علی کجاو چلوکباب بختیاری افطاری و مسئولان ما کجا رنگ گوشت ندیدن فقرا کجا نه میتوانند ونه میخواهند که مثل حضرت علی باشند حب دنیا وقدرت اسیرشان کرده وترسی از خدا وغضب خدا ندارندو توصیه هایی که میکنند خود عمل نمیکنندو خود را جوابگوی خدا وخلق خدا نمی دانندانصافا در این مملکت کدام مسئول راه حضرت علی را میرود ولی همه ادعای پیروی از ان حضرت را دارند. به نظر بنده اینکه کسی در اداره امور محوله به او و خدمت به خلق خدا و مردم مملکت خود گام بردارد،همه و همه ریشه در نهاد خانواده و فرهنگ اسلامی که به وی در کودکی تزریق شده دارد.و یقین دارم اگر آموزه های اسلام تمام و کمال در هر دوره ای که در خور آن است به فرزندان آموزش داده شود در بزرگسالی نیز تا حد بسیار زیادی از این مشکلات جامعه کاسته خواهد شد. 
دنیا باید تا قبل از ظهور همه روش های حکومتی را تجربه کند تا برسد به آنکه جز معصوم لایق گماردن حاکم نیست. به نظر من، در حکومت ما ریا جایگاه ویژه ای دارد به همین خاطر هیچ گاه مسئول با تقوا نخواهیم داشت کسی که خدا را روبروی خود نبیند نفس اماره را ناخدای خود کند.
مشکل خود ما مردمیم! از خودمان بپرسیم آیا ما تاب حکومت عادلانه را داریم؟ چنین حکومتی مستقل از مردم حق مدار , راسگو , درستکار , منصف و خیرخواه ممکن نیست! فرض کنیم چنین حکومتی را برای ملتی که عادت به دروغگویی , پارتی بازی , کم فروشی و ... از فضا بیاورند آیا میان ما مردم دوام خواهد آورد یا مسئولین آن را هم با چاپلوسی و توطئه و زیر آب زنی سرنگون می کنیم ؟ حکومت درست فقط به یک اکثریت درست ممکن است. خدا سرنوشت قومی را تغییر نمیدهد مگر آنکه خود را تغییر دهند. ای فرزند حضرت علی (ع) کجایی و کی ظهور می کنی که از ظلمی که به معلمان میشود و در تنگنای مادی قرار گرفته اند آنها نجات دهی و عدالت مورد نظر حضرت علی (ع) را جاری نمایی.معلم نه ارزش یک کارمند دیپلم بعضی ادارات و نه ارزش هم سطح خود در دانشگاهها را از لحاظ حقوق و حق بازنشستگی دارد . عدالت کجایی ؟ نمی بینمت. و خدا از آنهابپرسد.
اتفاقا درد همین جاست، وقتی ادعا میکنیم که علی وار حکومت میکنیم اما بر خلاف گفته های او عمل میکنیم ، دانسته یا ندانسته داریم نهایت خیانت و به میکنیم ، اگر میدونیم وای بر ما ، اگر نمیدونیم آیا 30 سال ندانم کاری کافی نیست که بفهمیم داریم خیانت میکنیم، یا این که این ریاست انقدر شیرین شده که اصلا حرفهای علی گونه دیگه بی اهمیت شده! خلاصه وای بر ما ، روز قیامت چی می خواهیم جواب بدیم! بسمه تعالیدر پاسخ باید گفت انکار مطلق خواستن و توانستن صحیح نیست اما انکار نسبی آن به این معنا که تا حدودی نتوانسته اند یا نخواسته اند صحیح است این اولا.
ثانیا چندین مشکل در این راه وجود دارد که اشاره مختصری به هر یک می شود:
1 ـ در بخش نرم افزار مدیریت باید دانست که مدیریت کشور ما چون می خواهد دینی باشد، علاوه بر متغیرهای دنیایی که همهء جهان با آن درگیرند، متغیرهای دینی را نیز باید در معادلات داخل کند و این خود باعث صعوبت استنتاج است. این یعنی برای ایجاد مدیریتی دینی، نیاز به اقلا دو چندان تلاش غربیان برای ایجاد علم مدیریت هستیم و این یعنی نهضت نرم افزاری نیاز اولیهء ماست.
2 ـ در بخش سخت افزاری نیز مدیری نیاز است که بتواند به متغیرهای دینی وابسته و دلبسته باشد آن ها را باور داشته باشد و در اعمال نتایج حاصله بکوشد. این بخش بخش تربیت نیروی متعهد و متخصص و بخش فراهم آوردن نیروی اولیهء سخت افزاری است که در این بخش هم مشکل داریم. یعنی نه دانشگاه ما توان فرآوری مدیر متعهد را دارد (این بدین معناست که دانشگاه نهایت امر می تواند مدیر متخصص که باور دینی دارد را تربیت کند ولی باور دینی او در تخصصش رسوخ نمی کند بلکه همان مدیریتی که یک غربی در مجموعه اش دنبال می کند را در مجموعه خود دنبال می کند)، و نه حوزه توان فرآوری مدیر متخصص.
بنابر این می توان گفت که هم به لحاظ سخت افزاری و هم نرم افزاری کمبود داریم. و معضل اصلی نبود پایگاه علمی و نرم افزاری و به دنبال آن طرح جامع برای عبور از نقطه موجود به مطلوب هستیم.
چاره آن که باید حوزه و دانشگاه به معنای واقعی کلمه وحدت پیدا کنند. یعنی چنان در هم بیامیزند که مدیر متعهد و متخصص پیدا شوند.
با تشکر
و السلام علیکم
مسولین نه می توانندونه می خواهند