هر جا که مربی خودش فهمیده بود چیکار باید بکنه ورزشکارا هم مدال رنگی گرفتند و هر جای دیگر که نه، کلا حذف شدیم، پس نقش مربی حرف اول رو می زنه و بقیه چیزها نقش بعدی رو بازی میکنن، باید بفهمن که آقای بنا چگونه تونست بچه ها رو تا این حد بالنده کنه و بقیه کمتر و بعضی ها هم اصلا نه.
با سپاس

قطعا فردی
ایران اساسا در هیچ زمینه ای جریان سازی ندارد

فقط چند ستاره به وجود می آیدو بس

خلبان شهبازی
پرفسور حسابی و سمعیی
علی دایی
ناصر حجازی
.
.
.
اساسا ما مدرسه ای نداریم که بتونه به همه تعلیم بده
دلیل موفقیت افرادی که به خارج از کشور میروند هم همین است که آنها اساسا در سازوکار یک سازمان قرار میگیرند
و البته که بسیار زحمت میکشند.

امروز هم مصداق داره
محمد بنا با هوش و علم در کشتی و وزنه برداری با تلاش
توانستد که موفق شوند
اما حتما شخصی بوده است
که نشانه ی آن ضعف در ورزش های گروهی است که وجود دارد
و اگر راهکاری طراحی نشود
چند دوره بعد باید حسرت 2012 را بخوریم
خلاصه
یک بار شانس به ما رو کرد اون رو محکم گرفتیم
دفعه ی بعد واقعیت به ما رو خواهد کرد

آقاي بهداد سليمي مرحبا آفرين بر شما، شما كه با دانستن خطراتي همچنان كه براي فداكار آلماني رخ داد، حداكثر توانت را بكار بردي تا خود و كشورت سزافراز شويد. آقاي سليمي تبريك هموطنان ناشناخته اي مثل من ارزشي كمتر از آن مدال براي شما ندارد. شما و آقاي رضازاده تجربيات و مهارت خود را براي آيندگان و پرورش از امروز كودكان مستعد صرف كنيد تا مدالي ارزشمند هم نزد خداوند باشد. راستي چرا ما در مسابقات ورزشي يا علمي انفرادي يدي داريم اما در مسابقات گروهي نه؟ به نظر من جواب اين است كه در مسابقات گروهي اعتماد نداريم كه نتيجه كارمان عادلانه عايدمان شود و از اينرو سنگ تمام نمي گذاريم. راه حل : دست اندركاران قدر و ارزش عاملان را به سزا و در عمل پاس بدارند تا دلگرمي براي آنها و مشوق و اميدي براي آيندگان باشد .

ما توی لندن حتی یک ورزش تیمی مثل والیبال فوتسال هندبال و.... نداشتیم در صورتی که این تیمهای ما بسیار موفق عمل میکردن اما با تغیرات فراوان و مدیریت های ضعیف از عرصه خارج شدن و این نشون دهنده اینه که علاوه بر سازمان های ضعیف ما ایرانیا کلا با کارهای تیمی مشکل داریم...

سلام و خسته نباشيد به تمام ورزشكاران
اگر منطقي بخواهيم نگاه كنيم ميبينيم وقتي ورزشكاري به مدال ميرسد ،بعد از دعوت شدن به استوديو، از كلامش مي توان فهميد كه بيشتر توان قهرماني ورزشكار براي شادكردن دل مردم و گرفتن جايزه پولي يا سكه است، چرا؟
جواب مشخص است، وقتي كشتي گير بعد از مدال نقره مي گويد خداحافظ كشتي، أيا حمايت مالي و معنوي شده كه مي ايد اين حرف را ميزند؟ اگر تكواندو نتيجه نمي گيرد، اگر وزارت حمايت ويژه كرده بود أيا رئيس فدراسيون تكواندو تا الان سرجايش مانده بود؟ اگر ٦ماه قبل از المپيك يه هو تغييراتي بدون اعلام علت در عموم مردم رخ مي دهد، أيا نشانه حمايت ويژه است واگر هاي ديگر كه خود مردم قضاوت كنند!!!!

