با کمی تامل متوجه می شویم که مشکل از کجاست " مال با آورده را باد می برد" وقتی در مملکت ما تنها کسی که مالیات بر درآمد (واقعی) می دهد قشر حقوق بگیر است و افراد زیادی در اجتماع کسبه ها و مطب داران وجود دارند که در آمد بی حساب و کتاب نصیبشان می شود و اگر بخواهند کمتر از یک درصد درآمدشان را مالیات بدهند "جانشان زتن می گریزد" همین اتفاق می افتد که افرادی به اصطلاح زرنگ به فکر عرضه اجناس با قیمت نجومی می افتند.

وقتی اجاره 18 میلیون در ماهه خب چیکار کنه؟زوری هم که نیست من میرم پایین شهر خرید می کنم یکی هم پول زیاد داره میره ازینها بخره.

متاسفانه سیستم اقتصادی ایران فوق العاده قدیمی است و من فکر می کنم قصدی برای تغییر در این سیستم وجود ندارد.
هموطنان من، چطور میشود که برای محدود کردن اینترنت و پایین آوردن سطح دسترسی کاربران آن هزینه های زیادی می شود و در نهایت با عنوان طرح اینترنت ملی ( ما که نفهمیدیم ملیتش کجاست؟) آن را عرضه می کنند. در کشوری که من زندگی می کنم، شما برای تماشا کردن تلویزیون هم مجبور به پرداخت سالیانه حدود 155 پوند مالیات هستید ولی هرگز ناراضی نیستید که چرا این پول را می دهید چون عملکرد دولت نشان دهنده آن است که آنها چیزی بیشتر از این را در این بخش برای تفریح و سرگرمی هزینه کرده اند و می کنند. به هر حال سیستم اقتصادی آنقدر دقیق است که من یاد دارم یکبار وقتی به یکی از کشورهای آسیایی رفته بودم، مقداری از اجناسی را که به عنوان سوغات برای خانوده خودم خریده بودم را با پست به آدرس منزل خودم ارسال کردم. بعد از 24 ساعت از اداره مالیات انگلستان با من تماس گرفتند و جویای این بودند که آیا من قصد تجارت دارم که این کالا ها را از خارج از کشور خریداری کرده ام و یا در کشور دیگری شغل پیدا کرده ام که با اندکی توضیح موضوع و ارائه چند مدرک مستند تنها مالیاتی که پرداخت کردم، مالیات بر ارزش افزوده بود که همه اجناس در این کشور تحت این مالیات داد و ستد می شوند.
پرداخت مالیات و صرف موثر آن در اجتماع باعث رونق اقتصادی می شود و این دو باید متوازن باشند یعنی چنانچه مالیاتی پرداخت شد ولی اثر آن دیده نشود یعنی اقتصاد بیمار است.

اگر اجناس واقعآ اصل باشند نه تنها گران نیست بلکه از قیمت کالای مشابه در خارج ارزانتر است! مشکل این است که کیف مارک بربری که در فیلم حدود یک میلیون تومان اعلام شده نمی تواند اصل باشد چون جنس اصلی آن در دبی که کمترین مالیات را دارد حدود 3000 دلار قیمت دارد که با احتساب قیمت دلار حتی به نرخ 1000 تومان ، معادل 3 میلیون تومان می شود. این اجناس غالبآ چینی هستند و تقلبی ! که فقط در کشورهائی مانند ایران که از مقررات دفاع از حقوق مارک ها پیروی نمی کنند می تواند آزادانه و آنهم چندلا پهنا فروخته شود. به فرض تقلبی و چینی بودن ، همین کیف در بازاز چینی های دبی بطور غیرعلنی حدود 25 دلار فروش میرود! چون فروش علنی آن جریمه سنگین دارد.

برند یا همون مارک همین است.همان طور که یک ماشین آلمانی در ایران 500 میلیون است لباس های مارک دار نیز به همین منوال می باشد.(البته اگه اسل باشه)

اين اجناس برا اوناييه كه نميدونن اين بولهاي باد اورد ه اشون را كجا خرج كن

دوستان میدونید تعرفه واردات پوشاک چقدره؟ کیلویی 35000 تومان . این قیمت قانونی تصویب شده است. حالا حساب کنید یک شلوار جین معمولی توی استانبول ترکیه قیمتی حدود 25 دلار داره البته بصورت عمده وبا احتساب هر دلار میانگین 1600 تومن میشه حدود 40000 تومان ومیانگین هر شلوار جین 700 گرم وزن داره یعنی حدود 30000 تومن گمرگ روی هر عدد شلوار ودر مجموع یک شلوار جین معمولی ترک 70000 تومن برای یک وارد کننده تموم میشه البته قیمت واردات غیر قانونی کیلویی 17000 تومنه که اغلب فروشندگان بصورت غیر قانونی این اجناس رو وارد میکنند حالا شما بقیه هزینه هارو اعم از کرایه مغازه و... رو هم به یک شلوار جین ساده ترک اضافه کنید تا حساب کار دستتون بیاد. باور کنید بنده به عنوان یک فروشنده پوشاک صادقانه تمام مطالب رو عرض کردم وهمه رقم ها واقعی بود . حالا اجناس مارکدار به کنار