بله امروز قحطی اعتماد به خدا متاسفانه داریم که مهم ترین قحطی است اگر اعتماد کامل به خدا داشته باشیم که خدا قوام عالم هستی است و او تامین کننده همه خواسته های مشروع ما هست هسچ گاه احساس قحطی حتی خدای نا کرده در اوج قحطی نخواهیم داشت انشاالله

خیلی خوب بود. خییییلی خوب بود. حرف دل من بود.

افراین عزیزم.به تو میگن یک ایرانی.ممنون از نوشته ی زیبایت.

در مملکتی که مشکل اقتصادی ندارد و همه چیز بقول معروف ارام است هم اگر بریزید وبرای سه ماه بعد اذوقه احتکارکنید قحطی خواهد امد چه برسه به ایران .واقعا چه به سرمان امده؟به کجاچنین شتابانیم ؟

آقای محترم کسی به فکر تی شرت بنتون و رینگ اسپرت نیست یعنی دغدغه مردم و تصور اونها از قحطی این نیست که شما می فرمایید

دوست گرامی شما ظاهرن مشکل مسکن ندارید

راه حل ندادی ولی از نظرت خوشم اومد.

آقاي عزيز , الان سال 2012 هستش , زندگي فرق کرده / انتظار نداريد که امروز گالن بدست تو صف بنزين مثلا سوپر وايسيم و دلهامون پر از صفا و صميميت باشه . يکم از رويا و توهمات فانتزي خارج بشيد . با واقعيات امروز زندگي کنيد

.از دوست خوبمان ممنونم برای دیدن این دردها ،اما معترضم به اینکه ما مداوم درد ها را می بینیم و نقص ها را فریاد می زنیم اما هیچ یک از ما حتی برای لحظه ای حاضر نیستیم از همان صندلی اتوموبیل گران قیمتمان تکیه مان را برداریم همین ما که مدام گلویمان را پاره می کنیم که درد زیاد است و جامعه مان رنگ فلان یا بهمان را گرفته چقدر در این قضایا سهیم هستیم ...اصل اقتصادی هست که می گوید عرضه با تقاضا متناسب است ...تا تقاضای انواع و اقسام وسائل لوکس در جامعه و در وجود تک تک ما هست مغازه ها هم پر است از این اجناس تا زمانی که ما دلمان برای همدیگر نسوزد آن خارج نشین از همه جا بی خبر هم دلش برای ما نخواهد سوخت اما از کجا نشات می گیرد به قول او این قحطی عشق ،قحطی صفا ؟ از خواست و طلب تک تک ما ...از ایرانی بودن ما از چشم و هم چشمی های مداوم ما از اینکه اگر اقدس خانوم جارو برقی ال جی خریده ما باید سامسونگش را داشته باشیم و در این میان تولید کننده بیچاره ایرانی را نابود می کنیم ..هجوم ما به فروشگاهها و بازار با شنیدن کلمه قحطی برای چیست ؟ میدانی برای چیست دوست خوبم برای این است که بر خلاف تمام باور هایمان و بر خلاف تمام ادعاهایمان به خداوند تو کل ایمان نداریم و سعی میکنیم بدون آنکه درد جامعه را بشناسیم و بفهمیم فقط و فقط به خودمان فکر کنیم ...به قول ظریفی که میگفت مگر با این آذوقه ای که مردم می خرند چقدر می شود دوام آورد.....بعدش چه ؟ نگاهی به زلزله اخیر ژاپن می تواند به ما میزان شکاف فرهنگی بین ما و آنها را بفهماند ...در این زلزله علیرغم آنکه مردم امیدی به رسیدن کمک ها نداشتند اما باز هم تنها به اندازه نیاز خود از اجناس برداشت کردند و هیچ گونه غارتی گزارش نشد ...اما امیدوارم همچین رویدادی رخ ندهد که نمیدانم ما مردم ..با خلاق ایران چه بر سر هم خواهیم آورد ... پس بیاید دعا کنیم که قحطی نیاید ...

در این که در جامعه مشکل وجود دارد شکی نیست و در اینکه ارزشها کم رنگ شده اند باز هم حرفی نیست . ولی ریشه این مشکلات از کجاست و چگونه می توانیم با یک همیت و غیرت با این مشکلات مقابله کنیم . آیا مردمی که گرفتار روزیشان هستند باید برنامه ریزی بکنند یا آنهائی که هم جایگاه تصمیم گیری و قدرت اجرای آن را دارند؟