این نشان میده به جای حرف کمی هم باید عمل کرد من خود دانشجوی دکتری هستم ودرحالیکه دوستام در اونطرف دنیا در حال دریافت مقرری ماهانه وبورس از دانشگاه های ان طرف هستند من دنبال یه تاکسی تلفنی میگردم که بتونم پاره وقت کار کنم

این واقعیت تلخ را باید پذیرفت
ولی برای کسانی که در ایران مانده اند جز استرس روزمره کاری؛ مواجه با انحصار طلبی افراد موجود در پستهای آموزشی و اجرایی چیز دیگری باقی نمانده است.
البته در بلند مدت این پدیده به ایران کمک خواهد کرد.
ولی هر کسی اول باید باغچه خودش را بیل بزند.

جانا شخن دل می گوئی
وقتی میتوانی از امکانات بهتر استفاده کنی فرار از ان دیوانگی است
وضعیت دانشجویان رتبه دار را در مقاطع ارشد ببینید با وضعیت اقتصادی انها جهت یک پروزه روزانه بایستی 24 هزار تومان فقط هزینه تردد بدهد ایا در تمام دنیا چنین است ...................

پ نه پ اینجا کاربرد داره ها...

سوگواری ما باید برای این موضوعات باشه !

دعا می کنم خبر راست باشه که حداقل سی و خورده ای درصدش باقی مونده باشه و تا حالا این باقی مونده ها را توانسته باشیم به نحو اکمل به توانمندی و فعلیت رسونده باشیم. انشاءالله

واقعا چه خدماتی تو کشور به این نخبه ها میشه ؟ مراکز تحقیقاتی درست ؟ ارزش و بها به کارهای علمی ؟ آدم جرات نمیکنه دنبال گواهی ثبت اختراع باشه رو هوا میزنن ازت به نام خودشون ثبت میکنن .
برن یه جایی که بدرد دنیا بخورن اینجا فسیل میشن .

در این زمینه تحقیقات مختلفی انجام شده است که در کل محورهای:
1- نبود مراکز تحقیقاتی پیشرفته و مناسب برای نخبگان تراز بالا، نمی توان انکار کرد که یکی از دلایل پیشرفت برخی کشورهای غربی ایجاد زمینه فعالیت علمی و تبدیل شدن به قطب های علم و فناوری دنیاست به گونه ای که از همه کشورها به آنجا می روند و هم اکنون اکثر مجلات معتبر علمی دنیا و آکادمی های علمی در آنجا قرار دارد.
2- شغل مناسب با در آمد مناسب پیش روی نخبگان قرار ندارد، یعنی الان یک دارنده مدرک دکتری فرضا متالورژی، شیمی، فیزیک و ... جز تبدیل شدن به عیئت علمی یکی از شهرستانهای کوچک کار دیگری نمی تواند بکند.
3- آزادی های اجتماعی به هر علت محدود است، به هر حال ممکن است کسی شرایط کنونی جامعه و اجتماع را نپسندداین هم مزید بر علت می شود که در نهایت کسی از خانه و خانواده خود جدا شده و راهی دیار غربت شود به خصوص افرادی که در یک المپیاد جهانی رتبه آورده و برای طرف پذیرنده روشن است که او یک فرد باهوش و توانمند علمیست.

به نظرم یه تحلیل هم بنویس که چرا می رن. اون وقت شاید کسی به فکر بیفته. من دانشجوی دکتری ترم آخرم و همسرم هیات علمی. اما هر روز بیشتر از دیروز فکر می کنم که اینکه ما هم نرفتیم اشتباه بزرگی بوده. همیشه می ترسم یه روزی پشیمون بشم که دیگه سنمون اون قدر زیاد باشه که دیر شده باشه. چرا؟ چرا؟ واقعا چرا؟
می خوای بدونی؟ فهمیدنش و بیان علتهاش کار خیلی سختی نیست.

خوب مسئولین چه فکری برای اینها کردند؟!؟! مطمئن باشید اگر شرایط شغل و درآمد کافی و آنچه که شایسته آنها است برایشان فراهم باشد کشور را ترک نخواهند کرد اما متاسفانه .......