با سلام به همه همشهریان تبریزی:
بابا خود استاد شهریار در جشن صدسالگی استاد اقبال آذر این شعر را میگه:
ترکی ما گرچه شیرین است و زبان مادری/گر نگوید نام ایران لال بادش از وی زبان
که با تمام احساس دکلمه می کنه. یعنی ایران رو دوست داره. حالا فرض کنید با فارسی لج کنیم اونوقت میشه همون تجربه هندوستان. چرا زبان انگلیسی در هند اینقدر قوی است و زبان رسمی دوم شده که به نظر من که اینجا تحصیل می کنم اوله. چون اینجا هم چندین زبان وجود داره و هر قومی لج کرده و فقط زبان خودشه رو یاد گرفته مثلا مراتی و نرفته زبان ملی کشورش رو یعنی هندی رو یاد بگیره. پس هروقت بخواهد با هموطنش حرف بزنه باید انگلیسی بگه که تو دانشگاه یاد گرفته. یعنی هویت کشور رفته رو هوا. حالا متوجه احساس استاد شهریار شدید.
بابا خود استاد شهریار در جشن صدسالگی استاد اقبال آذر این شعر را میگه:
ترکی ما گرچه شیرین است و زبان مادری/گر نگوید نام ایران لال بادش از وی زبان
که با تمام احساس دکلمه می کنه. یعنی ایران رو دوست داره. حالا فرض کنید با فارسی لج کنیم اونوقت میشه همون تجربه هندوستان. چرا زبان انگلیسی در هند اینقدر قوی است و زبان رسمی دوم شده که به نظر من که اینجا تحصیل می کنم اوله. چون اینجا هم چندین زبان وجود داره و هر قومی لج کرده و فقط زبان خودشه رو یاد گرفته مثلا مراتی و نرفته زبان ملی کشورش رو یعنی هندی رو یاد بگیره. پس هروقت بخواهد با هموطنش حرف بزنه باید انگلیسی بگه که تو دانشگاه یاد گرفته. یعنی هویت کشور رفته رو هوا. حالا متوجه احساس استاد شهریار شدید.