سردار عزیز چرا به بیراهه می روی. این را بگو که اگر آن سه هزار میلیلرد تومن را در چرخه تولید میریختیم چه می شد و ایذا" ملیاردها تومن های دیگری که ملت از آن بی خبر بود. راه و تونل و را ه آهن هم که خودت بهتر می دانی ابزار توسعه است.
با درود . من با کلیات نظرات جناب آقای رضائی موانفقم ولی واقعیت اینه که دولت مردان ما بواسطه عدم تربیت سیاسی و یک شبه پیمودن راه سیاسی به شعارها و برنامه های خود بعنوان یک برگ برنده برای رسیدن به یک نقطه از جایگاه سیاسی می اندیشند و پس از رسیدن بواسطه عدم گزارش دهی به مردم و همچنین بخاطر صبور بودن مردم ایران زمین در به سئوال کشیدن برنامه دهنده و متعقبا موضوع مصلحت نظام در هر سئوالی موجب می شود یک دور تسلسل بوجود اید و همیشه مردم اینگونه فکر کنند که هرکی بیاید از این بهتر نخواهد بود یا موضوعی که امروزه ضرب المثل شده بد کی رفته که خوبتر بیاید اما با همه این موارد نشستن و کاری نکردن نفرین ایندگان را برای ما به ارمغان خواهد اورد کاری که امروزه ما با قاجار و دولت مردان آن میکنیم ولی جمله خوب نظر بالا خرد جمعی ایست که در آن نهفته و این گره کور زندگی ما ایرانیان ایت کار ما از این حرفها گذشته میدونین چرا کافیه به پاسخ این سئوال فکر کنید که چرا برای واردات یک سری کالا مثل خودرو تعرفه های آنچنانی و برای واردت بسیاری کالاها مثل آشغالهای چینی تقریبا هیچ محدودیتی وجود نداره؟ با سلامآقای رضایی مقاله بسیار خوب و ارزنده ای ارائه کردید اما باید گفت که این راهکارها و حتی بهتر از آن نیز بارها توسط صاحبنظران و اندیشمندان علم اقتصاد و سیاست ارائه شده و در کتابها و اسناد موجود است اما سوال اینجاست که چه موانعی برای تحقق این موارد می تواند وجود داشته باشد چه برنامه ای می توان طرح کرد که نگاه خوشبینامه جایگزین نگاه بدبینانه تاریخی ما ایرانیان شود چیزی که مهندس بازرگان در حدود نیم قرن پیش از شما نیز به آن اشاره کرده! شما چه برنامه اجرایی برای بهبود اقتصاد و تولید میتوانید ارائه دهید این صحبتهای کلی به مثابه خطی مشی و اهداف کلی می ماند ولی هیچکدام برنامه محسوب نمی شود و این صحبتها هیچ کدام نمی توانند گرهی از مشکلات اقتصادی کشور باز نمایند.
انصافاً به بهترین راهکار های ممکن اشاره کرده اید، فقط بایستی از صدر تا ذیل برای تحقق این خواسته اصولی با تمام وجود قائل به تعامل با اصول باشیم حتی اگر با منافع فردی و صنفی و... ما همخوانی نداشته باشد.باید مبتنی بر هدف ساختار سازی کرده سپس دنبال متولی و مجری که با تعاریف ساختاری انطباق بیشتر دارد برویم. در مرحله ایجاد ساختارهای مناسب برنامه ها هم، آمادگی برای اصلاح و یا حتی حذف ساختارهای غیر مفید و نا کارآمد داشته باشیم.
تنها با این پیش فرضها میتوان امر به این مهمی یعنی" تقویت تولید ملی " و "حمایت از سرمایه گزاری" را به لطف پروردگار آنگونه که شایسته است محقق ساخت.
باسلامبرادر محسن شما درست مي فرماييد اما
1- سيستم بروكراسي ناسالم و نهادهاي قدرت در ايران آنقدر فراوان و پرنفوذند كه عملا هر فكر و نظر جديدي را اگر خلاف منافعشان باشد اجازه حركت نمي دهند و شما بهتر از ميدانيد.
