چون هنوز در کشور ما ساختار قدرت ، قبیله ای ملوک الطوایفی و کدخدائی است ، بنابراین هر کسی برای کاری انگیزه ای دارد فکر می کند اگر بتواند مدتی در راس قدرت قرار بگیرد همه کار می تواند انجام بدهد . به عبارتی همه رئیس جمهورهای ما خود را مادام العمر فرض میکنند.رئیس جمهور ایران وعده انتخاباتی میدهد ولی عمل نمیکند ولی رئیس جمهور آمریکا به وعده هایی که بصلاح ملت است هم عمل میکند.
رئیس جمهور ما شعار میدهد ولی آمریکاییها عمل میکنند.
درستش همین است که رئیس جمهور فقط یک دوره هشت ساله رئیس جمهور باشد زیرا هشت سال زمان کمی نیست.
رئیس جمهور پس از پایان دوره نباید بتواند دوباره کاندید شود چون مفهوم قحط الرجال عینیت پیدا میکند.
رئیس جمهور بایستی در برابر دروغ ، اختلاس و ......... واکسینه باشد و کوچکترین تخطی باعث کنار گذاشتن وی باشد.
رئیس جمهور باید منافع ملی را بر منافع جناحی ترجیح دهد.
ما هیچوقت رئیس جمهور ارزشمندی نخواهیم داشت مگر اینکه حد اقل دو حزب ارزشمند و فراگیر با هم رقابت کنند.
سلاممتاسفانه مطلب بسیار سبک و نپخته ای بود. چرا به علت های ساختاری نگاه نمی کنید ؟ از جمله تحزب آبدوق خیاری ما، عدم توزیع ساختیافته و شفاف قدرت و غیره ......
من استاد حقوق در یکی از دانشگاه های ایالات متحده هستم .بسیار شگفت زده شدم وقثی که دیدم شما در عنوان خود قید کرده اید که "ایران و آمریکا نظام های سیاسی نسبتا مشابهی دارند" بر اساس اطلاعاث من این دو سیستم قا بل تطبیق نبوده و هیچ گونه تشابهی با هم ندارند. تفاوت اینه که اون جا حزب به معنای واقعی وجود داره و بوش پس از ریاست جمهوریش میره اما اون حزب باقی می مونه و یه گزینه دیگه رو معرفی می کنه. شاید اگه اینجا هم حزب به معنای واقعی بود این چنین می شد...یه دلیل دیگه هم که داره اینه که اون جا پست ها الکی تعیین نمیشه! الکی کسی از هیچ کس دیگه ای پست نمیگیره...
فقط یه بار مقایسه کنید ریاست جمهور از کجا و چگونه در آمریکا انتخاب میشه و در ایران چطور..!!!!
ما در ایران سیستم حزبی قدرتمند و منظبت که به صورت سازمان یافته به ارائه برنامه پرداخته ، نخبگان و مسئو لان آینده را تربیت و با رای مردم آنها را به قدرت برساند ، و در نهایت هم بر عملکرد منتخبین نظارت کرده ودر مقابل اشتباهات انان پاسخگو باشد ، نداریم .لاجرم تمام سمت گیری های سیاسی واجرائی کشور حول و حوش عده ای معدود وبر اساس سلایق و روحیات آنان شکل می گیرد
ولی متاسفانه ایران هر کس رییس جمهور میشه یه سازی برای خودش میزنه.
مثلا شهرداری رو فرض کنی وقتی یکی شهر دار میشه یه جور فضای سبز ایجاد میکنه شهردار بعدی که میاد از این نوع درخت و فضا خوشش نمیاد و عوض میکنه وشهردارهای بعدی همینطور
دلیل وضعیت کشور ما دقیقا همینه و هر کس ساز خودشو میزنه.
توی دوره دوم ریاست جمهوری بوش با اینکه بازنده بود و برنده ال گور بود ولی با این وجود ال گور به خاطر منافع کشور اعتراض چندانی نکرد هر چند این قضیه به دادگاه کشیده شد.
با اینکه ما کشوری مسلمان داریم ولی این جا افتاده تا دزدی نکنی به جایی نمیرسی و هر چی مقام بالاتری داشته باشی لقمه های بیشتر و بزرگتری میتونی برداری :)