بهتر است نقدینگی را بسوی تولید هدایت کنیم و از طریق مالیات بر نقدینگی سرمایه داران را بسوی تولید سوق دهیم. البته این سیاست باید همراه با سایر سیاستهای اقتصادی نظیر کنترل واردات، تشویق صادرات، بهبود دیلماسی و ... باشد. سیاستهای تک بعدی در هیچ کجای جهان جواب نخواهد داد. همینطور هست که تشریح نمودید و چون اکثریت ملت در امور کلاسیک ضعیفند پس درست می گوهید . چرا کشور ما از اقتصاد دانان متبحر غربی یا شرقی استفاده نمی کند ؟ کشوری مثل ژاپن توسط یک امریکایی و همیاری خود ژاپنی ها بدین جا رسیده است . مشکل اینه که غرور و خودخواهی اجازه نمیده که مسئولین ما قبول کنند ، سواد این کار رو ندارند و یا اگه دارند که بعید می دانم بقدری گرفتار سیاسی بازی شده ایم که منافع ملی را براحتی بازیچه خود میکنیم وضع موجود را خوب بیان کردی ولی اگر روزی روزگاری یک منحی هوس کرد که بیاد و سرو سامانی به به اقتصاد بدهد با نسخه شما که فراموش کردن اقتصاد کلاسیک است به جایی میرسد اینکار یعنی اذامه وضع موجود و رشد سزطانی هرج ومرج اقتصادی . به نظر من تنها راه نجات اقتصاد ایران رو آوردن به صنعتی خاص و توسعه آن میباشد. برای مثال ترکیه در صنعت پوشاک، هند در صنعت الکترونیک و .. سرمایه گذاری خاص نموده و اهداف استراتژیک خود را عملیاتی نمودند. کشور ایران دارای منابع انسانی مستعد، منابع طبیعی فراوان، جاذبه های توریستی متعدد و صنایع دستی است. سرمایه گذاری در صنعت توریسم به دلیل شرایط فرهنگی کشور مسلما به شکست منتهی خواهد شد. ولی صنایعی همچون فرش، زعفران، شیلات و .. وجود دارند که نیازمند نگاه ویژه و پشتیبانیهای نظارتی، برنامه ریزی، بازرگانی، سرمایه ای و توانمند سازی بخش خصوصی هستند. با وجود یک صنعت قوی سایر صنایع به صورت موازی رشد کرده و نیاز روزمره را مرتفع خواهند ساخت. حمایت دولتی و نابجا از صنایعی مانند صنعت خودرو به صورت بلوکه کردن واردات و ایجاد بازار غیر رقابتی نه تنها به رشد این صنایع کمکی نخواهد کرد بلکه باعث ضربه به دیگر بخشهای تولیدی میشود چنانچه صنعت خودرو ما نمیتواند رقابت دوشادوشی با صنایع خودرو سایر کشورها داشته باشد، میبایست دست از حمایت از آن برداشت و بازارهای انحصاری خود را در فرش و زعفران تقویت کرد. متاسفانه در اثر حمایت بیجای دولت از صنایع خودرو این صنعت به بچه ای از خانواده که از فرط حمایت پدر فربه شده و توان از جا برخواستن را ندارد، تبدیل شده است. رسیدن به این مطلب که آینده ای با این روند برای این صنعت متصور نمیتوان شد سخت نیست. فقط باید چشمان مصلحت جو را باز کرد و نگاهی عاقلانه به وضع موجود انداخت.
راهکارهای ذیل میتواند بسیار موثر باشد
-دادن یارانه به تولید کننده بجای مصرف کننده: این یارانه با توجه به حجم واحد تولید پرداخت شود(تولید کننده بزرگتر بیشتر دریافت کند) و دولت حق قیمت گذاری ندارد
- قانون کار بنفع تولید تا حدود زیادی اصلاح شود : شما سرمایه گذار هستید و میخواهید سرمایه گذاری کنید مزد کارگر در تهران و یک از روستاهای بندر عباس یکی است و شرایط تولید مساوی است کجا سرمایه گذاری میکنید؟ قطعا تهران
اگر تعیین دست مزد نکنیم سرمایه گذار در مناطقی که کارگر ارزان است سرمایه گذاری میکند و چون در آن منطقه کارگر کم میشود خود بخود دست مزدها بالا می رود
- تشویق مردم به پول خرج کردن در مصرف کالاهای داخلی
- تشویق سرمایه داران به خرج کردن پول درون ایران