2- تا زماني كه سياستمداران ما خود اهل اقتصادند انتظار بيش از اين نميشود داشت.
3- تا زماني كه منافع اشخاص و گروهها و نهادهاي قدرت بر منافع ملي و منافع مردم اولويت دارد انتظار بيش از اين نميشود داشت.
4- بندهاي مطرح شده 3 تا 6 همه صبغه فرهنگي دارند و تزريق آن به جامعه سالها وقت نياز دارد و در كوتاه مدت عملي نيست و بيشتر به شعار ميمانند.
5- بنده با شما در اين نظر موافقم كه مردم را به صحنه بياوريم، به انتخاب و درك و شعور مردم اعتماد كنيم. مسائل را به صراحت و درستي تا حد امكان و به شيوه امام راحل با مردم در ميان بگذاريم و هي پرده پوشي و مصلحت انديشي نكنيم. احزاب و نهادهاي مدني را تقويت و نهادينه كنيم و حكومت بجز در موارد اندك قيم مابانه و قيم انديشانه نباشد.
اميدوارم نظر بنده منشر كنيد.
دوستدار برادر حاج محسن
روی کاغذ خوب است چطور و چگونه عملی می شود بعد خدا دولت مردان می دانند. میدانید الآن17روز از عید میگذرد کارخانه ماتعطیل است کارگرها بیکارند وسخن من این است که کیفیت کار کارگران تولید را میشود اندازه گرفت وبابندکی ضایعات میشود مجددا خط تولید را اصلاح کرد ولی کیفیت کار مدیران را چگونه باید سنجید کسیکه مدیران را ارزیابی نمیکند ودر نظام دولتی مدیر چه سود بدهد چه زیان پاداش پایان سال خودرا میگیرد وتازه در زمان تحویل وتحول یاتودیع ومعارفه معلوم نیست چه چیزی را چه کسی تحویل میدهد وچه چیزی را کی تحویل میگیرد در حالیکه یک جمعدار اموال که چندتا قوری وقنددان شکسته در اختیار اوست درموقع انتقال یا بازنشستگی کلی دوندگی دارد تا با نفر بعدی تحویل وتحول نماید واحتمالا مدیر بعدی از حول حلیم در ئیگ می افتد وپس از مدتی به دنبال تغییرات بنیادی میرود واز مدیر قبلی کلی بد گوئی میکند وکازه کوزه هارا به سر کسی که رفته وخودش آنرا تحویل گرفته میشکند ومقامات بالا هم فقط نظاره گرند ونه ازاین گزارشی میخواهند ونه ازنفر قبلی توضیح میخواهند مثل آقای شاهرودی که گفتند من ویرانه ای را تحویل گرفتم وکسی هم به آقای یزدی چیزی نگفت . پس برای بهتر شدن تولید وبیکار نشدن کارگران وارتقائ کیفیت تولید ملی 1-باید تغییرات ودلائل آن مشخص شود . 2-کارخانه یا اداره را شخص ثالثی تحویل دهد وصورت جلسه کند . 3-از آیه قرآن استفاده کند و(فاکتبوه)را انجام دهد .
4-مدیر صرفا به خاطر اینکه بچه خوبی است انتخاب نشود .
5-هیئت داوران با امتحان به مدیر نمره بدهندوسپس آنرا با نمره ای که میدهند انتخاب کنند ودر همان حد از او انتظار داشته باشند واز او بخواهندپشت سر مدیر قبلی غیبت نکند
6- عملکرد اورا هر 6ماه یکبار ارزیابی کنند.
7-به اومشاوره بدهند وتنهایش نگذارند وبه اصطلاح صله رحم کاری بجا بیاورند
8-گاهی به او مشاوره روانی بدهند که فکر نکند عقل کل است وبداند که از اوبهتر وموفق تر هم هست.
9-خلاصه در فکر اصلاح وموفقیت کسی باشند که خود گمارده اندوبدانند که (بازرسی مچ گیری نیست بلکه تطبیق عملکرد با برنامه یا مصوبات است)باقی بقای همه مدیران یاعلی
واقعا همين است