من یکی از جوونهای این مملکت هستم. توی زندگی ام هزار تا بدبختی دارم. بیکارم. بدون هیچ پشتیبانی ای برای آینده ام. من جنگ رو ندیدم. انقلاب رو ندیدم. اما من از جنگ میترسم. از به خاک و خون کشیده شدن میترسم. من از سیاست چیزی نمیدونم و نمیخوامم بدونم. اما من نگران همه ی هموطنانی هستم که درگیر این جنگ میشن. من نگران اون بیگناهانی هستم که فنا میشن. واقعا راه های دیگه ای نیست؟ راه هایی که باعث نشه جان و مال باارزش میلیون ها ایرانی به خطر بیوفته؟ بچه های ما، مادران ما، برادران و پدران ما، خود ما چه گناهی کرده ایم که باید قربانی بازی قدرت بشیم؟
دانشجوي عزيز ، دانشگاهي ، نخبه ها ..براي چند ساله بعد فكر كنيد.يه جايگزين براي انرژي پيدا كنيد.