به نظر بنده برای ارائه نظر با نگاه کارشناسی بررسی آمار و ارقام و نگاه به روندهای حرکتی(ترندها) روشی علمی و عاقلانه است. از نگاه کلان شاخص های موفقیت در هر عرصه ای شامل موارد زیر میشود: 1- پیشرفت علمی در آن عرصه 2- سرمایه گذاری مناسب 3- برنامه ریزی بلند مدت و راهبری علمی 4- توجه مناسب به منابع انسانی نخبه و...
با یک نگاه گذرا شاید مدیران ارشد دولت در عرصه عزل و نصب ها در سازمان ورزش و وزارت ورزش عملکرد موفقی نداشته باشد ولی وقتی ما از عملکرد سیستم ورزش صحبت میکنیم بدنه عظیم کارشناسان و مدیران در سطح کشور مدنظر هست و نه یک وزیر یا رییس فدراسیون! در سالهای پس از انقلاب با رشد فارغ التحصیلان تربیت بدنی، سرمایه گذاری های انجام شده در زیر ساخت های ورزشی، برنامه ریزی های انجام شده خصوصا اقدامات آمایشی و شناسایی نخبگانی مانند آقایان حدادی، سلیمی و ... اقداماتی مؤثر هستند که انجام شده است. هر چند بنده اعتقاد دارم نقاط ضعف بسیاری در زمینه مدیریت ورزش در کشور خصوصا در مورد عزل و نصب های بی موقع و بدون کارشناسی وجود دارد اما اینکه زحمات مجموعه زحمتکشان عرصه ورزش را صرفا به همین گونه مسائل محدود کنیم کمال بی انصافی و ظلم نسبت به انقلاب و حرکت عظیم مردم مسلمان ایران میدونم. در مجموع نتیجه های حاصله اعم از تنوع حضور در رشته های ورزشی، تنوع مدالهای کسب شده، تنوع سنی قهرمانان و ادامه رند رو به رشد نتیجه گیری ورزشکاران ایرانی در میادین بین المللی(غیر از فوتبال) نشانه رشد ورزش در کشور هست، که امیدواریم با جدی تر گرفتن موضوع استعدادیابی و استعدادگزینی در امر ورزش با قوت بیشتری انجام شود. در نهایت این موفقیت رو نتیجه همدلی ورزشکاران، مدیران و کارشناسان میدونم که اگر این همدلی ها و تلاش ها بیشتر بشه نتایج بهتری نیز خواهیم گرفت.

اگر بخواهیم رویکرد منطقی داشته باشیم در تنها رشته ای که ما خووب کار کردیم کشتی فرنگی بود ودر بقیه رشته ها ما ضعف هایی داشتیم که اگر کار لازم انجام نگیرد نتایج خوبی در اینده نخواهیم گرفت یک مثال ساده برای شما می اورم کشور امریکا در کشتی ازاد دو طلا گرفت در حالی که ما فقط یک نقره ودو برنز گرفتیم که این نشاندهنده برنامه ریزی ویژه کشورها برای المپیک است یا ما در تکوانده در مجموع دهم شدیم و فقط یک نقره گرفتیم بنا بر این باید برنامه ریزی مناسبی داشته باشیم تا حد اقل همین چهار مدال طلا وبه خصوص سه مدال طلا در کشتی فرنگی را حقظ کنیم

هر جا که مربی خودش فهمیده بود چیکار باید بکنه ورزشکارا هم مدال رنگی گرفتند و هر جای دیگر که نه، کلا حذف شدیم، پس نقش مربی حرف اول رو می زنه و بقیه چیزها نقش بعدی رو بازی میکنن، باید بفهمن که آقای بنا چگونه تونست بچه ها رو تا این حد بالنده کنه و بقیه کمتر و بعضی ها هم اصلا نه.
با سپاس

اگر موفقیت سازمانی بود نصف مربیا و ورزش کارا بعد از المپیک خداحافظی نمی کردن و برن دنبال پنج سیر تافتون.نوروزی بنده خدا می خواست خداحافطی کنه قبل المپیک، فکر کن قهرمان یک مملکت مسافرکشی کنه.
بعد علی آبادی میاد زحمت این بدبخت هارو پای مدیریت 7 سالۀ دولت میزاره.ایشونو باید واسه رشتۀ موج سواری میفرستادن که 5 تا طلا بیاریم !!!

وزنه برداری که خوب معلوم بود فقطم تو سنگین وزن قابل دفاع هست.
پرتاب دیسکم که خودش بیشتر هزینه کرد بود
فقط کشتی فرنگی موفق بود اونم اگه بنا نبود نمیشد