ناشناس
| 
۱۴:۴۰ - ۱۳۹۰/۰۸/۲۲
پاسخ
ميخواين محل اينها رو بهتون معرفي كنم. سه راه تقي اباد. روستاي پشت قلعه نو(صبحا با هم پباده تو خيابون راه ميفتن برن سر سراهي ها) .سر اسلام شهر.و بين ده خير و چهار ترخون (شهر ري) بزرگاشون بچهارو ميارن داخل مترو خودشون تو كابين اول ميشينن بچه هارو ميفرستن دوره از خدا ميخواهم كه قدرت و مسوليت وموقعيتي به من ندهد كه روزي بتوانم حق اين گونه افراد را تضيع كنم .آمين بالای پل عابر پیاده کمی غیر عادیه.کنار خیابون بود میگفتم داره دستفروشی میکنه یا اگه یه ترازویی چیزی جلوش بود...ولی اون بالا چرا داره مشقاشو مینویسه آخه؟ هرچی که باشه و خونواده اش هرجور آدمی که باشن بهر حال او یکی از کودکانیه که خودش در ایجاد وضعیت فعلیش کاملا بی تقصیره و فراموش نکنیم که او هنوز یک کودکهمخفی کردن چهره اش هم دلیل بزرگی از نجابت ذاتی کودکانشه و تاوان اشتباهات و گرفتاری بزرگترها نیست.
من روز چهارشنبه پیش پسرکی رو روی پل دیدمکه از سرما به خودش می پیچید!!
افراد فقير زيادي ميشناسم كه با فقر زندگي ميكنند ولي به خودشون اجازه گدايي نميدن من خودم طعم فقر را چشيد ه ام ولي هيچوقت اين كار به فكرم هم خطور نكرد چه رسد به اينكه اين كار را انجام دهم .يادم مياد وقتي بچه بودم با مادرم رفتم زيارت حرم امام رضا تو حرم توي شلوغي مادرم رو گم كردم تصميم گرفتم خودم به تنهايي بر گردم با اينكه فاصله خونه ما تا حرم نزديك 10كيلومتر بود چون پولي همرام نبود تمام اين مسير رو پياده اومدم ولي به خودم اجازه ندادم كه حتي از راننده اتوبوس يا ميني بوسي كه مسير خانه ما بود بخواهم كه من را مجاني به خانه ام برساند.چون مسير خانه را دقيقا بلد نبودم به دنبال اتوبوسي كه مربوط به محل سكونت من بود ميدويدم و با چشم تا جاييكه ميتونستم اتوبوس را ببينم تعقيب ميكردم و در همان نقطه ميستادم تا اتوبوس بعدي بياد دوباره اتوبوس را تعقيب ميكردم و اين تعقيب اتوبوسها را چندين بار انجام دادم كه به نزديك محله يمان رسيدم و تونستم اينطوري خونه را پيدا كنم .