مردم كم غم وغصه شخصي دارن كه بايد فشار و مشكلات شخصيتهاي سريالها رو هم تحمل كنن؟ خنده بازار رو بذاريد يه كم مردم بخندن

جناب ضرغامی سریال های تلویزیون را با سریال های فارسی وان مقایسه می کنند (که البته خودشان نمی بینین ها!! بچه ها تعریف می کنند براشون) و بعد نتیجه میگیرن که سریال های تلویزیون خیلی خوبه!

تابناك عزيز
دوستان صدا و سيما خيلي تلاش مي كنند ولي واقعا اين سريالهاي پر از غم و اندوه هم فضاي رواني جامعه را به انفعال مي كشاند
و هم از آن مهمتر مخاطبان جوان و نوجوان پر نشات را به سمت ماهواره سوق مي دهد.
بهتر نيست مانند سريال پايتخت(سازنده مشترك سريال تا ثريا) همين مضامين در فضايي شاد و مخاطب پسند ساخته شود؟
آيا به اندازه كافي فضاي جامعه غمگين نيست؟

سريالها اموزنده بودند

لابد سریال ستایش غم و اندوه چندانی نداشته!!

باور كنيد بعد از شهادت يكي از خلبانان درشوق پرواز توحس بودم كه تبليغات چيپس پخش شدواقعاحالم بدشد

از قضا این سریال ها علی الخصوص تا ثریا پیام خوبی داشت با توجه به اینکه ما خواسته یا نا خواسته به ربا الوده شده ایم ولی پخش همزمان سه سریال درام شرایط را به غم و یاس در جامعه می کشاند و مناسب نیست.

متاسفانه در این سریالها مخصوصا شیدایی سلام کردن به یکدیگر کاملا کم رنگ و به شکل وقیحانه ای منعکس گردید جالب آنکه بزرگترها به یکدیگر سلام نمی کردند ولی در سکانسی از بچه ها میخواهند که سلام کنند. و...

هرسال نسبت به سال گذشته شاهد این هستیم که سریالهای طنز جای خود را به سریالهایی که سراسر غم واندوه هستند میدهد وبا تمام این مشکلاتی که هر روزه گریبان این مردم را میگیرداز گرانی ومشکلات اقتصادی وغیره دیگر جایی برای غصه خوردن باقی نمانده است ایا لازم نیست کمی هم به شادی ونشاط برای خانواده ایرانی بیاندیشید

مزمت يا مذمت؟!