارها بخوانند و بشنوند

كوتاهي در رسيدگي به امور اين عزيزان ضربه برپيكره فرهنگ كشورمان است