بچه هایم حتی رغبتی به فتیله صبح جمعه هم ندارند. نمیدانم ما که ماهواره هم نداریم چطور باید اوقات فراغت بسیارشان را پر کنیم و چقدر باید وقت بگذاریم. سلاممن قصد دارم یک تجربه شخصی را براتون بگم. در دوران دبیرستان رقیقی داشتم که بسیار انسان معقول و پایبندی بود. تا اینکه پای ماهواره به خونشون باز شد(اندر حکایت ماهواره مجال نیست). به این دلیل میگم پای ماهواره به خونشون باز شد که این انسان و خانوادش اساسا خانواده متدینی بودن اما عدم وجود برنامه مناسب در تلوزیون ایرانی آنها را به سمت ماهواره سوق داد. اما چشماتون روز بد نبینه!!!
انسان ها دارای ظرفیت و استعدادهای متفاوتی اند. چه بسا اندکی آگاهی و داشتن اطلاعات از تاریخ انقلاب و شخصیت های دخیل در انقلاب عزیزمون میتوانست راه رو بر سودجویی و سو استفاده اصحاب ماهواره که عمده برنامه هاشون در جهت تخریب باور های ماست، ببندد. اما افسوس و صد افسوس که این امر که بخش زیادیش به عهده صدا و سیماست محقق نشده و اگر هم شده بعد از مرگ سهراب بوده!!
به خدا تو بدبختیای خودم یه هو یاد بدبختی ثریا و لیلام می افتادم باز بیشتر حالم گرفته میشد!!اه همش بدبختییییییی! خيلي خوشحالم كه هيچ كدام از اين سريالها را نديده ام و معلوم ميشه تصميم خوبي گرفته بودم نشد صدا و سیما تو این سال های اخیر یک فیلم بسازه که توش مرگ مغزی و کما و سکته و سرطان و کلا بیمارستان ، نباشه پاسخ ها
ناشناس
| 
| ۱۸:۱۴ - ۱۳۹۰/۱۰/۳۰
لوکیشن های شیدایی = خانه طه+خانه لیلا+خانه یحیی+خانه بابای حمید+بیمارستان چرا صحبتهای من وحید را انعکاس نمی دهید وقتی سریالهای خوب باشد مطمن باشید کسی دنبال ماهواره نمی رود ولی وقتی هنر پیشه ها هم با محدودیتهایی برخوردارند نباید انتظار داشته باشیم شما ببینید همسایه ما ترکیه در مدت 4 سال چقدر سریالهای حرفهای با مضمون خانوادگی ساخته اند واقعا چرا به این روز افتادهایم شاید ایران نفرین شده. تو کل صدا سیما دوتا اثر نبوده کهایجاد روحیه و امید کنه تو مردم و تتشویق به پیشرفتشون کنه.یا اشک مردمو درمیارن یا الکی با حرف چرت و پرت میخندونن
بیاین یه چیزی درست کنید در عین شاد بودن امید بخش و راهگشا هم باشه
به نظر من پخش اینگونه سریالها بغیر از پاشیدن بذر نا امیدی و یاس سود دیگری برای جامعه ندارد از یک طرف شاهد طرد سازندگان سریالهای طنز از تلویزیون مانند عطاران و مدیری و مجریان موفق و مردم پسند از تلویزیون هستیم از طرف دیگر بدلیل نبود سازندگان نامدار و ناتوانی در ساخت سریالهای موفق شاهد پخش سریالهای دهه هفتاد و اوایل دهه هشتاد هستیم خصوصا در شش یا هفت سال گذشته بغیر از چند نمونه انگشت شمار شاهد سریالهای موفق و عامه پسند نبوده ایم یه کم بی انصافی کردید چونکه بعضی وقتها، این فیلمها باعث آرامش و فراموش شدن غمها و گرفتاریها میشن . میگید چطور حالا عرض می کنم :،خیلها وقتها وقتی خسته و کوفته از سر کار برمیگردم و با افتخار از اینکه خدا کمک کرده و هنوز ماهواره نخریدم و مثل بعضی از افراد جامعه معتاد به برنامه های اون نشدم ،میشینم جلوی تلویزیون ملی و با دیدن یه قسمت از یه سریال مثلا هنری ،و در عین حال غمناک . خدا وکیلی تا یه مدت کوتاهی مشکلات و گرفتاریهام رو فراموش می کنم ولی بعدش خسته تر از قبل بلند میشم به کارام می
دیگه خسته شدیم از این همه غم و طلاق و مرگ و شیون و ...