با سلام.قبل از هر چیر بگویم که اینجانب از جمله کسانی بودم که در بازرسی از پارچین حضور داشتم.من از کسانی بودم که همیشه مخالف شعار اعتماد ساری بودم . چون معتقد بودم اینها با اصل جمهوری اسلامی مشکل دارند.ولی در عین حال معتقد بودم که باید بهانه را از اینها گرفت.لذا نتیجه تعامل با آژانس را هم دیدیم.نتیجه این شد که یک مدت تا این اواخر در گزارش ها نوشتند که ما دلیلی مبنی بر انحراف به سمت سلاح هسته ای پیدا نکردیم ولی در عین حال نگرانیم.تا اینکه این گزارش آخری آب پاکی را ریخت روی دستان همه.پس نتیجه میگیریم که سیاست اعتماد سازی بی فایده بوده است.امروزهم در عین حالیکه معتقد به سیاست اعتماد سازی نیستم ولی در عین حال معتقدم دولت نباید بهانه به دست آنها بدهد.یعنی در عین اینکه هیچ اجازه ای فرا تر از تعهدات ما ذیل ان پی تی ندهد، باب مذاکره را هم نبندد.باید اعلام نمود که در چارچوب احترام واعنماد متقابل آماده مذاکره هستیم ولی دست از اصول خود بر نمیداریم.چرا همیشه ما کوتاه بیائیم؟یک بار هم که شده آنها باید اعتماد مارا جلب کنند.اگر حاضر شدندبه مذاکره ،چه بهتر وگرنه توپ در زمین آنهاست.