نمونه ش خودم که در کنکور کارشناسی ارشد اول شدم و هرکجا رفتم تحویلم نگرفتن هیچ تحقیر هم شدم.
برای داوری مقاله دویست هزارتومن میخان دانشگاه میگه ما برای این چیزا بودجه نداریم.

من خودم استاد المپیاد شیمی هستم.
واقعا از خواندن این خبر متاسف شدم.
شما نمی دانید با یک مدال آور جهانی چه اندازه زحمت کشیده می شود....
حیف.....
اشکم رو درآوردی تابناک!

به نظر من خیلی هم خوبه رفتن. این یک تهدید برای کشور نیست. یک فرصته. چرا؟ چون به هر حال ما نمی تونیم اون جور که باید و شاید زمینه پیشرفت اون ها رو فراهم کنیم. این طور می شه اقلا از 50 درصد ظرفیت اون ها، با این که در خارج از کشور هستن استفاده کرد. یعنی آموزش رو خارجی ها بدن، استفاده رو ما ببریم. که البته در این هم ناکارآمدیم و این بدتر از رفتن اون هاست.

من دانشجوی دکتری دانشگاه شریف هستم و از موندنم تو ایران بسیار ناراضی هستم. خیلی از دوستان من الان تو کانادا و آمریکا هستند و تو دوران دانشجوییشون ماهانه دارن مقرری میگرن و زندگی خیلی خوبی دارند. اما من که اینجا موندم، پول غذا روزانه خودم رو با مکافات تامین می کنم. پول ندارم که سوار تاکسی شم. باور کنید خیلی مسیرها رو اگه بتونم پیاده میرم. چند بار هم برای بورسیه شدن تو رانشگاههای داخل اقدام کردم اما حتی نگاه هم نمی کنند که ببینن که چه کار میکنید. اینجا درس خوندن زجر به خدا. فداکاری به خدا. من چند سال پیش نامزد کردم اما چون تو دوره دکتری هم نتونستم پولی کسب کنم نامزدیم به هم خورد و کلاً قید زن و زندگی رو زدم. اصلاً نمیشه با این وضع خودم رو جم و جور کنم چه برسه به یکی دیگه. خلاصه سرتون رو درد نیارم من پیگرم که بعد از دوره دکتری از ایران برم که اینجا نمیشه موند...............

به نظر من اونایی که موندن به اندازه توانایی هاشون کار می خوان تا بتون به پیشرفتشون کمک کنه.

همون بهتر که از کشور خارج بشوند توی کشور ما معضلات لاینحل مانند سربازی و اشتغال و..... وجود دارد که بسیار دست و پا گیر است