در اوایل انقلاب که دائماً در بهشت زهرا بودیم هر بار هم به دیدار ایشان می رفتیم و چقدر مهربان با همه برخورد می کرد. پس از شهادت فرزند و مشخص شدن محل آرامگاهش در بهشت زهرا هر شب کنار قبر می خوابید و روزها را به نظافت قطعه مربوطه می گذراند و کم کم برای خود آلونکی نایلونی حصیری درست کرد. در بازدیدهای زیادی که با شاگردانم از قطعه شهدا داشتیم همیشه ایشان را به عنوان اسوه ی شهید پرور و مقاوم می شناختیم. برگیر ای خاک به خون آغشته ی ایران زمین
برگیر شهیدپرور دیگری را
روحش شاد و آرام باد
ننه علی کسی بود که زندگی خود را در راه زنده نگه داشتن یاد شهدا صرف کرد و این کار او به فرموده رهبر عزیزمان کمتر از شهادت نیست پس ننه علی شهادتت مبارک تا زنده بود چه کسی اورا می شناخت ننه علی های دیگر کجایند چرا تا زنده هستند کسی سراغ انها نمی رود.وای دلم اتش گرفت این مادران از علی ها وامثال علی ها با ارزشترند خدایا تو میدانی وداع مادر با فرزند جقدر سخته ولی هر وقت به قصد جبههبا مادرم خدا حافظی می کردم پیش خود میگفتم یا رب مدد.روحش شاد. ای کاش در مورد جنایت ساواک علیه فرزند نه نه علی هم کمی اطلاع رسانی کنید . خدارحمت کنه. انشاالله که عبرتی باشه برای ما که دراین زندگی مادی غوطه ور شدیم و از شهدای عزیزمان دورشدیم خداوند با حضرت زهرا(س) محشور فرماید و تمامی مادران شهدا مرحومه را غریق رحمت واسعه خود قرار داده و آنهائی که در قید حیاتند سلامتی تندرستی و صبر عنایت فرماید. برای شادی روحش صلوات
روحش شاد...